RinusBikeblog

Tilff-Bastogne-Tilff 2011

2011-06-12T22:17:00.004+02:00

1e Pinksterdag om kwart voor vijf gaat de wekker. Tilff-Bastogne-Tilff staat op het programma vandaag. Één van de laatste ritten vóór de Marmotte met hoogtemeters erin voor Rinus. Ik heb enorm veel zin in deze laatste test.

Dick, Eddie en Jeroen zijn al in Limburg dit pinksterweekeinde. Dit betekent dat ik samen met Christiaan naar Limburg afreis. Met al deze jongens (behalve Jeroen) ga ik dus over enkele weken Le Marmotte fietsen.

Hieronder de route die we vandaag gefietst hebben. Klik op het fietser-logootje voor de toch wel mooie- en aansprekende details al zeg ik het zelf. Klik rechtsboven op 'metrisch' om alles in 'kilometers' te zien in plaats van 'miles'.

We hebben om 07.00 uur afgesproken bij een benzinestation net vóór de grens van België. Hier staan de mannen al te wachten op ons. We pakken een lekker bakkie koffie en een half uurtje later staan we nabij de startplaats in Tilff.

We kleden ons om en gaan naar de inschrijvingshal. Omdat ik de van te voren al de papieren van iedereen heb ingevuld heb ik vrij snel de startnummers voor ons allen.
Om 09.00 uur zitten we op de fiets en krijgen we de 'eerste knip' in onze startkaart.

Met een behoorlijk tempo fietsen we diverse groepen voorbij. De eerste 25 km zijn vrij vlak. Dan komen de eerste heuvels. Zeer herkenbaar want meerdere heuvels heb ik vorige week bij de Waalse Pijl ook opgereden. De eerste die ik herken is 'de Chambralles'. Alleen was ik jammer genoeg dat laatste steile stuk alweer vergeten.

Onze 'klimgeit' Christiaan voelt zich wel thuis hier in de Ardennen en komt als eerste boven. Gevolgd door Dick en Jeroen. Ik hou de mannen nog wel 'in het zicht' en bovenop wordt een klein minuutje op Eddie gewacht.

Die geeft een teken dat we meteen door kunnen gaan en we moeten flink aanzetten, want Eddie houdt de gang er goed in als het vlak of licht steigend is.
Jeroen, Christiaan en Dick doen de eerste 50 km vooral het kopwerk. Met windje tegen is dit wel lekker hoor dat die gasten dat op kunnen brengen.

Bij een langere beklimming van 4-5% rijdt Christiaan en Dick en de inmiddels aangesloten Bassie (vriend van Jeroen) van ons weg. Jeroen, Linda, Eddie en ikzelf gaan op eigen tempo verder. Het gat tussen Dick en ons blijft zo'n 100 meter en ik probeer het gat naar Dick in één keer dicht te rijden. Dit lukt vrij goed zonder mezelf 'op te blazen'.

Als ik omkijk zit Jeroen in m'n wiel. Ik zie dat Dick het moeilijk heeft, maar toch plaatst hij een lichte tempo-versnelling door te gaan staan op de pedalen.
Ik kan goed volgen en op het moment dat hij gaat 'zitten' passeer ik hem en versnel ook meteen wat. Gevolg is dat Dick moet 'laten lopen' en alleen Jeroen nog in m'n wiel zit. Ik probeer diverse keren Jeroen van me af te schudden door te versnellen. Dit lukt niet en op het laatst zet ik zelfs de 'grote plaat' erop maar als ik omkijk zie ik alleen een lachende Jeroen in m'n wiel zitten. De laatste 200 meter 'kletst' die k^&*#zak zelfs nog over me heen.

Lachend komen we boven aan. Dit klimmetje heeft ons allebei pijn gedaan. Maar wel ontzettend gaaf zo op deze manier 'wielrennertje spelen'. Christiaan staat natuurlijk al lang fris en fruitig boven. Dick geeft aan, dat het wat hem betreft vandaag niet zo lekker gaat. Dit is niet zó erg natuurlijk. Dan weet hij ook eens hoe wij ons altijd voelen (haha) als hij het tempo aangeeft.

Na de afdaling van de Wanne zoeken we een rustplaats op. M'n 'camping-Frans' komt aardig van pas hier op een 'Franstalige' terras. We genieten van een cappuchino met echt een enorme appelpunt.(zie foto). Hier kun je makkelijk met z'n tweeën van doen zeg!

Op de fiets maar weer en al vrij snel krijgen we Col d'Amermont. Een vervelend ding met max 21% erin. Bovenop een 'Red Bulletje' en meteen gevolgd door een lange afdaling waarin Christiaan, Jeroen en ik op jacht gaan naar Dick die vooruit gereden is. Aan het einde van de afdaling en net vóór ik de Rosier op ga zie ik Dick al omhoog gaan. Ik wil de achtervolging inzetten maar schakel verkeerd waardoor ik vrijwel helemaal stil val.

Gelukkig loopt m'n ketting weer op de '34' en ga ik in de achtervolging. Christiaan zie ik in de verte nog rijden. Die gaat als een speer. Maar Jeroen heb ik al vrij snel 'te pakken' en ik zie wederom dat Dick het ook hier 'moeilijk' heeft. In de 'S-bocht' een kilometer verderop ga ik Dick voorbij en probeer het constante tempo dat ik rijd vast te houden.

Wel wordt ik enkele keren ingehaald door andere renners waaronder een CTWT'er. Als ik wordt ingehaald door een groepje van drie renners probeer ik aan te haken. Hoewel dit moeilijk is lukt het wel en na deze beklimming van zo'n 5 km en kom ik als 2e boven op de Rosier. Niet slecht voor Rinus....

Als Eddie bovenkomt gaan we zoals gebruikelijk meteen weer door met een lange afdaling. Het tempo blijft constant rond de 40 km/u. Jeroen en Christiaan geven veelal het tempo aan. Ook Eddie 'verzaakt' niet en doet zijn kopwerk.
Hij voelt zichzelf zeer sterk vandaag wat blijkt uit z'n gefluit en gezang elke keer als ik me van kop af laat zakken in het groepje. (dat hoeft ook weer niet Ed)

Achter ons rijden verschillende groepen die ons tempo wel kunnen waarderen. Ons 'waaiertje' van vijf blijft echter het kopwerk doen. Wanneer we weer in Tilff aangekomen zijn krijgen we nog een pittige beklimming naar de auto toe. Hier pers ik er nog een laatste keer een beklimming uit met een hartslag van rond de 165 bpm.

Nadat we de startnummers hebben ingeleverd rijden we op ons gemak naar de auto toe. Ruim 140 km heb ik met zo'n 2100 hmtr. Als er dan 27 km/u gemid. op het tellertje staat en 'de benen' voelen nog relatief goed, kun je niet meer dan tevreden zijn'.....

Waalse Pijl (La petite Fleche)

2011-06-04T23:26:00.009+02:00

Vandaag hebben we 'onofficieel' Dè Waalse Pijl gefietst. De Waalse pijl is te rijden in meerdere varianten. De langste, la Fleche Wallone genoemd is 220km lang. Bestijgt 3850 hoogtemeters met in totaal 20 beklimmingen. De middelste, la Petite Fleche genoemd, is 166 km lang met 2991 hoogtemeters en in totaal 17 beklimmingen. Wij gaan dus voor 'La Petite Fleche'.

Dit keer met de jongens van het 'wielertoeristenforum'. Ik probeer elk jaar minimaal één of meerdere ritten gezamelijk te rijden met deze forumleden.
Hieronder staat de route. Klik op het fietserlogootje voor verdere details.

Om 08.15 sta ik al in Spa. Martin en Cor zijn er al 5 minuten later. Bas, Ramon en Robert zijn zoals afgesproken ook om 08.30 op de parkeerplaats. Even later komen René en Marc op de fiets aan zodat we met een mooi groepje van 8 man precies om 09.00 uur kunnen vertrekken.

Bij de eerste beklimming 'de Masquisard' worden de spiertjes opgewarmd. Binnen 30 km hebben we ook Cote la Redoute en Cote La Chambralles gehad. René en Marc (Cruzo) en Cor komen als eerste boven. Gevolgd door Martin (Who cares), Robert (Van Ginkapie) en Rinus zelf. Bas en Ramon zijn de 'wat zwaardere' onder ons en dan zijn deze 'steile krengen' echt geen pretje.

Voor zover dit kan natuurlijk probeer ik met wat reserve deze beklimmingen te doen. Vorige week bij de JNC heb ik mezelf aardig 'total loss' gereden en hoop dit vandaag te voorkomen door 'wat rustiger' te beginnen.

Bij de 60 km word er even 'bijgetankt' bij benzinestation. We moeten veel drinken want de temperatuur gaat oplopen richting 30 graden. Het stevige windje maakt dat het niet tè warm wordt vandaag. Op de lekker lopende beklimming van ruim 4 km van L'Ancienne Barriere word aardig tempo gemaakt door Marc en Cor en de ene naar de andere 'valt eraf'. Ik kan volgen maar ook niet meer...

Ramon besluit om de wat kortere versie te gaan doen en gaat in Trois Point wat eten op een terras. Dit is eigenlijk ook best verstandig want er komen nog een paar 'puisten' aan hoor!!
Voor we het weten hebben we er ruim 100 km opzitten en pakken we een rustpauze in Recht. Een koele cola en wat krentebollen gaan er wel in hier. Na een klein half uurtje vertrekken we voor het laatste en zwaarste gedeelte.

Krijg de smaak nu wel te pakken en de benen voelen best goed vandaag. Nu niet te 'overmoedig' worden laat Bas me subtiel weten door te vertellen wat ons nog te wachten staat. En dit is geen 'kattenpis' kan ik zeggen.

Bij elke klim probeer ik met een klein verzetje tempo omhoog te maken. Merk wel dat het bij de snelle gasten ook moeilijker bergop gaat nu.
Dit geeft moraal, en besluit door te fietsen op deze manier zolang dit nog in de benen zit natuurlijk.
Bas is het tweede slachtoffer van vandaag. De kramp is in beide benen geschoten nu en bij het begin van Cote de Stockeu besluit hij samen met Robert terug naar Spa te fietsen.

'De Stockeu', wat een !&%#@#-ding zeg!! Ik ben echt blij dat ik boven ben. Marc heb ik niet meer volgen naar boven en hij is zoals afgesproken doorgereden naar Spa.
René gaat een eindje verder richting zijn camping zodat Martin en Cor en ikzelf nog overblijven om Côte de Wanne, La Thier de Coo, La Haute Levee op te fietsen.

Het staat hierboven in één regeltje, maar sjonge wat was dit zwaar zeg!! Ondanks alles zijn de benen (nog) redelijk. Ik heb geen voorgevoel van kramp, dus dit betekent dat het richting de 3000 hoogtemeters nog relatief goed zit.

De beklimming van Cote du Rosier is normaal gesproken een lekker lopende klim. Maar na zo'n dag is deze beklimming van zo'n 5 km een hele zware. Maar omdat het de laatste is vandaag persen we nog één keer alles eruit. Cor neemt de kop nog over van me met een tempo-versnelling maar ik ga hem nù niet meer 'loslaten'. Bovenop hebben we het allebei 'gehad' en rustig aan dalen we af naar Spa richting parkeerplaats.

De andere jongens zijn begrijpelijkerwijs al richting huis natuurlijk. Ik bedank Cor en Martin voor de gezellige dag. Het is inmiddels bijna 18.00 uur en tevreden over deze dag rijd ik in twee uurtjes weer naar huis toe.

één van de mooiste tochten die ik ooit heb gereden. Ook één van de zwaarste! Gelukkig zit het met de benen goed en lig ik wat mij betreft mooi op schema voor de Marmotte over enkele weken.....

Jean Nelissen Classic 2011

2011-05-28T21:12:00.003+02:00

Vandaag de JNC 2011 gereden. Het is uiteindelijk de 130 km-versie geworden.
Hieronder de route. Klik op het fietser-logootje voor verdere details.

Met m'n broer Arnoud vertrekken we voor een 'vluggertje' naar Luxemburg om deze jaarlijkse tocht te gaan fietsen. Het belooft mooi weer te worden dus we vertrekken om 04.45 uur en komen al om iets over 08.00 uur aan.

We schrijven eerst in voordat we ons gaan omkleden. Arnoud gaat de 85 km-versie doen en ik ga voor de '165'. 'bepakt en bezakt' stap ik om 08.45 uur op de fiets.
Al vrij snel zit ik met een hartslag tussen de 150 en 170 bpm. Dit lijkt me een prima oefening voor de Marmotte over 5 weken. Van begin af aan 'het gas erop' is normaal gesproken niet 'de manier' voor mij, maar vandaag is het een ideale gelegenheid om dit te uit te proberen omdat ik alleen rijd.

Ik rijd diverse groepjes voorbij en ga al snel de 'Rampe de Putscheid' op.
Deze beklimming doet zijn naam echt eer aan. 2400 meter met 10% gemiddeld; dus wel pittig kun je zeggen.....

Net voor de top word ik ingehaald door een wielrenner. De enige!! Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de meeste renners voor de lange afstand al vertrokken waren natuurlijk.
Wat niet wegneemt dat ik aardig omhoog fiets hier. Ik 'spring' van groep tot groep en het geeft best een kick om veel fietsers in te halen.

Dit gaat allemaal prima tot aan de eerste controle/verzorgingspost. Dit is weer prima geregeld hier bij de Driebergse toerclub die deze dag organiseerd. Gevulde koeken, wafels, banenen en een flesje isostar worden hier genuttigd. Natuurlijk zijn er altijd mensen die 'misbruik' maken en hun bidons vullen met meerdere flesjes ipv de kannen water die daarvoor bedoeld zijn.

Ik vertrek samen met 2 'Rabomannen' uit Medemblik voor het 2e gedeelte van de JNC. In de afdaling kan ik ze goed bijhouden. Ik meen Sandra van WT nog te zien, maar het gaat te snel om te groeten. In 1e beklimming van 'de Nocher' moet ik de 'Rabo's' net voor de top laten gaan. Ik probeer er nog bij te komen maar dit gaat niet meer lukken. Wel blijf ik ze in de verte in het zicht houden.

In de daaropvolgende beklimming van 'Couteau de Ringel' (7 km/3% gemid.) probeer ik met 2 wat 'oudere' mannen naar de 2 Rabobannen te klimmen, maar het tegenovergestelde gebeurd: Ik kan het tempo niet volgen en word er wederom 'afgereden'.

Net vóór Diekirch op zo'n 90 km is 'het beste uit de kuiten' en ben ik blij dat ik bij 2e verzorgingspost ben. Ik neem ruim de tijd hier en eet en drink in een strandstoel aan het zwembad van de camping 'Op der Sauer'
Ik raak nog aan de praat met iemand die ook de Marmotte gaat fietsen over enkele weken. Hij past nog even om m'n fiets zodat ik snel 'een toilletje' kan doen.

Het 3e gedeelte gaat vanaf 95 km moeizaam. Bij beklimmingen ga ik niet meer iedereen voorbij maar gaan er meer mij voorbij. Wel passeer ik een jongen die 'zigzaggend' over de gehele weg naar boven rijdt. "Ik zal ff plaats maken voor jou" zeg ik tegen hem en rijdt helemaal links de weg. "Hoever is het nog klimmen??" "Na deze bocht ben je er" antwoord ik. "Ja,Ja, zal wel!" En na die bocht moet ik eigelijk wel lachen want de beklimming blijft gewoon doorgaan....

Ik sta nu even voor een dilemma. Als ik de extra lus voor 165 ga doen kom ik tevens langs de auto. En als ik langs de auto kom weet ik ook dat ik hier ga afstappen. Dus besluit ik voor de 135 km-versie te gaan. Dit betekent dan wel dat ik 'moreel verplicht' ben om de 'muur van Vianden' op te stoempen.

Op dat moment klote natuurlijk, maar achteraf ben ik toch blij dat ik deze puist van 1500 meter lengte (11% gemiddeld en 23% max) gedaan heb.
Ik rijd meteen door naar de auto. Arnoud is net aangekomen van 'zijn 85 km-versie' (Na 40 km heeft hij het eerste, het beste bord waar Vianden op staat aangehouden). We kleden ons om en drinken natuurlijk nog een biertje bij de startplaats. Hier zien we Sandra en Leendert van WT nog en kletsen nog wat bij...

De Belgische friet mag natuurlijk niet ontbreken op deze dag en we zijn mooi om 20.00 uur thuis zodat we ook nog de Champions-Leage finale kunnen zien. Mag wel zeggen dat we een zware, maar ook mooie dag met lekker weer hebben gehad. Maar een volgende keer wordt het gewoon weer 'doseren' voor Rinus.....

9-Bruggentocht

2011-05-23T19:46:00.004+02:00

Dat is lang geleden dat ik kramp gehad heb zeg! Pff...Zit je lekker uit te rusten op de bank en dan 'schiet' de kramp in beide bovenbenen tegelijk. Oorzaak....?

Nou die kan ik gemakkelijk geven, dat is de 200 kilometer-tocht die we vandaag hebben gemaakt. Marius is de grote organisator geweest van deze tocht. 'Vroeger' reed hij deze tocht vaker samen met Jan. Deze keer heeft hij de TC Waalwijk leden opgeroepen voor de '9-Bruggentocht' en hier hebben 8 leden gehoor aangegeven.

Hieronder de route. Klik op het fietserlogootje voor verdere details..

We rijden met 5 man richting Raamsdonk. Hier pikken we Jan en Theo zodat we met 7 man de 1e brug bij Geertruidenberg oprijden. Richting Sleeuwijk worden we 'als een gek' ingehaald door Rigo. Zonder te groeten is hij binnen 'no time' uit ons zicht verdwenen. Het zal wel..... is de verbaasde reactie van ons.

Even later zit Rigo weer achter ons en sluit aan om de tocht met ons verder te fietsen. Het bleek een geintje van deze 'kilometervreter met tas' te zijn.....
"Wij begrepen 'm pas laat Rigo!!" Toch is het fijn om bij zo'n lange tocht af en toe jezelf weg te kunnen stoppen achter deze grote kerel.

Ik rijd achteraan, werk op m'n gemak een lekker broodje naar binnen en maak in de tussentijd nog wat fotootjes van Hans, Theo, Arie, Marius, Jan, Henri en Rigo.

Voorbij de 2e brug bij Gorinchem nemen Arie en Henri de kop over van Marius en Jan. We rijden half tegen wind in paralel aan de snelweg richting Ridderkerk over de 'Grote Beer' (3e brug). Dan zijn we in Rotterdam en gaan we over de 4e brug om de Nieuwe Maas over te steken. Dit is warempel de Brienenoordbrug. We zitten nu op het 'verste' punt en gaan gelukkig windje mee de oostelijke richting op.

We fietsen de Algerabrug (5) op om de Hollandsche Ijsel over te steken. In Nederlek pakken we na zo'n 80 kilometer een lekker bakkie koffie. Geen taart voor Rinus vandaag. Ik probeer de laatste maand vóór de Marmotte toch nog 1 of 2 kilootjes eraf te krijgen. Na een half uurtje stappen we op de fiets voor het 2e gedeelte van de tocht.

Vanaf nu wort de rit mooier en mooier. Over rustige fietspaadjes rijden we de Loetbospolder in. Ik rijd samen met Marius voorop en we genieten van de mooie uitzichten hier. Met het windje in de rug is het natuurlijk ook heerlijk peddelen. Relaxed rijden we met ons groepje over de dijk langs Schoonhoven richting Vianen de Lekbrug (6) over.

Het is de bedoeling om bij Meerkerk het 2e bakkie koffie te drinken. Maar hier hebben we pech. Dit terras is gesloten jammer genoeg. Dus verder maar weer richting Leerdam. We gaan de Bazelbrug (7) bij Meerkerk het Merwedekanaal over richting Nieuwland. Hier heeft Marius weer een prachtig en rustig fietspaadje gevonden en komen we langs de Linge uit. Ik voel 'de hongerklop' opkomen en moet wat eten. Mijn bidonnen zijn ook al leeg maar gelukkig krijg ik van Theo wat drinken. Dat komt me nu goed uit. Bedankt Theo!!

We steken de Linge over. Dit is dan natuurlijk brug 8 en fietsen richting Goudrenet langs de snelweg A15/E31.
Dit is pas na ruim 140 km. Dan gaat er een lekker bakkie wel in natuurlijk. Je ziet nu toch wel de vermoeidheid op de gezichten van de mannen en na een ruime pauze gaan we dan voor het laatste en zwaarste gedeelte van de 9-bruggenrit.

Tot aan Zaltbommel gaat het nog redelijk goed en hebben we de wind nog mee, maar dan wordt het zwaarder. Hendri geeft het tempo aan en dan weet je het wel.....aanpoten op de Zaltbommelse brug (9 !!!) om bij te blijven.

We proberen in de polder richting Waalwijk 'in een waaiertje' te draaien en ook dit wordt maar zwaarder en zwaarder. En hoewel het 'waaiertje' niet vlekkeloos loopt, probeer ik toch zolang mogelijk m'n beurtjes mee te draaien.

Bij Haarsteeg valt dan alsnog het ploegje uit elkaar. Dit is eigenlijk een minpuntje van deze dag en was niet nodig geweest. Ik had hier zelf ook aan mee moeten werken en gewoon lekker de laatste kilometertjes het groepje bij elkaar kunnen- en moeten houden.

Maar ja, als we ne eenmaal 'de stal' ruiken...... Al met al een zeer geslaagde dag. Voor herhaling vatbaar. Mijn eerste 200+ tochtje ooit, met een mooi gemiddelde van 30+ en natuurlijk de complimenten voor Marius die deze dag fantastisch georganiseerd heeft.....

Abdijentocht 2011

2011-05-15T18:56:00.006+02:00

Na de ruim 150 km afgelopen gisteren heb ik me wederom over laten halen om de Abdijentocht te gaan rijden vandaag. Goed voor het 'duurvermogen' zullen we maar zeggen.

Hieronder de route. Klik op het fietserlogootje voor details.

We hebben om 07.45 uur afgesproken in Kaatsheuvel. We (TCW) rijden vandaag met de groep van 'Taandje bij' en rijden gezamelijk naar het Trappistenklooster in Berkel Enschot om in te schrijven. Mirjam is met de auto is gekomen, ze heeft haar wielertenue'tje aan maar loopt op de badslippertjes..... Ze heeft onderweg flink regen gehad en besluit niet mee te rijden met ons. Wel jammer, maar misschien niet onverstandig.......

Gezamelijk peddelen we in het begin rustig over de fietspaden. Jan en ik doen wat kopwerk en we worden ingehaald door verschillende groepjes. Dit kunnen 'de snelle jongens' van ons niet goed hebben en dan nemen Dick en Christiaan het roer over en besluiten het tempo flink te verhogen.

Wanneer de eerste regendruppels vallen na zo'n 75 km worden de wegen ietwat glad
en is de nodige voorzichtigheid geboden. Toch gaat het dan mis... We rijden in een lint enkele rijders voorbij. Maar in een onoverzichtelijke bocht komt een auto ons plotseling tegemoet. Net op een spekglad houten bruggetje knijpt een 'schrikkende' wielrenner in de remmen en glijdt onderuit. Maar ongelukkigerwijs neemt hij ook Dick mee in z'n val en voor hij het zich kan beseffen ligt hij al plat.

Behalve wat schaafwonden en een pijnlijke heup valt de schade wel mee. Ook de fiets heeft in eerste instantie lichte materiële schade, maar dit is te overzien.

We stappen weer op de fiets en dan stopt het met 'zachtjes regenen'. Doordat het lang droog is geweest maakt dit de leuke en mooie 'klinkerweggetjes' spekglad.
Doordat we de valpartij met Dick net hebben meegemaakt wordt er nóg voorzichter gereden, vooral in de bochten.

Eigenlijk rijden we door een prachtig natuurgebied, maar door de harde regen zie en geniet ik hier helemaal niet van. Opletten dat je niet op 'je snufferd' gaat nu. Gelukkig is er dan de koffiepauze. In het trappistenklooster pakken we een lekker warm bakkie koffie met kersengebak. Dat doet de mens weer goed.

Zeiknat en koud gaan we voor het 2e gedeelte van start. Gelukkig begint het zonnetje te schijnen en fietsen we ons toch uiteindelijk ietwat warm. Martine krijgt het na zo'n 120 km 'vrij taai' en Walter geeft het teken om TCW verder te laten rijden. Dick en ikzelf besluiten om bij Taandje Bij te blijven en het laaste gedeelte met deze groep mee te fietsen.

Jurrien, Walter en Ad rijden constant op kop en houden Martine en de wat stijve Dick uit de wind. Ikzelf volg lekker uit de wind. Dit vind ik ook best fijn zo want ik begin de kilometertjes van gisteren en vandaag toch wel te voelen. Maar dit is ook niet echt raar natuurlijk.

We rijden de laatste verzorgingspost zonder te stoppen voorbij, maar gaan rechtdoor en dit blijkt achteraf dus verkeerd. We komen geen 'wegwijzerpijl' meer tegen maar besluiten gewoon de kortste weg te volgen richting Berkel Enschot.

Hier aangekomen gaan de 4 nog naar de finish om wat te drinken en te rusten. Dick en ik rijden door naar huis. Hij is bang dat als hij nu stopt niet meer op zijn fiets zal komen. Maar voorlopig lijkt het erop dat ondanks 'de pijn' Dick steeds beter word en Rinus steeds 'slechter'. Hij rijdt constant op kop om mij uit de wind te houden en houd dit tot Sprang Capelle vol.

Bij thuiskomst blijkt de fiets van Dick toch flink beschadigd te zijn. Z'n achterwiel zit een scheur van bijna 8cm in. De rechter-shifter zal vernieuwd moeten worden en ook is het krankstel krom. Al met al een flinke schadepost dus....Balen!

Moe, nat en blij dat ik thuis ben, kom ik thuis en stap ik snel onder een welverdiende douche.....Ruim 300 kilometertjes dit weekend. Pfff...

TCW tocht 2011

2011-05-14T18:36:00.007+02:00

Ondanks lidmaatschap van toercomissie wist ik niet waar vandaag de jaarlijkse TCW-tocht naar toe zou gaan. Dit moest voor iedereen een verassing worden.....

Wim Roding heeft deze jaarlijkse toertocht van onze club dit jaar geörganiseerd en ik mag wel zeggen naar alle tevredenheid van iedereen lijkt me.
Hieronder de route. Klik op het 'fietserlogootje' voor de details.

Ondanks dat ik ruim op tijd wakker was heb ik toch nog moeten haasten om nog net op tijd voor vertrek bij het schoenenmuseum te zijn. Ik kon de zonnebril even niet vinden en hierdoor wat vertraging.

Die zonnebril had ik de eerste uren niet nodig want het was 'dreigend' bewolkt. Zonder zon en met veel wind maakte deze morgen zelfs relatief koud.
Jozef en Patrick hadden de 'korte mouwtjes' aan vandaag en 'draaiden af' bij het pontje van Brakel. De echte bikkels waaronder Chef en Harrie gingen gewoon dóór natuurlijk!!

Gelukkig hadden we in het begin de wind tegen, maar Wim en Henrico hebben deze wind tot aan het eerste bakkie koffie in Schoonhoven getrotseert. Gezamelijk hebben zij ruim 60 km aan kop gereden. Chapeau hiervoor!!

Toen we het 2e gedeelte gingen rijden begon het zonnetje gelukkig te schijnen en toen we de wind mee kregen werd het tijd voor Rinus en Joop om ook wat kopwerk te gaan doen vandaag.

We weten nu ook waarom de Lekdijk eigenlijk Lekdijk heet. Want bij een 'opengebroken' weg reed eerst Rinus zelf en daarna Joop 'lek'!!
Wel toevallig de 2 'kopmannen' van dat moment. Van Henrico nog hulp gehad bij het verwisselen van het binnenbandje.....Dank hiervoor!

Rijden maar weer naar de 2e tussenstop. Bij Werkendam was deze gepland in de 'Vrouwenhemel'. Toen we binnenkwamen en de opmerking maakte: "Ik dacht dat we hier in de vrouwenhemel waren", kregen we meteen de opmerking van de vrouw achter de bar terug. "Sorry mannen, maar jullie zullen het met mij moeten doen"

Hier het 2e stuk gebak vandaag 'genuttigd'. Alle koffie en gebak waren trouwens voor rekening van TC Waalwijk, waarvoor dank natuurlijk.
Na de koffie met windje mee richting Waalwijk. Omdat we al drie pontjes hadden gehad vandaag kon het laatste pontje bij Dussen natuurlijk niet op het lijstje ontbreken...En dit vonden sommige van ons ook helemaal niet erg ook.

Gezellige droge dag gehad met in de middag een heerlijk zonnetje. Verder alles prima geörganiseerd door Wim Roding. Volgend jaar weer!!

Marmotte groep 2011 (4-Tommy Post)

2011-05-08T08:10:00.068+02:00

Zoals hiernaast word beschreven zet ik op mijn blog ter voorbereiding van de Marmotte 2011 m'n fietservaringen neer.
Daarom lijkt het me een leuk idee om de groep voor te stellen waar Rinus begin juli mee afreist naar Frankrijk om (gezamelijk) de Marmotte mee te gaan fietsen.

Het is een gemeleerd gezelschap. We zijn allemaal fanatiek. De ene heeft meer talent dan de andere. De andere 'doet en laat' er weer meer voor dan die ene. Toch moeten we allemaal op die ene dag zelfstandig die 174 kilometer met 4500 hoogtemeters fietsen.

Vandaag is Tommy aan de beurt. Tommy is de 'proffesional' bij ons in de groep. Hij is getrouwd met Saskia en woont in Baarle Hertog. Hij heeft samen met z'n broer een mooie fietswinkel in Kaatsheuvel. Tommy is proffesioneel renner geweest van 1989 t/m 1992. Klik hieronder als je zijn restultaten van 'vroeger' wilt zien.

Naam: Tommy Post
Startnummer: 2161
Leeftijd: 45 jaar
Gewicht: 68 kilo
Fiets: Merida
Lichtste verzet: 39 x 26
Beroep: Mede eigenaar Post Rijwielen
Hobby: MTB'en zijn vrouw Saskia
Aantal kilometers 2010: 2500km
Aantal kilometers gepland tot aan Marmotte 2011: 2500km
Beste Marmotte tijd:
Doel Marmotte tijd 2011:
Fiets-hoogtepunten/doelen 2011:

De 3e Marmotter die ik jullie wil voorstellen is Jasper Hakkert. Hij woont samen met zijn vriendin Karen in Kaatsheuvel. Is helemaal gek van de triatlon en de Marmotte is dan een goede training hiervoor. Muziek maken is zijn andere grote hobby en hij speelt in twee harmonie-orkesten op de basklarinet.

Bij Jasper staat plezier voorop tijdens de Marmotte-happening en je hoort deze jongen regelmatig uitbundig lachen tijdens het fietsen. Toch heeft hij een scherp doel gesteld voor deze Marmotte, namelijk 08,45 uur.

Naam: Jasper Hakkert
Startnummer: 2162
Leeftijd: 34 jaar
Gewicht: 75 kilo
Fiets: Merida Scultura 909 EVO
Groep/Lichtste verzet: Shimano Ultegra met Dura –Ace derailleur. (Compact)
Beroep: Hoofdbeveiliger (zelfstandig ondernemer)
Hobby: Triatlon en basklarinet bespelen in harmonieorkesten
Aantal kilometers 2010: 5000 km
Aantal kilometers gepland tot aan Marmotte 2011: 2500 km
Beste Marmotte tijd: 09:13 uur (minus correctie afdaling glandon)
Doel Marmotte tijd 2011: 08:45 uur (minus correctie)
Fiets-hoogtepunten/doelen 2011: Amstel Gold Race (200km), Limburgs Mooiste, Mont Ventoux vier op één dag in juni, dolomieten in Juli,4 kwart triatlons in Augustus, Iron Man 70.3 september in Aix en Provence

De tweede die ik jullie voor wil stellen is Christiaan Wagemakers. Dit is dus zo'n jongen met wat meer talent als de meeste van ons. Heeft tot enkele jaren geleden wedstrijden gereden bij de amateurs. Maar sinds hij in een wedstrijd vrij ernstig is gevallen fietst hij zijn kilometertjes bij de TC Waalwijk. Bij ons in de groep fietst hij vrij relaxed, maar als het 'er op aan komt' dan doet Christiaan er graag een schepje bovenop.

Voor Christiaan wordt dit z'n eerste Marmotte. Waarschijnlijk komt hij als eerste van ons binnen op deze dag. Hij heeft vorig jaar met fietsvrienden in Italie veel 'klimervaring' opgedaan.

Naam: Christiaan Wagemakers
Bijnaam: "De Shadow"
Startnummer: 2232
Leeftijd: 44 jaar
Gewicht: 65 kilo
Fiets: Pinarello PF5
Lichtste verzet: 34 x 25
Beroep: Tegelzetter bij ROWA tegelwerken
Hobby: Wielrennen, fitness en Jaqueline
Aantal kilometers 2010: 7500 km
Aantal kilometers gepland tot aan Marmotte 2011: 5000 km
Beste Marmotte tijd: Niet van toepassing. (Dit wordt zijn eerste)
Doel Marmotte tijd 2011: Goud!!
Fiets-hoogtepunten: De fietsvakantie Italie in 2010

De eerste die ik jullie voor wil stellen is Dick Hulst. Deze 'mannetjesputter' is de grote animator voor De Marmotte 2011!!

Naam: Dick Hulst
Startnummer: 2158
Leeftijd: 51 jaar
Gewicht: 70 kilo
Fiets: Pinarello Dogma
Lichtste verzet: 34 x 25
Beroep: Mede eigenaar van DEWE-Metselwerken
Hobby: Hard fietsen en vv Neo'25
Aantal kilometers 2010: 8000 km
Aantal kilometers gepland tot aan Marmotte 2011: 5000 km
Beste Marmotte tijd: 15 seconden te kort voor 'goud'
Doel Marmotte tijd 2011: Goud!!
Fiets-hoogtepunten: Marmotte en het jaarlijkse Sauerland weekend
Favoriete berg: De Mont Caro (Spanje)

later meer.........

Rondje Biesbosch

2011-05-03T18:21:00.005+02:00

Vandaag een rondje Biesbosch gefietst met Mirjam, Eddie en Jan. Deze mensen hebben hun welverdiende weekje vakantie en gelukkig dat het zo'n mooi weer is want dan wordt er natuurlijk zoveel mogelijk gefietst.

Hieronder staat de route. Klik op het fietserlogootje om alle details bekijken.

Hoewel dus het zonnetje heerlijk schijnt voelt het door de Noord-Oostenwind toch vrij fris/koud aan. Wij hebben allemaal onze arm- en beenstukken aan, maar 'bikkel' Jan is de enige in z'n korte broek.

We pikken Mirjam in Waspik op en fietsen richting Biesbosch. We hebben de wind de eerste 20 kilometer tegen. Eddie en Jan gaan om beurten op kop rijden en houden Mirjam en Rinus mooi uit de wind. "Bedankt nog mannen!!"

We rijden in Werkendam richting 'Kop van het land'. Met wind mee gaat het nu wat makkelijker. Onderweg wordt er heel wat afgelachen, maar dat kan niet anders als je met dit gezelschap op stap gaat.
Bij een gezellig café trakteert Mirjam ons op een lekker bakkie koffie. Als we dit op hebben gaan pakken we het 'doodlopende' weggetje van enkele kilometers zover mogelijk en op het gemak de Biesbosch in. Aan het einde van deze weg staat een boerderij en kun je vanaf deze kant de Moerdijkbrug bekijken.

Dit betekent dan dezelfde weg terug fietsen en daarna rechtsaf de Biesbosch rond. Het lijkt wel of we steeds wind tegen hebben maar proberen een lekker tempo aan te houden. Voor Mirjam is het constant 'aanpoten', maar deze bikkel laat 'zomaar niet niet los' en volgt ons totaan Waspik toe.

Bij het laatste viaduct zie ik Eddie versnellen. Jan gaat er achteraan en zo te zien wil die Eddie op het laatste moment nog voorbij. Maar dat laat Eddie niet gebeuren en stampt zo hard 'op de grote plaat' rond dat Jan het er maar wijzelijk bij laat zo.

We rijden door naar Mirjam thuis in Waspik. Hier zitten we lekker op het terras in de zon maar uit de wind. Heerlijk zo en als we dan andermaal weer getrakteerd worden op koffie met 'monchou-taart' is onze dag natuurlijk weer helemaal top geweest....

Epen-Banneux-Epen

2011-05-01T10:26:00.129+02:00

Hoewel de wekker om 05.30 staat sta ik om 4.45 uur klaarwakker naast m'n bed. Slaap altijd 'licht' als ik de volgende dag een fietstocht heb.

Gisteravond besloten om vandaag een variant van Klimmen-Banneux-Klimmen te fietsen. Maar om 06.15 uur belt 'medeMarmotte-ganger' Cees nog op dat hij vanwege rugklachten niet mee zal gaan. Balen natuurlijk.... naar Cees heeft sowieso een hele vervelende week achter zich.
Door een 'ontploffing' is het dak van zijn garage uitgebrand en wel zodanig dat de garage van de grond aan opnieuw opgebouwd moet worden. Hoewel het allemaal relatief goed is afgelopen wil je dit niet meemaken......

We vertrekken om 06.30 uur. Eddie rijdt vandaag wat betekent dat we al om iets over 08.00 uur op de Camping Oosterberg in Epen staan.
Voor het geval er nog iemand sliep op de camping toetert Eddie nog eventjes zodat iedereen deze gehele mooie dag van het zonnetje kan genieten en niet op zijn/haar bedje hoeft te blijven liggen.

We drinken eerst een lekker bakkie koffie bij fam. de Wissel. Kleden ons om en om 09.00 uur staan Jeroen, zijn zoon Martijn, Govert, Eddie, Dick en ikzelf startklaar om Epen-Banneux-Epen te gaan rijden.

Hieronder staat de route tot aan de 'Drolenval' (net na Banneux)
Klik op het fietserlogootje voor de details.

Bij St. Geertruid komen we op het officiële gedeelte van de route. We rijden lekker op het gemak en genieten van het mooie weer en mooie 'vergezichten'. Wanneer het bergop gaat gaan we in 'eigen tempo' omhoog en wachten boven op elkaar om gezamelijk weer verder te gaan.

Wanneer we door het laatst dorp/stad voor Banneux komen snappen we waarom KBK van vorige week geen vergunningen zijn afgegeven om hierdoor te fietsen. De straten zijn opengebroken en als hier duizenden fietsers doorheen moeten word het onverantwoord gevaarlijk.

De laatste beklimming voor Banneux is altijd een heerlijke van zo'n 3 kilometer. Ikzelf schakel terug, trap dan bijna m'n derailleur kapot maar wanneer de ketting goed ligt besluit ik van onderen af als eerste 'de aanval in zetten'.

Dick volgt natuurlijk makkelijk, maar 'onze Eddie' en de rest 'laat het lopen'. We fietsen samen redelijk hard omhoog en dan doet Dick het inmiddels bekende 'schepje erop'. Dit wordt me teveel en hij loopt zo'n honderd meter uit. Dit gat blijft vrij lang zo, maar bovenop zie ik Dick in de verte zo'n 300 meter verder. Achter zie ik Martijn nog aan komen stuiven dus ik moet nog even onder in de beugels om m'n 2e plaats 'veilig te stellen'.

We verzamelen weer en gaan dan in Banneux genieten van een lekkere cappuchino. Het appelgebak wordt vandaag met z'n allen overgeslagen. "Wij zijn echt met de sport bezig", lijkt het!!
Het 2e gedeelte gaat dan van start. De wind hebben we inmiddels tegen en Dick weet nog een leuke klimmetje: "De Drolenval". Wat een pittig ding is dit zeg!! "Bedankt Dick!!"

Jammer is het wel dat we allemaal rechts aanhouden ipv links. Zodoende rijden we alléén het eerste gedeelte van de Drolenval. Govert heeft echter wel links aan gehouden en rijdt deze dus wel helemaal. We raken elkaar kwijt en Jeroen en ik fietsen terug en besluiten dus alsnog het laatse gedeelte te fietsen natuurlijk. En Dick heeft gelijk gehad. Dit is een hele zware, maar vrij lange en uitdagende beklimming.

Vanaf nu gaat het 'wat moeilijker' voor Govert en het tempo wordt begrijpelijkerwijs iets aangepast.
Govert heeft dit seizoen veel minder kilometers gemaakt dan ons, maar deze bikkel gaat gewoon op eigen tempo door en wanneer we bovenop staan te wachten, fietst hij gewoon ditzelfde tempo door zonder verder te wachten op ons.

Het gaat dan kilometers op en af met zoals gezegd een stevige wind tegen. Het einde is in zicht en bij Teuven krijgen we nog een laatste beklimming richting Epen. Hier moet wat mij betreft 'de gaskraan' een laatste keer open.
Dick houdt het tempo strak. Martijn, Jeroen en ikzelf kunnen volgen. Eddie en Govert vinden het wel best en laten 'het lopen'.
Halverwege is het Martijn die als eerste 'past'. Ik zit tot de laatste 2 bochten 'in het wiel', schakel nog wat zwaarder en voer het tempo wat op. Dit wordt Jeroen ook te veel en samen met Dick komen we boven gezamelijk aan. Boven doen we een 'high 5' ten teken dat we weer een 'topdaggie' hebben gehad.

Met een voldaan gevoel weer op de camping. Nog wat drinken en dan snel door naar de snackbar in Epen voor een 'lekker frietje'. Die 'vette hap' gaat er eigenlijk altijd wel in na zo'n dagje 'afzien'. Dan vertrekken richting huis waar we om 19.00 uur weer terug in Sprang zijn.....
Vreemd, als ik thuis op de weegschaal sta ben ik ruim een kilo zwaarder dan vanmorgen. Misschien de volgende keer maar 'een salade' pakken bij de friettent.......

AGR 2011 (150 km)

2011-04-16T20:25:00.007+02:00

Het is de bedoeling om 06.30 uur te vertrekken. We krijgen echter een telefoontje vanuit Drunen dat het waarschijnlijk wat later wordt, ivm iets met wekker of verkeerd of niet gezet....

Afin, toch om 06.45 uur vertrekken we uit Sprang-Capelle. Eddie rijdt stevig door zodat we om 09.00 uur gereed zijn voor de start van de Amstel Goldrace 2011.

Hieronder de route te zien die ik vandaag samen met Eddie en Dick heb gefietst. Klik op het fietserlogootje voor de details.

Het belooft vandaag wederom lekker weer te worden in Limburg. Desondanks doe ik arm- en beenstukken aan. Liever iets te warm, dan te koud. Het parkoers begint vrij rustig en met de lichte heuveltjes worden we lekker 'ingefietst' Ondanks de drukte kunnen we het tempo er stevig in houden.

De klimmetjes lopen lekker. We krijgen gezelschap van een Deen die constant bij ons drieën blijft fietsen omdat we 'zijn tempo' rijden. Zelfs als we even stoppen voor een 'sanitaire stop' blijft de Deen wachten op ons totdat we uitgep... zijn.

De Loorberg is een prooi voor Dick. Zoals zo vaak is hij ook hier het eerste boven. Eddie en ikzelf volgen wat later. De Schweiberg is voor Rinus vandaag. Maar ik heb niet het idee dat Dick en Eddie hier nu echt mee zitten.

In Teuven rijden we door een soort 'kooi'. Dit in verband met de overlast die de fietsers geven bij zo'n fietsevenement. Wij gaan bij 'Moeder de Gans' op bezoek en verorberen een overheerlijke appelpunt met slagroom zoals je die hieronder kunt zien.

Eddie krijgt het aan 'de stok' met een kip die in zijn (vandaag goede) bruine benen pikt. De kip moet het bekopen en zal hoogstwaarschijnlijk een weekje van de leg zijn vermoed ik.

We gaan weer verder. Bij de Camerig aangekomen ga ik wel echt heel lekker naar boven. Het eerste stuk word ik door geen fietser ingehaald en waar het kan leg ik de 'grote plaat' erop. Éen renner volgt me constant. Ik kijk niet achterom en denk dat het Dick is. Maar bij de voorlaatste bocht kan ik de snelheid niet meer vast houden en passeert die gast me. Maar wat liep die Camerig lekker vandaag zeg......

Ter hoogte van het 'Hijgend Hert' wacht ik even en komt Eddie enkele minuten later langs en rijdt door. Zo'n 5 minuten later komt een verontwaardigde Dick met zwarte 'smeerhanden' langs. "Waar is Eddie?", vraagt hij. Niet wetende dat hij al die tijd voor hem zat. Dick had onderaan de Camerig op Eddie gewacht en intussen met zijn ketting liggen 'klooien'.

Dick en ik zetten de achtervolging in op Eddie. Onderaan de Vaalserberg staat deze gelukkig te wachten op ons. De beklimming vanaf de Belgische kant loopt lekker over het nieuwe asfalt. Samen met Dick gaan we in prima tempo omhoog. Net vóór de laatste bocht vraagt Dick of er nog 'iets in zit''. Wannneer ik ontkennend antwoord schakelt Dick wat zwaarder en gaat er vandoor. Binnen no time heeft hij een gat van 50-70 meter.....

Daarna peddelen we met z'n drieën van groepje naar groepje. Op de kruisberg gaat het al wat moeilijker en is het 'beste uit de kuiten'.

Eijserbosweg gaat dan natuurlijk nog zwaarder, maar gelukkig fietsen we rustig de laatste 20 kilometer richting Keutenberg. Alhoewel, Eddie vind het nodig om op de Fromberg een demarage te plaatsen om zodoende voor de filmcamera eerder langs te komen dan Rinus. Bij het 'vals plat' van de Bergseweg zie ik dat door de vermoeidheid 2 fietsers in elkaar haken en een smak op het asfalt maken.

Bij de Keutenberg komen we Angelo en Thomas nog tegen. We rijden met z'n vijfen tegen dit 'rotding' omhoog en eigenlijk gaat het nog vrij soepel ook. Wanneer we boven zijn worden de laatste kilometers onder leiding van kopman Angelo nog stevig doorgefietst.

Uiteindelijk komen we moe maar voldaan terug bij de auto. Het is echt goed gegaan met ons drieën en we hebben een prachtige fietsdag gehad.
We pakken op het plaatselijke terras nog een heerlijk frietje met een lekker Limburgs pilske om daarna met de bestelbus naar huis te rijden.

Onze 'bijrijder' Dick heeft het zwaar gehad vandaag en is al snel de binnenkant van zijn oogjes aan het bekijken.......

Veenendaal-Veenendaal 2011

2011-04-09T21:40:00.039+02:00

Vandaag op 09.04-2011 is en wordt een speciale dag. Allereerst is mijn broer 50 jaar geworden. Vanavond geeft hij dus een gezellig etentje. Maar we gaan ook de jaarlijkse toertocht Veenendaal-Veenendaal rijden vandaag.
Hieronder de route. Klik op het fietserlogootje voor de details.

We vertrekken met 8 TC-Waalwijk leden vanaf het schoenenmuseum om 07.00 uur. Wanneer we Veenendaal naderen staat het verkeer op de snelweg plotseling stil. Door het mooie weer dat vandaag voorspelt wordt, is het ongelofelijk druk en wordt deze populaire tocht drukker dan ooit.
We parkeren de auto's meteen maar bij het restaurant waar we na afloop 'iets lekker' gaan eten. Achteraf blijkt dat er ruim 4100 betalende rijders hebben meegedaan.

Hoewel het een mooie dag wordt, is het toch nog vrij fris, danwel koud. Ik besluit alleen m'n armstukken aan te doen. Achteraf had ik beter ook de beenstukken aan kunnen doen, want 'het kippenvel' staat op mijn benen.

De gebruikelijke drukte bij het inschrijven. Samen met Cees Timmermans ga ik inschrijven voor ons groepje. Ondanks deze drukte gaat de inschrijving toch vlotjes. Ik kom Niels en Ekko van CTWT (wielertoerist) nog tegen en doe een snelle groet.

We vertrekken rond 09.00 uur en als we bij de Amerongse berg aangekomen zijn weet ik al dat het vandaag weer 'hurrie up' zal gaan. Angelo, Dick en Christiaan zijn als eerste boven. De rest komt een half minuutje later boven.

We passeren kundig over de fietspaden de vele renners. Het is wel mooi om dat 'gele kanarie-lint' voorbij te zien trekken. Maar het blijft natuurlijk oppassen natuurlijk met die drukte. We passeren net vóór de Italiaanse weg de TEE-groep van de TCWT (licentiehouders/rustige versie 'wielertoerist') In het voorbij gaan herken ik Bas en roep nog naar hem. "Hé mafkezen", hoor ik nog....

Een paar honderd meter verder zien we de eerste ambulance en daar ligt een wielrenner bij met bebloed gezicht op de grond. Dit ziet er niet echt lekker en fris uit maar achteraf blijkt dat het allemaal relatief goed is afgelopen en toch meevalt met die jongen.

De Italiaanse weg vind ik altijd een zeer mooie korte beklimming midden in de bossen. Ik start als eerste van ons groepje en wordt halverwege weer door Dick en Angelo ingehaald. De rest volgt later....

Het tempo blijft ongeveer 30 km/u gemiddeld. Bij de ravitaillering besluiten we weer net als vorig jaar door te rijden. Ik heb dit jaar 2 bidonnen met drinken bij dus het maakt me dit keer niets uit.

We rijden richting Posbank en hier gaan Angelo, Christiaan en Dick en Eddie er meteen vandoor. Thomas zegt tegen mij: "Gaan Rini, gáán!!". Hoewel ik dit eigenlijk wel wil doen, blijf ik rustig bij Thomas en Arie en Cees. Vorig jaar heb ik me hier enorm 'opgeblazen' en ik wil 'het opblazen' deze tocht maar eens 'ergens anders' gaan doen.

Thomas geeft het tempo aan en ik probeer te volgen. Dit lukt best goed. Arie zit weer in mijn wiel en Cees komt hier weer achter aan. We passeren Eddie, die aardig stil gevallen is. Dat voelt dan toch weer goed..... Ook Arie en Cees kunnen ons tempo even niet volgen.

Dan dalen we gezamelijk af en gaan het 2e gedeelte van de beklimming Posbank in. Thomas geeft wederom het tempo aan en ik volg. In de verte zien we Dick, Christiaan en Angelo een gevecht om de 'bolletjestrui' voeren. Mooi om te zien. Wanneer Thomas en ik boven zijn horen we Dick vanaf het terras roepen naar ons. "Héé, koffieeeeh" Dick heeft in de tussentijd al een tafeltje voor ons 'geregeld'.

Arie, Cees en Eddie komen ook bovenop de Posbank. Ze hebben 'geluk' gehad want iemand had Arie's achterwiel aangetikt bij de afdaling en daardoor waren enkele renners gevallen. Eddie en Cees konden hier gelukkig nog net omheen rijden.
Zo zie je maar: "Een ongeluk is zó gebeurd" en voor je het weet kun je op je 'plaat liggen'

Wanneer we allemaal afzonderlijk betaald hebben vertrekken we voor de laatste 60 kilometer. "Hier krijg je een mooi fietspaadje met prachtige uitzichten", zegt Dick. Maar het enige wat ik zie is het achterwiel van mijn voorganger. Christiaan houdt het tempo zó hoog dat ik helemaal 'onderin de beugels' moet zitten en als laatste van 'het spul' kan ik maar amper volgen.

Bij de 2e rustpost zien we de renners van 'Tandje Bij' en met deze Sprangse jongens maken we natuurlijk een praatje mee. Dan gaan we van start voor de laatste 30 km. En die gasten ruiken de stal, dat is één ding wat zeker is.

Het tempo blijft vrij hoog en om beurten wordt er op kop gereden. Het meeste natuurlijk door de Christiaan, Thomas, Dick en Angelo. Wanneer we het eerste gedeelte van de dijk opkomen rijd ik voorop. Ik ga lekker bij een vent van bijna 2 meter in zijn rug zitten. Hij rijdt lekker door en ik kan mooi bij hem in het wiel volgen. Dit is wel vol te houden zo tot de finish......

Maar bij het 2e gedeelte van die dijk vind Angelo het genoeg en neemt de kop over.
En hoe!! In de tegenwind raast hij met 40 km/u over de dijk. En dit toch zeker 5 kilometer lang. Hoewel het ontzettend hard gaat zit ik relatief gunstig bij Angelo in het wiel. Achter mij hebben ze het lastiger en zitten ze aan de rand van de weg bijna in het prikkeldraad. Wanneer we de dijk afdraaien zie ik de weg in de verte omhoog gaan in de Grebbeberg.

Angelo moet even bijkomen en zonder achterom te kijken neem ik het 'vol gas' over van Angelo en besluit dan 'het lont in het kruitvat te steken'. En dit is dus het moment dat Rinus overmoedig wordt en zichzelf dus dit jaar 'opblaast'. Ik kan het tempo niet volhouden en moet terug schakelen naar het 'kleine blad'. De eerste die me inhaalt is Christiaan, gevolgd door Angelo. Ik zet alles op alles en pik nog net aan bij die jongens. Wanneer het hierna nog wat vals plat omhoog gaat moet ik er dus echt van af.

Maar achter me zie ik ook niemand van ons groepje meer, en ik pik aan bij wat renners die het tempo ook aardig in gang houden. "Wanneer Angelo en Christiaan de beentjes stil gaan houden zou ik nog wel eens stiekem aan kunnen sluiten", maar dit is jammer genoeg niet het geval. Ze zullen die Rinus wel eens een 'lesje leren' vandaag.

De laatste 10 kilometer besluit ik te stoppen en op de anderen te wachten. Eddie en Arie komen voorbij geraast. Enkele minuten later gevolgd door Cees en Dick. Met z'n drieën rijden we lekker naar de finish. Hier staat de rest al te wachten. Wat een feest, wat een mooie dag en wat een heerlijke tocht.....

Zoals eerder gezegd pakken we in het restaurant nog iets lekkers te eten. Met een heerlijk biertje worden 'onze verhalen, ervaringen en belevenissen' van deze dag nog eens dunnetjes overgedaan.

Het was een topdag vandaag. Gezellig, stevig doorgereden en de laatste 30 kilometer was het 'koers'. We waren allemaal 'aan elkaar gewaagd' en ook de 'snelle jongens' hoefden nergens heel lang te wachten.

Vacansoleil 4 Challenge Zandvoort

2011-04-02T21:56:00.006+02:00

Vandaag belooft het een zonnige dag te worden. Morgen gaat het regenen. (zeggen ze....) De Camerig Classic die voor zondag 3 April gepland stond is daarom jammer genoeg afgelast. Maar geen nood, er zijn diverse toertochten elk weekend.

Daarom met Dick en Eddie afgereist naar Zandvoort om de Vacansoleil 4Challenge te rijden. Hieronder de route die we uiteindelijk hebben gereden.
Klik op het fietserlogootje voor verdere details.

Om 06.30 staan Eddie en Dick al voor de deur om de fiets in de bestelbus te laden. Eddie'kachelt' lekker door met de auto, zoals gewoonlijk pakken nog een lekker bakkie koffie onderweg en zijn al om 08.15 uur op het Circuit in Zandvoort.
De startnummers worden opgehaald en om 09.30 uur vertrekken we. Op de fiets wordt eerst het gehele circuit rondgereden voordat we de openbare weg worden opgestuurd.

Al enkele dagen heb ik wat last van m'n knie en ik hoop dat deze het volhoudt deze toertocht. Als de pijn 'te gek' gaat worden vandaag draai ik om richting strand heb ik besloten.

De wind hebben we (zoals gewoonlijk) stevig tegen en Dick rijdt door de duinen van Zandvoort lekker op kop. We worden gepasseerd door 3 fietsers en Dick besluit dit groepje te gaan volgen. "Die gasten rijden stevig zeg door", mijn hartslag gaat al snel richting 170 bpm.

Na enkele kilometers bedenk ik me dat als dit zo doorgaat dit wel eens een hele zware dag kan worden. Die 3 gasten lijken van ons af te willen en schroeven het tempo verder omhoog. Na enkele kilometers lijkt één van hen er gelukkig aardig doorheen zitten en daarom vragen ze ons om mee te draaien. Eddie, Dick en ikzelf draaien daarom maar mee. Joop laat het lekker lopen en bekijkt het wijselijk van achter aan.

God zij dank slaan die gasten na 30 kilometer rechtsaf. Gelukkig zeg!, want dit had ik niet volgehouden op deze manier. Gelukkig hoeven we nog maar 130 km en daarom wordt er een tempootje rustiger gedaan. We rijden langs de prachtige bloembolvelden en komen zelfs langs 'De Keukenhof'.

Het is nu eens een andere omgeving om in te fietsen en dat is eigenlijk best mooi om te zien. Om beurten doen we 'het kopwerk' en proberen de stevige wind van vandaag te 'trotseren'. Als we in een waaier (kop over kop) gaan rijden verloopt de onderlinge samenwerking echter wat minder en als ik bijna van het fietspad wordt gedrukt ontstaat er wat 'lichte irritatie' in ons groepje.

Hier valt dus nog wat 'bij te leren' en moeten we (misschien) in de toekomst nog maar eens wat op gaan trainen. We volgen de witte pijlen op de weg. Het is goed opletten voor ons, want soms is de route echt onduidelijk gepijld. Op een gegeven moment slaan we rechtsaf waar we eigenlijk rechtdoor hadden moeten gaan. (Sorry jongens.....,foutje van Rinus) We komen hier pas heel laat achter. We draaien niet om en hopen later dan weer op de route van 160 km te komen.

Na zo'n 80 kim hebben we een onderbreking voor een banaantje en wat drinken. Ik maak nog een fotootje van 'de mannen' en we vertrekken voor de volgende 80 km. Maar dit blijkt achteraf niet te kloppen. We komen nergens meer op de route van de 160 km. Eigenlijk niet erg, want door de wind hebben we allemaal flink ons best moeten doen en hebben inmiddels toch een aardig gemiddelde van 31.5 km/u.

De laatste 15 km rijden we over smalle fietspaden met stoplichten door de stad. Dit is 'wat minder' en na wat gevaarlijke situaties besluiten we gewoon over de weg verder te rijden. We komen uiteindelijk weer terug op het circuit in Zandvoort en als we ons hebben omgekleed, gaan we nog een lekker biertje pakken op het terras van de organisatie van Vacansoleil.

In een heerlijk zonnetje maar wel harde wind zien we de omgewaaide 'party-tenten' vervaarlijk onze kant op komen. Het loopt gelukkig allemaal goed af. We kletsen nog wat bij over onze eerste toertocht op de weg dit jaar. Iedereen beleeft zo'n dag toch weer op z'n eigen manier en dit is altijd weer leuk om te horen.

Conclusie: Mooie omgeving, hard gewerkt, de 'uitpijlde route' kon beter, jammer dat we verkeerd zijn gereden maar wel lekker gefietst!!

Totaal 123kilometer. 31.3 km/u gemid - 149bpm/gemid - 176 bpm/max

Rondje Leerdam

2011-03-27T20:07:00.008+02:00

Gisterenavond een toneelvoorstelling gezien waar 'collega fietser' Jan van Zoest in mee acteerde. Ik vond het een speciale voorstelling omdat m'n vader zo'n 35 jaar geleden ook in ditzelfde stuk mee speelde. Als manneke van 10 kon ik enorm genieten van dit jaarlijkse spektakel.
Daarom alléén al vind ik het leuk om de voorstelling nog eens terug te zien. En als Jan dan nog meedoet geeft dat een extra leuk tintje aan het geheel.

Echter wordt de klok terug gezet deze nacht dus dit betekent een uurtje minder slapen voor Rinus. Maar ik heb daar geen problemen mee en sta om 08.30 uur bij het verzamelpunt 'het schoenenmuseum' in Waalwijk.

Vandaag staat het rondje Leerdam op het programma. "Rini heeft de route in z'n navigatie staan", zegt Dick. Dit is wel zo, maar als ik voorop zit rijden we meteen verkeerd. Geen punt, we blijven rustig het 'halve zolenpad' volgen. Dan komen we weer op 'de route' en neem ik de navigatie weer over van Arie.
Dan blijkt dat de 'dikke lijn' van m'n Garmin, de lijn is van de terugweg.
Hieronder de route. Klik op het fietserlogootje voor de details.

Arie neemt het roer weer over en stuurt ons kundig naar Heusdense brug.
Alhoewel kundig...., ik krijg van 'vaste lezer' Thomas te horen dat we rotonde's links door de bocht hebben gepakt en ook nog een keer tegen de richting in hebben gefietst. "Tja Thomas, dit ging per ongeluk en de snelheid was in dit geval lager als afgelopen donderdagavond" (toen ging het echt hard en werd het soms best gevaarlijk)... Maar het zal niet meer gebeuren.

De kou wordt al snel minder want het zonnetje komt er snel door. De wind is Noord Oost en we fietsen langs Veen en Wijk en Aalburg richting Gorinchemse brug. Dan peddelen we rustig naar Schelluinen en Arkel.
Hier volgen we de route van de Lingetocht. Nu hebben we de wind tegen en wordt het zwaarder. Dus zitten Thomas en Christiaan kilometers lang op de Lingedijk voorop te 'werken' en de rest kan lekker van het uitzicht genieten.

Na een kilometer of 65 hebben we pas ons gebruikelijk bakkie koffie. Ditmaal in Enspijk. Hoewel het cafeetje er gesloten uit ziet probeerd Dick de deurklink en warempel de deur is open. De 'vrolijke' caféhoudster ontvangt ons 'vriendelijk' en verzoekt ons om niet zo hard te schreeuwen, want ze hoorde ons in de verte al aankomen. Jan toont daarop nog even zijn kunsten als verkoper en laat zien hoe je een boot aan een dove klant verkoopt. "BOOT KOPEN!!!", roept hij keihard door het café. Hilariteit alom natuurlijk daarbinnen, harstikke gezellig!!

Zoals gewoonlijk snel het tweede bakkie naar binnen werken en dan weer op de fiets.
Cees Timmers geeft tijdens zijn kopbeurt aan dat het tempo wel omhoog kan. Vanaf nu gaat het maar sneller. Als Angelo op het lange rechte stuk richting brug naar Zaltbommel het tempo zó hoog houdt valt het eerste 'slachtoffer'.

Hans Konings heeft het moeilijk vandaag. De groep valt uit elkaar maar er wordt na enkele kilometers gehergroepeerd en met redelijk tempo fietsen we naar de Hedelse brug.
Hier gaat het wederom hard omhoog en opnieuw moet Hans 'lossen'. Jan en ikzelf laten ons nog even zakken om Hans wat uit de wind te houden en terug bij de groep te brengen. Bij Bokhoven zitten we weer bij elkaar, maar we zijn amper weer samen of het gaat wederom hard en snel.

Ik moet nu toch proberen om als het even kan tussendoor op adem te komen, maar dit gaat niet makkelijk. Hans geeft ons een teken dat hij gewoon 'eigen tempó' naar huis rijdt.
Vanaf nu gaat het echt hard. Henri Binke, Jan de Cloe, Cees Timmers geven om beurten het tempo aan. Ik heb het 'lastig' nu, maar kan net als Theo Braat en Cees Michels nog nét volgen. Ook Arie heeft het moeilijk deze keer.

Toch ontzettend knap van deze man dat hij na zijn gebroken heup van eind vorig jaar zodanig hersteld is dat hij weer gewoon volle bak meekoerst met deze 'snelle mannen'. Eddie, Thomas en Dick draaien schijnbaar moeiteloos mee 'van voren'.

Maar omdat het nog niet 'genoeg' is doen Christiaan en Angelo er nog een schepje bovenop. Met snelheden van ruim boven de 40 km/u rijden we richting Waalwijk. Nu vallen er nog meer slachtoffers achter ons en de groep valt aardig uit elkaar.

Bij Drunen aangekomen wordt 'de schade opgenomen' en wordt er bekeken wie er nog bij zit. Ondanks dat ik helemaal kapot zit kijk ik tevreden om me heen en bevind me toch in 'goed gezelschap'
"Is dit leuk??, ja dit is zéker leuk". Nu doet 'het zeer', maar als je dan strakjes thuis bent en lekker onder de douche bent geweest voelt dit heerlijk aan. Eddie zijn we kwijt geraakt, maar later hoor ik dat hij een lekke band heeft gehad. "hij had nog wel geroepen naar ons", vertelde hij.

Sorry Ed, maar door onze 'snelheid' hebben we dit jammer genoeg niet kunnen horen. Maar als ik het gehoord had was ik zeker gestopt om jou even mee te helpen met verwisselen. Dit had me in ieders geval dit keer niet slecht uitgekomen........

Totaal 112 kilometer. 32.2 km/u gemid - 144bpm/gemid - 186 bpm/max

Training Maart 2011 TCW

2011-03-24T21:45:00.001+01:00

Vandaag is het voor mij de 2e training van dit seizoen. Hieronder zoals gebruikelijk weer de route. Klik op het fietserlogootje voor de details.
Deze zijn deze keer wel de moeite waard met gemiddelde tussentijden van 35.0 km/u over de eerste 45 km. Daarna nog eventjes 'uitfietsen' naar huis toe.

Maar hier dus het verslag.......
Vanavond had ik gehoopt op een rustig avondje. Immers was ik met Eddie afgelopen dinsdag naar Limburg geweest. En mijn beentjes voelde echt niet goed vandaag dus...

Maar het is prachtig weer dus om 17.15 uur staan de snelle jongens van TCW paraat. Henri heeft z'n fietsie 'toevallig' vandaag van zolder gehaald voor de eerste training op de weg. Maar of daardoor het tempo wat lager zal zijn vanavond ga ik betwijfelen.

En dit wordt meteen 'bewaarheid' want ik zit even wat te kletsen met Kees Michels en de voorste gaan al van start. Ik moet alle zeilen bijzetten om bij de groep aan te sluiten. Met een hartslag van bijna 160 bpm als gevolg in de eerste kilometer.

Eenmaal in het wiel bij de groep gaat het relatief makkelijk. We hebben windje mee en de gemiddelde snelheid loopt al gauw op naar 33-34 km/u. Ook bij windje tegen houden Angelo, Christiaan, Thomas, Henri en Dick het tempo flink hoog.

Ik voel m'n benen van afgelopen dinsdag nog goed en besluit 'rustig aan' te doen zover dit kan. Wanneer ik Eddie op kop zie sleuren moet ik weer aan eergisteren denken, maar hij is vandaag naar 'onze fysio' Rob Bartels geweest en dat 'kraken' heeft Eddie goed gedaan zo te zien. Want hij is niet te herkennen met twee dagen geleden.
Ook heeft hij z'n fiets wat anders af laten stellen. Zadel wat hoger; een langer stuurpennetje....., Voilà!! Dus gelukkig gaat het weer de goede kant met hem op.

Uiteindelijk kom ik samen met Dick op kop. We kunnen het tempo van 35/36 km/u van de vorige 'kopmannen' vasthouden maar de hartslag loopt snel omhoog en de benen voelen niet goed aan. Daarom laat ik me relatief snel zakken naar achteren.

Henri 'neemt over' samen met Arie. Maar Henri wil vanavond meteen 'bloed zien' volgens mij en voert het tempo op tot achter in de dertig, begin veertig.
Arie laat zich verstandigerwijs meteen zakken met als gevolg dat we als één lint achter Henri aan 'crossen'. Dit belooft wat voor komend seizoen.

Als we bij de Heusdense brug zijn worden er wederom wat 'gevaarlijke' maneuvre's uitgehaald zodat de groep logischerwijs uit elkaar valt.
Het laatste gedeelte wannneer iedereen weer bij elkaar is wordt het tempo nog éénmaal flink hoog gehouden. Wie daarna nog 'iets over' heeft mag mee afsprinten voor de 'eindoverwinning'. Ik zal dit vandaag zeker niet zijn......

Wanneer ik samen met Kees Michels naar huis rijd maakt deze nog een leuke opmerking: "Als ze zó zondag ook rijden kan ik gerust mee in het weekend"
Ik moet hier wel om lachen en zeg tegen Kees: "Zondag rijden ze minder hard hoor, tenminste het is wel te hopen".........

Rondje Gulpen met Eddie

2011-03-22T22:32:00.011+01:00

Vandaag staan er weer hoogtemetertjes op de planning. Daarom met Eddie een ritje Limburg gepland om een dagje in Limburg te gaan fietsen.

Hieronder de route die we vandaag in een heerlijk voorjaarzonnetje hebben gereden. Klik op het fietserlogootje om de details te bekijken.

Voor Eddie is het doel hoe hij de week Mallorca heeft 'verteerd'.
Voor mij is het doel om te kijken hoe de beentjes voelen na enkele trainingsweken met heel wat kilometers en of dit nog wat 'opgeleverd' heeft.

Ik ben rond 09.uur bij Eddie. We pakken eerst een lekker bakkie en kletsen wat bij over 'fietsen en kalfjes' Terwijl Eddie nog even een 'toilletje pakt' zorg ik dat de fietsen op de fietsendrager komen te staan.

Het wordt vandaag het eerste ritje met m'n 'nieuwe' auto naar Limburg toe. Dat is voor mij op zich al een leuke ervaring vandaag.
Ik ben natuurlijk zo trots als een pauw om in deze peugeot 308sw te mogen rijden.

Het is bijna 09.30 als we naar Limburg vertrekken zijn we om 11.15 uur bij 'Moeder de Gans' in Teuven. We pakken op het terras

de gebruikelijke Cappuchino met appelgebak en zijn hier getuige van wat 'haantjesgedrag'.
De hanen kraaien om z'n beurt en het is net alsof ze 'wie het hartste kan' doen.

We kleden ons om en wanneer we om 12.00 uur op de fiets zitten gaan we meteen rechtsaf en dalen het dorp af om meteen 'Het bovenste bos' te beklimmen. Of Eddie heeft te veel naar die haantjes gekeken of hij heeft daar in Mallorca een 'dopingkuurtje' ondergaan, maar al staande trapt hij van onder naar boven deze beklimming op. Mijn hartslag zit meteen al vrij hoog maar ik denk 'het zal wel' en probeer met veel moeite bij Edje in het wiel te blijven.

Wannner we boven zijn rijden we richting Schweiberg om deze af te dalen. We fietsen richting Gulpen en we hebben nog geen één minuut met elkaar afgesproken om rustig aan op vlakkere gedeeltes lekker te 'peddelen' of Eddie gooit het tempo alweer flink omhoog.
Tot aan de Gulpenerberg. We slaan in de woonwijk linksaf voor het steile gedeelte van de Gulpenerberg en Eddie valt ineens bijna stil. Ik ga er langs en probeer met de kleinste versnelling lekker omhoog te werken. Mijn derailleur raakt op de '25' achter de spaken dus dat betekent dat ik niet kleiner dan 34x23 kan vandaag.

We dalen weer de 'Koning van Spanje' af en gaan meteen linksaf richting Slenaken. Hier gaan we de Schilberg op. Weer zo'n steil rotding en het eerste gemopper en gevloek hoor ik achter me al.

Dit gemopper wordt erger als we de Loorberg beklimmen en als we deze boven zijn hoor ik van Eddie dat hij zo'n last van z'n rug heeft dat hij eigenlijk het liefst wil omdraaien. Ik praat wat op 'm in en we besluiten toch om door te gaan. Dus tussendoor wat rustiger en bergop 'ieder voor zich'

Zoals je ook op het routekaartje kan zien worden daarna de Camerig, Vaalserberg, Pas van Wolfhaag door Belgische grensstreek naar Kuttingerweg gereden. Dan weer richting Mechelen. De 'eerstvolgende' is nu de Kruisberg. Al gaat het iets moeizamer toch komen we omhoog. We rijden daarna niet de Eyserbosweg, maar de Eyserweg omhoog naar Trintelen. Hier rechtsaf om de Oude Huls te beklimmen.

Dan besluiten we om via Ubachsberg richting Ransdaal te rijden. Het Sprookjesbos, Cauberg en Keutenberg laten we liggen en doordat de pijn in de rug bij Eddie te gek wordt gaan we een terrasje pakken in Schin op Geul.

Hierna pakken we de kortste weg naar Gulpen. De Koning van Spanje pakken we nu van de andere kant. Ik probeer nu 'volle bak' naar boven te gaan totdat de beentjes pijn doen. Bovenop ga ik linksaf rustig richting afdaling Gulpenerberg. Eddie sluit aan en we 'suizen' deze afdaling in.

Richting Schweiberg houdt Eddie het tempo strak. "Het zal toch niet waar zijn", dat hij nog zoveel over heeft dat hij gaat demareren. Ik houd Eddie goed in gaten en blijf kort in z'n wiel, want het zal me vandaag niet alsnog gebeuren.........
Maar als rechtsaf de Schweiberg op gaan hoor ik "tot straks Rinus", dus ik weet dat ik deze laatste berg als eerste boven ga komen. De echte tweestrijd die ik vanmorgen had verwacht tussen ons bewaren we voor een volgende keer.

Het laatste klimmetje naar Moeder de Gans in Teuven haalt Eddie nog 'alles uit de kast' en gaat op de 'grote plaat' naar boven. Ik moet het nu laten lopen en vind het wel best voor vandaag.

We gaan nog lekker wat eten in het sfeervolle restaurant en babbelen nog lekker even na over deze dag, de moeilijke momenten, de komende toertochten en ons doel 'De Marmotte'. We hebben nog vele mooie dingen voor de boeg in ieders geval

Om 21.00 uur zet ik Edje weer thuis in Drunen af. Moeizaam en stijf stapt hij uit de auto. Ook bij Rinus doen de beentjes zeer na een tochtje van ruim 100 km en 1650 hoogtemeters. Maar het is een leuke, leerzame dag geweest voor zowel Eddie als ikzelf.

Rondje Lith

2011-03-20T18:32:00.002+01:00

Iets later dan gepland werd ik wakker. Dus moet ik wat haasten om op tijd voor de 2e rit met TC Waalwijk aan de start te staan.
Het is de bedoeling om vandaag het rondje Lith te rijden. Ik heb de route in m'n Garmin GPS zitten voor het geval dat...

Hieronder is de route te zien. Klik op het fietserlogootje voor verdere details. Klik rechtsboven op 'metrisch' dan krijg je alles in kilometers te zien ipv miles.

We staan met 11 rijders aan de start. Het heeft afgelopen nacht nog iets gevroren dus de meeste rijders zijn vrij dik ingepakt. Sommige rijders hebben korte wielrenhandschoendjes aan. Brrrrrr...., ik niet; ik heb m'n complete wintertenue aan met zelfs m'n winterschoenen.
Hoewel ik de meeste 'winterervaring' heb de afgelopen maanden ben en blijf ik een 'koudkleum'. Maar goed:"Liever te warm, dan koud" is m'n motto.

Jan de Cloe en Cees Timmers starten voorop. Dit houdens ze aardig vol tot aan Vught en dan neemt het volgende tweetal Arie en 'de Canadees' het over.
Na een tijdje houdt Arie het voor gezien, maar 'de Canadees' (een nieuweling bij ons) heeft veel ambitie en wil nog wel even doorgaan op kop.
Dan zijn Dick en ik aan de beurt. We houden het tempo strak 30 km/u en m'n ggarmin 500 geeft de route best goed aan.

Maar als we de bocht doorgaan, heeft het apparaatje even tijd nodig om de 'zwarte lijn' weer 'op te bouwen' en als het na de bocht rechtdoor gaat hvalt het wel mee. Maar is er vlak na de bocht meteen weer een keus links/rechts dan heb ik een probleem.

Ook heb ik de route vorig jaar gereden met de B-ploeg. Soms geeft de garmin dan iets anders aan als de groep zegt. Mij maakt het nu niet uit. Als ik alleen ben dan draai ik gerust om als ik verkeerd ben gereden. In een groep is dit wat lastiger.

Ik heb het ding bij me voor als het echt niemand het weet. Vooralsnog weet iedereen in de groep aardig de weg. Bij zo'n 60 km wordt het tijd voor een 'bakske koffie' in Lith volgens mij.

Dit is altijd wel gezellig. Je hoort hier dan de 'nieuwtjes' van andere teamleden en ook de meer serieuzere actuele rampspoed (Japan en Lybië) komen aan de beurt. Maar ik moet ook wel zeggen dat we bij TCW een vrij serieuze en intelligente fietsgroep hebben.........

Na de pauze is het nog maar 35 km terug naar huis. Het tempo gaat nu wat omhoog en het is nu niet meer vanzelfsprekend dat iedereen 'zijn' kopbeurtjes draait. Dit is geen probleem want we zitten nog vrij vroeg in het seizoen. De één heeft al ruim 1500 km gefietst en de ander amper 300 km. Maar feit is dat Arie en ik meer dan we willen op kop komen te fietsen.

Op een gegeven moment komt Cees Timmermans lekker nonchalant met een grote versnelling naast de voorste twee fietsen. "Hij heeft 'm alvast op de 11 liggen, dus het tempo mag gerust wat hoger"

Dat is niet tegen 'dovemansoren' gezegd en Christiaan geeft er meteen 'wat gas' erop. Tussen 40 en 45 km/u rijdt hij alleen enkele kilometers op kop. BNiemand neemt over. Niemand heeft ook zin om over te nemen.

De eerste 'slachtoffers' (waaronder Cees Timmermans) zijn gevallen. En de groep ligt flink uit elkaar. Er wordt gehergegroepeerd en een gedeelte rijd stevig door naar huis. Christiaan en Dick, die net de boel op z'n kop hebben gezet blijven wel wachten op de achterblijvers en rijden gezamelijk naar huis.

Ik rijd zelf met Cees Timmers en Jan de Cloe en Arie van Beek naar huis. Om 12.15 uur zit ik thuis bij 'opa en oma' weer weer moe maar voldaan aan een lekker bakkie koffie.

Rondje Boxtel

2011-03-15T16:41:00.016+01:00

Vandaag heb ik met Siebe een rondje Boxtel gefietst. Deze jongeman (een echt natuurmens) is een echte sportman. Zelf nog aktief voetballen is zijn grootste hobby, maar ook bij het hardlopen en fietsen staat hij zijn mannetje.

Ik heb denk ik zelf vooraf een leuke route uitgestippeld. Rekening gehouden met de wind zodat we die eerst tegen hebben. Doordat we dan in de bossen zitten hebben we hopelijk wat beschutting hiertegen.
Hieronder staat de route. Klik op het fietserlogootje voor details.

We zijn Sprang amper uit en rijden een halve kilometer langs een provinciale weg en Siebe weet al te vertellen dat hij eigenlijk anders zou fietsen. "Wat meer door de natuur" zoals hij dit zelf zegt.

Ik probeer m'n mond te houden maar 'hap' dan toch toe dat hij nu niet een gevaarlijk kruispunt met stoplichten en 'veul' drempels over hoeft.

Omdat we vandaag met z'n tweeën op pad gaan doen we het eerste stuk dwars door de bossen over een relatief smal fietspad.
Normaal doe gesproken doe je dit niet omdat hier veel recreanten (dagjesmensen) fietsen. Dit kan dan best gevaarlijke momenten opleveren als je met een grotere groep rijdt.

Er staat een stevige oostenwind dus fietsen we gewoon achter elkaar. Het is het tweede ritje van Siebe dit jaar. De vorige keer hadden we een ritje Gorinchem-Zaltbommel-Den Bosch gedaan. Hij is aardig 'stuk' gegaan toen en we besluiten om vandaag iets minder kilometers te maken zodat het leuk blijft voor ons beiden.

Onderweg nabij Lennisheuvel ziet Siebe nog een ree'tje in de wei staan. Ik stop natuurlijk meteen om een fotootje te 'schieten'. Het blijft een geweldig gezicht toch......Moet dan ook weer aan m'n 'kerst-ervaring' denken.
Natuurlijk ook een foto van Siebe en mezelf gemaakt. Die zetten we meteen op de blog vandaag.

Na zo'n 50 km pakken we nog een lekkere cappuchino bij de Gerrithoeve in Oisterwijk. Wat een gezellig tentje is dit. Het is vandaag voor het eerst door de week geöpend dus we treffen het.

Siebe pakt nog een heerlijke wafel met warme kersen en slagroom erbij. Ik doe het met m'n liga die ik bij me heb. Ik probeer namelijk de kilootjes weg te trainen en dit gaat op zich behoorlijk. Maar als ik Siebe zie 'smikkelen'......mmmhmmm

Na de pauze gaat het tempo wat omhoog. Dit komt door het heerlijke windje in de rug. Uiteindelijk komen we lekker ontspannnen aan in Sprang met een gemiddelde van ruim 27.0 km/u. Niet slecht over 80 km met z'n tweetjes.

Rondje Grensstreek

2011-03-11T20:21:00.010+01:00

vandaag afgeproken met René van het 'wielertoerist-forum'. Ik ken hem al enkele jaren via dit medium en we komen elkaar ieder jaar wel meerdere malen tegen bij toertochten.

Doordat we ongeveer hetzelfde tempo hebben (en hetzelfde gewicht haha...) laten we ons dan de snelle jongens voorbij gaan en rijden dan meestal gezamelijk met andere 'wielertoeristen' de toertocht verder uit.

Zelfs op vakantie in Frankrijk zijn we elkaar meerdere malen tegengekomen. Ik kan me herinneren dat ik enkele jaren geleden mezelf op de parkeerplaats in Bedoin aan het omkleden was en wie komt daar voorbij gefietst om de Mont Ventoux te beklimmen: juist Bontempi!!

We hebben afgesproken in Dongen en we vertrekken eerst met de wind tegen richting Ulvenhout. Omdat René uit Rijen komt weet hij de weg precies hier. Hij fietst zijn trainingsrondjes hier al ruim 25 jaar dus kent de weg op zijn duimpje.

Sommige stukken herken ik wel van ons rondje Baarle Nassau met TC Waalwijk. De hartslag met deze wind gaat best aardig omhoog en we moeten 'aan de bak'.

Wat me opvalt zijn de vele viaducten die je tegenkomt omdat je snelwegen oversteekt. Dit is dan wel weer een goede training voor toertochtjes die binnenkort op het programma staan.

Hieronder de route. Klik op het fietserlogootje om details te bekijken. Klik op 'metrisch' om alles in kilometers te zien ipv miles.

We gaan uiteindelijk de oostelijke richting en fietsen met een heerlijk windje in de rug door de Belgische grensstreek. In Baarle Nassau aangekomen pakken we nog een lekker colaatje en kunnen we snel weer verder voor het tweede gedeelte richting Poppel.

Hier doorheen gekomen heb je een gevaarlijk fietspad en besluiten achter elkaar te fietsen. René voorop en geeft het tempo aan. Ik erachter 'in het hol' en dan rijd ik over een wat groter scherp steentje. Vrijwel onmiddelijk is m'n band leeg. Een 'snakebite' is het gevolg. Misschien m'n band iets te zacht opgepompt.

Maar met behulp van René hebben we band snel verwisseld. Met m'n CO2-pompje krijg ik de band niet helemaal hard. We besluiten even bij 'zijn fietsenmaker' Rings langs te gaan in Goirle. Hier is René 'kind aan huis' en ook zijn zoon is hier 'parttime' werkzaam als fietsenmaker.

Ik krijg wat extra lucht in m'n bandje als ook het advies dat ik m'n volgende fiets beter daar bij hun kan kopen. We kunnen weer verder voor het laatste gedeelte van de tocht.
Al lekker kletsend fietsen we zo naar het industrie-terrein waar we begonnen zijn. Hier scheiden onze wegen en fietsen we allebei weer terug naar onze woonplaats.

Bontempi dus naar Rijen!! en Rinus naar Sprang-Capelle. Je kan in een paar uurtjes flink wat kilometers (122) wegtrappen zonder dat je er erg in hebt. Als ik dan thuis ben voel ik de beentjes wel. Dit betekent dat ze flink gewerkt hebben.
Morgen maar een 'rustdagje' en zondag het eerste ritje van het seizoen met club.

Rondje Baarle Nassau

2011-03-05T19:13:00.001+01:00

Hoewel ik vandaag eigenlijk een rustdag gepland had, heb ik me toch over laten halen om een zaterdagmiddagritje te doen.
Dick en Christian staan klokslag 14.00 uur bij me aan de deur. Ter plaatse besluiten we om een ritje Baarle Nassau te fietsen vandaag.

Hieronder de route. Klik op het fietserlogootje om de route gedetailleerd te zien.

Het tempo ligt met z'n drieën meteen wat hoger dan gisteren. Ik vind het wel best zolang ik maar bij die gasten uit de wind kan zitten. Ik heb ze van te voren gewaarschuwd dat het liever niet al te hard moet gaan vandaag. Dit omdat ik de ruim 100 km van gisteren nog duidelijk voel in de beentjes.

Dick en Christian hebben er geen moeite mee en houden het tempo lekker strak 30 km/u gem. Dit houden ze tot Baarle Nassau vol. Hier gaan we op bezoek bij Saskia, de vrouw van Tom Post (mede'marmotte-deelnemer). Zij heeft hier een kledingwinkel en die zijn ze op dit moment compleet aan het verbouwen.

Je ziet aan alles dat iedereen het harstikke druk heeft met schuren en schilderen van de winkel die natuurlijk zo snel mogelijk weer open moet.
Desondanks biedt Saskia ons meteen een heerlijk bakkie koffie aan. Dit gaat er zoals gewoonlijk wel in natuurlijk.

We stappen hierna weer op de fiets en omdat je dan bezweet bent is het vrij fris op de fiets. Daarom meteen flink de gang erin. Omdat we de wind ietwat tegen hebben rijden we 'kop over kop' richting huis. Ik kan me nu niet meer verstoppen en moet 'flink aan de bak'.
Op zich vind ik dit niet zo heel erg. Ik voel me niet slecht en omdat ik de eerste 50 km van die mannen heb geprofiteerd probeer ik dit nu zoveel mogelijk 'terug te betalen'.

Onderweg krijgt Dick nog een 'hongerklop' en laat z'n laatste reep uit z'n handen vallen. Normaal is het 'jammer dan', maar nu draait hij maar al te graag om om z'n reep van de grond op te rapen en op te eten.

Dus uiteindelijk weer heerlijk gefietst, dus als Eddie dit leest in Mallorca dan weet hij tenminste dat er hier niet stil gezeten wordt en dat als hij terug is van z'n 'hoogtestage' hier toch net als normaal weer flink aan de bak moet in Nederland. (Haha)

éérste 100+ rit (Maasdrielroute)

2011-03-04T20:07:00.003+01:00

Vandaag m'n eerste 100+ ritje gefietst. Om 14.00 uur alleen vertrokken. M'n maatjes moeten òf werken, òf zijn ziek, òf zijn naar Mallorca op 'hoogtestage'.

Hieronder de route die ik vandaag heb gefietst. Klik op het 'fietserlogootje' om de details van deze rit te zien.

De weersomstandigheden zijn goed vandaag. Praktisch geen wind, een heerlijk zonnnetje. Desondanks is het toch nog vrij koud. Helemaal 'ingepakt' ga ik van start en rijd ik de route via GPS na. Op mijn Garmin 500 valt dit niet altijd mee.

Je rijd dan een zwarte dikke lijn na en soms is dit lastig bij een kruisingen waar je links, rechts of rechtdoor kan. Je moet dan van te voren inschatten welke richting je op moet.

Doe je niet of verkeerd dan zie je een 'kruimelspoor' die afwijkt van je dikke zwarte lijn.
Dit is uiteindelijk een keer of drie verkeerd gegaan maar over het algemeen ben ik toch wel zeer tevreden over dit apparaatje.

De eerste 50 km rijd ik met wat tegenwind toch zo'n 26.5 km/u gemiddeld. Als ik het pontje over ben is het gemiddelde al gezakt naar 26.3 km/u.

De laatste 50 km heb ik de wind veelal mee. Wel doe ik aardig m'n best en krijg mijn gemiddelde nog naar 27.6 km/u gemiddeld. De hartslag is 139 bpm gemiddeld. Kort samengevat, heerlijk gefietst, lekker doorgetrapt zonder bijzonder veel inspanning.

MTB tocht Eerde-Veghel

2011-02-27T08:43:00.004+01:00

Vandaag heb ik me over laten halen om een MTB-tocht te doen met de DEWE-groep. Ondanks dat ik liever op m'n bedje had blijven liggen kan ik die jongens niet zomaar meer in de steek laten.

Achteraf had ik dit beter wel kunnen doen want door de vele regen is het een loodzwaar parkoers geworden vandaag. Na het inschrijven pakken we nog een (lekker) bakkie koffie. We gaan terug naar de bus om ons midden in het dorpscentrum om te kleden. Het is 'genieten' voor de omaatjes in hun bejaardenhuisjes.

Hieronder de route zoals we die vandaag hebben gereden. Klik in het kaartje op het 'groene play pijltje' voor details van deze tocht.

We vertrekken 'droog' maar de fiets zit al snel 'onder de blubber'. Het parkoers is vrij 'zompig' en 'zuigend'. Dit kost veel kracht en Govert en ik hebben al snel veel moeite om het tempo bij te houden.

Ik zit al vrij snel met een hartslag van dik 170 bpm en kan het tempo niet echt meer volgen. Als de snelheid op de verharde stukken nog hoger word moet ik 'afhaken'.
Dick 'haalt' me de eerste keer terug bij de groep. Enkele kilometers verder blijft Paul op me wachten en 'naait me zo op' dat ik wederom (maar niet van harte) bij Jeroen, John en Dick kom.

Dick heeft vandaag besloten om ' voor de gezelligheid' bij de groep te blijven, maar of we hier blij mee moeten zijn?? Vooral op de verharde wegen waar je normaal iets of wat op adem kan komen wordt het tempo zo opgevoerd dat ik niet kan herstellen.

Naar zo'n 37 km is het echt helemaal op bij me. Wederom bij zo'n zompig lang stuk gaat bij mij het kaarsje helemaal uit. Dit kun je mooi terug zien bij de details in het kaartje hierboven. Het gemiddelde van 19.5 km/u gaat de laatste 7 km nog terug naar 18.5 km/u. Ik val praktisch stil en probeer met het kleinste verzetje toch nog wat tempo te maken

Ik rijd langs een brede sloot water en zo'n 30 cm langs die sloot kun je nog het beste fietsen. Maar door vermoeidheid kun je zomaar een foutje maken en ik zie mezelf in gedachten al 'kopje onder' in die sloot liggen. Maar gelukkig gaat dit niet gebeuren vandaag.

Bij de weg aangekomen is het weer Paul die me opwacht. We krijgen nog enkele stukken verharde weg met de nodige tegenwind en het regent ook al inmiddels. Gelukkig houdt Paul me uit de wind en ondanks dat ik tegen hem zeg dat hij bij die andere gasten moet blijven fietsen, maak ik dankbaar gebruik door bij hem lekker uit 'de wind te zitten'

'God zij dank' zijn we bij het einde aangekomen en totaal uitgeput ga ik in het busje zitten om me om te kleden. "Dit is zwaarder dan een Marmotte", zeg ik oprecht tegen Dick. "Aah, klets toch niet zo man, daor wor'de hard van" is het gevatte antwoord van Dickkie.

Zoals gebruikelijk gaan we naar afloop langs de Mac Donald. Deze keer kan ik me niet inhouden en gebruik een heel 'big mac menu'. Het is natuurlijk wel lekker, maar als ik het naar binnen heb gewerkt, heb ik er meteen weer spijt van.

Dat word komende week weer op rantsoen.........

Hoogtemetertjes maken met Eddie

2011-02-16T17:54:00.005+01:00

Vandaag heb ik met Eddie afgesproken om de eerste hoogtemeters op de racefiets in Limburg te maken. Het belooft een mooie zonnige dag te worden dus waarom niet....

Om 9 uur is Eddie bij mij. We doen op het 'gemakkie' en we pakken eerst een bakkie koffie. We rijden rustig aan naar Limburg en het plan is om bij 'De Smokkelaer' te starten. Als we hier aankomen blijkt deze gesloten. Dan maar even doorrijden naar Teuven.

Hier is een gezellig restaurantje dat 'Moeder de gans' heet. We parkeren de auto en gaan eerst dè specialiteit van het huis proeven. Appeltaart met een lekker 'cappuccinootje'.
We kleden ons om en stappen iets over 12.00 uur op de fiets. Hieronder de route. Klik op het 'fietser-logo' en dan kun je al de details bekijken.

We slaan bij Teuven linksaf en beginnen meteen met een 'pittig no name klimmetje'. Zoals ik van Eddie gewend ben geeft ie meteen flink gas erop. Ik weet dat ik een 'dieseltje' ben en moet zoals altijd even warm worden. Maar met deze hartslag ben ik boven aardig warm.

We rijden òm de Schilberg heen en dalen 'De Piemert' af richting Slenaken om als éérste klimmetje de Loorberg te pakken. In één tempo mooi omhoog maar Eddie zet in de laatste bocht nog even aan om als eerste boven 'aan te tikken'.

Dan richting de Camerig. Deze heuvel is de eerste kilometer best lastig, maar dan loopt ie lekker. Op het steile gedeelte heb ik een gaatje met Eddie en hoewel hij op de iets vlakkere stukken dichterbij komt, ben ik deze keer wel als eerste boven.

Dan richting Vaalserberg en ook dit is een leuk klimmetje. Als we boven zijn 'schieten' we even een fotootje voor de 'blog'.
We dalen de achterkant van de Vaalserberg af. Dit stuk is prachtig geasfalteerd. Een flinke verbetering met voorgaande jaren.
Onderaan zitten we meteen op het parkoers van de Camerig Classic. Deze heb ik de afgelopen jaren ook gereden en over enkele weken ga ik deze tocht ook meedoen. (Als de weersverwachting een beetje meezit natuurlijk)

We komen weer langs de afslag Camerig en rijden rechtdoor naar Mechelen. De volgende heuvel is de Kruisberg en dit is altijd een '&#%*-klim'
Op het steile gedeelte maak ik het verschil met Eddie. Hij rijdt vandaag op z'n veldfiets, compact 36x27 als kleinste verzet. Dit is iets zwaarder als ik met m'n 34x25. Het verschil boven is minimaal en we rijden door naar het zonnige terras van 'Bie de tantes'.
Hier pakken we een lekker colaatje en een cappuccino. Het lijkt wel voorjaar zeg, heerlijk. Maar na een tijdje merk je dat het ondanks het zonnetje wat fris begint te worden.

We stappen op de fiets om meteen aan de Eijserbosweg te beginnen. Halverwege moeten we van de fiets af voor gemeentewerkers die bermafval met een grote vrachtwagen aan het opruimen zijn.

Weer op de fiets geeft Eddie het tempo aan en heeft meteen een gaatje. Mijn plan om dit gaatje bij 'de boom' dicht te rijden mislukt. Op het moment dat ik wil passeren komt er in de bocht een auto aan en ik val vrijwel stil. Eddie daarentegen 'zet meteen aan' en heeft wederom een gat en houdt dit tot boven toe vol.
Kapot, maar met een 'big smile' wacht Eddie mij bij het kruispunt op.
"Ik dacht de dood of de gladiolen, maar Rinus komt me niet voorbij", aldus Eddie.
Ik geef 'onze Ed' de verdiende complimenten en we gaan naar de Fromberg om daarna richting Valkenburg te gaan. Hier pakken 'Sprookjesbos' nog mee en draaien dan weer rechtsaf richting Keutenberg.

We houden het tempo er aardig in en ik begin zowaar wat krampverschijnselen te krijgen in m'n linker bovenbeen.
We draaien met z'n tweeën de Keutenberg op. Ik moet zeggen dat het 'best zeer' doet zo'n eerste keer in het seizoen. Daarom dus blij dat ik boven ben en Eddie volgt iets later. Boven rijden we rechtdoor en slaan bij T-splitsing linksaf richting Gulpen.

We 'doen' nog even de Koning van Spanje en slaan linksaf om de Gulpenerberg af te dalen en dan via Mechelen de laatste heuvel van vandaag op te fietsen. Dit is de Sweiberg en ik neem me voor om 'vol in de aanval' te gaan van begin af aan. "Dit zal hem leren" denk ik bij mezelf.

Met de kans op kramp begin ik dus met de 'grote plaat' met de beklimming van de Sweiberg. Op het moment dat de benen helemaal vol lopen schakel ik terug naar de '34'. Gelukkig een flink gat met 'onze Ed' en daar heb ik dus voorlopig 'geen last' meer van.

Ik haal 2 jongens in die op gewone fietsen van school naar huis fietsen. Ze proberen me bij te houden en dit lukt ze ook zeker zo'n 500 meter. Dan kijk ik om en zie Edje in de verte weer aan komen stormen. Die is vastbesloten om het gat toch dicht te gaan rijden.

Dus op het moment dat ik de bocht door ga en hem even niet zie, zet ik weer volle bak aan en dit net zolang tot ik hem weer achterop zie komen.
Wanneer ik hem dan weer zie, is het gat zó groot dat de moed bij hem in de schoenen zakt. Ik zit hardop te lachen op m'n fiets. Plan gelukt!!...

Toch leuk hoe Eddie en ik er altijd weer een 'wedstrijdje' van weten te maken. En als ik die dan nog een win is het helemaal mooi......
Maar één ding is zeker. Eddie rijdt een stuk beter als vorig jaar. Als hij zijn gewicht in de gaten houdt en op deze manier door traint, weet ik zeker dat hij de Marmotte begin Juli 2011 gaat volbrengen.

We rijden gezamelijk richting Teuven en bij 'Moederer de gans' pakken we een heerlijke 'Corsendonck' en laten ons de welverdiende soep en maaltijd heerlijk smaken.
We hebben vandaag zo'n 85 km, met 1350 hoogtemeters gefiets. Bovendien was het een zonnige en super gezellige dag. Voor herhaling vatbaar....

'Gespot' bij RTL4 weerbericht.

2011-02-13T18:35:00.007+01:00

Vandaag hebben we met TC Waalwijk een heerlijk rondje Lennisheuvel gefietst. Door de mist is het nog aardig fris deze morgen. Om 09.30 uur 'peddelen' we in een rustig tempo 'richting de koffie'.

Wanneer we ter hoogte van Vught zijn staat een wat ouder vrouwtje vanuit de verte ons te fotograferen. Zoals altijd worden er dan wat leuke opmerkingen geroepen bij zulke momenten vanuit de groep. wel netjes natuurlijk .....

Na zo'n 45 km pakken we een heerlijk bakkie koffie bij 'De Gerritshoeve' in Oisterwijk. Zoals altijd moet ik me na 'het bakske' dan haasten met het aankleden. Als je niet uitkijkt zijn die gasten al weer weg en kun je jezelf 'het apezuur' rijden om het gat dicht te rijden.

Na de pauze gaat het tempo rap omhoog, dit levert weer het nodige gemopper op vanuit het peloton. We zijn immers nog in de 'wintertraining'. Maar het verschil onderling is vrij groot dus het 'aan de snelheid houden' blijft elke keer weer lastig....

We komen thuis met zo'n 29 km/u gemiddeld en we zijn met z'n allen weer lekker bezig geweest vandaag. In het RTL-weerbericht van 18.00 uur blijkt dat we zelfs op TV zijn geweest.
Het vrouwtje heeft de betreffende foto van vanmorgen opgestuurd naar Peter Timofeef.

Dus 'ons fietscluppie' is vandaag positief in het nieuws.....zo kan het ook!!!!

De éérste beker 2011 al in the pocket.

2011-01-30T12:47:00.154+01:00

Vandaag is het de bedoeling om richting de voerstreek in België te rijden om daar een MTB-tocht te gaan rijden. Ondanks de griep van afgelopen week heb ik het besluit genomen om af te reizen. Hoewel het MTB'en voor mij toch al zwaar is, belooft het dus extra zwaar te worden vandaag.

We (Dick, Tom en ikzelf) staan rond 07.30 uur ergens bij een benzinestation in Best, waar we met de vaste groep (Lange en grijze Jeroen, zijn zoon Martijn, John en Paul) hebben afgesproken. We worden verrast met een heerlijk puddingbroodje die Tom deze morgen in alle vroegte heeft gekocht bij een plaatselijke bakker in Baarle Nassau. We laten ons dit heerlijk smaken met een lekker bakkie koffie erbij.

Rond 09.00 uur komen we aan in Limburg en parkeren onze auto bij 'De Smockelaer'. Het vriest enkele graden en er is een dun laagje sneeuw gevallen afgelopen nacht. Dit is een mooi gezicht. We kleden snel om en zitten een kwartiertje later al op de fiets. Vooraf stelt Tommie een wisselbeker beschikbaar en hij maakt pas na afloop bekend wie die bekerverdiend en waarom......

We dalen af in het Bruisterbos en slaan linksaf een smal paadje in. Hier gaat het meteen omhoog. Dit maakt op zich niet uit, maar door de stenen en het ijs is het lastig. De ketting ligt al snel op het binnenste blad, wat ik normaal bij ons in de Drunense Duinen niet gebruik. Als je bijna stil valt is het moeilijk om weer op de fiets te komen.

Bij elk klimmetje kom ik steeds als laatste boven en bij elke afdaling als laatste beneden. De jongens hebben allemaal wat meer ervaring met de MTB en de heuvels en dit is duidelijk te zien ook.... Maar àl met àl valt het nog niet tegen en het wachten op Rinus valt alleszins mee.

Na zo'n kilometer of 15 rijden we door een paadje met aan beide zijden een 'stekelheg' die pas gesnoeid is. Wat hier gebeurd heb ik dus echt nog nooit mee gemaakt. Hier rijd de helft van ons lek, waarbij sommigen zelfs voor en achter. Ikzelf heb (nog) geluk en mijn bandjes zijn nog hard.

Ik loop met m'n fiets in de hand een eindje verder en ga een weiland in. Ik ga nu maar wat fotootjes 'schieten'. Hier heb ik nu tijd voor en als we straks weer op de fiets zitten zal ik er niet meer aan toe kunnen komen waarschijnlijk.

Wat een slagveld zeg. Overal in het weiland liggen wielen en binnenbanden. Zoals eerder gezegd: "ik heb dit nog nooit meegemaakt". Gelukkig hebben we twee fietsenmakers in onze ploeg zitten dus daar gaat het niet aan liggen vandaag. Tommie heeft er echt handigheid in en wisselt binnen 'no time' meerdere bandjes. Ondanks de ellende is dit wel een aardigheid om te aanschouwen.

Wanneer we weer verder rijden is het na enkele kilometers precies hetzelfde verhaal. Wederom lekke banden. Voor Jeroen de Wissel zelfs zijn vierde!! Die begint al aardig te balen, hoewel je dat aan zijn humeur niet kan zien.
Wannneer we weer willen rijden zie ik dat ik zelf ook 'lek heb'. De binnenbandjes en de luchtpatronen worden schaars en wanneer we verder rijden is het maar te hopen dat het nu afgelopen is met de lekke banden.

We rijden nog een weiland in en zien stukken ribben liggen. De enige reden die we kunnen bedenken is dat ze dit doen om roofvogels het gebied hierheen te lokken en te houden. Ik weet wel dat ze dat in Frankrijk doen om de vaalgieren aldaar te plezieren.

Wanneer we zo'n 30 kilometer op weg zijn komen we op het einde van een afdaling bij een stuk asfalt met een laag ijs erop. Door de snelheid wil je het liefst remmen, maar dit moet je dus niet doen. Ik knijp minimaal de achterrem in en ga meteen onderuit. Ik glij door richting sloot en kan nog net m'n fiets tegenhouden die voor me de sloot in wil plonsen. Geen lichamelijke schade gelukkig, alleen een natte kont, benen en handschoenen zijn het gevolg.

Ik zit er nu vrij aardig doorheen en zou al best wel terug naar de auto willen. Maar dit zal voorlopig niet gebeuren. "We zijn er bijna Martijn", "nog maar een klein stukske" zegt Dick. Nou dan weet je op voorhand al dat het nog even duurt.

Het laatste stuk is wel enorm zwaar omhoog. Maar gelukkig merk ik dat er meerdere zijn die het lastig hebben. Jeroen Dame, Tommie en Dick gaan nog lekker door. Bij Jeroen de Wissel, John en Paul gaat het ook wat moeizamer en Martijn en ik moeten elkaar flink oppeppen. We kijken elkaar soms aan met een blik van: "van mij mag het echt afgelopen zijn"

Na deze klim is dat gelukkig ook het geval. We rijden naar 'De Smockelaer' toe waar we een heerlijke uitsmijter met een 'lekkere trapist' ons goed laten smaken. De wisselbeker wordt tot mijn grote verbazing door Tommie aan Rinus zelf uitgereikt. "Het was hem meegevallen met me" vertelde hij. Ondanks de griep van de afgelopen week en de eerste keer MTB'en in de heuvels. Zeker op het laatst waren de verschillen niet meer zo groot met de rest van de groep. Tel daar die 'glijpartij' van mij nog eens bij en dan is die wisseltroffee meer dan verdiend, aldus Tommie. (zonder me in de zeik te nemen)

Niet iedereen was het daarmee eens (vooral die 'lange') Maar die krijgt misschien al vrij snel dit seizoen de kans om de wisseltroffee mee naar huis te nemen. Maar vooralsnog staat die gewoon bij Rinus in de prijzenkast.

Eerste ritje op de weg in 2011

2011-01-09T22:13:00.003+01:00

Ondanks m'n 45e verjaardagsfeestje waarbij het stiekem laat is geworden afgelopen avond ben ik toch om 08.30 uur opgestaan voor de eerste rit op de weg. Bij vertrek van huis merk ik na enkele honderden meters dat ik m'n helm vergeten ben. Oorzaak.......

Hieronder de route. (klik op het logootje van de fietser en je kunt dan details zien)

Wanneer ik bijna bij de ontmoetingsplaats in Waalwijk ben om 09.30 zie ik al een flinke groep van TC Waalwijk op 'het halve zolenpad' wegrijden. Ik ben dus iets te laat en moet tot aan het RKC-stadion 'alle zeilen bijzetten' om de groep van zo'n 12 rijders in te halen.

Eigenlijk al een flinke groep zo in het begin van het jaar. Maar ja, het weer vandaag nodigd ook uit om lekker iets buiten 'te doen'. Gezien de winterse sneeuw van afgelopen weken hebben de meeste mensen zin om juist met dit droge weer iets te doen.

Nog de laatste nieuwjaarswensen uitgewisseld met diverse TCW-leden en de gebruikelijke gezellige onderlinge praatjes met elkaar. Lekker lang met Wim Roding geklets over van alles en nog wat. Wat ons opviel waren de vele zilverreigers onderweg. We hebben er minstens 15 gezien in de eerste 20 km in de polders van Drunen en vlijmen. Mooi natuurverschijnsel blijft dit. We vragen ons af of deze vogels hier overwinteren? zo warm is het hier toch ook niet de afgelopen weken.

Het tempo is best aardig. De meeste van dit groepje rijders blijven in de winter gewoon doorfietsen op de weg als dit mogelijk is. De eerste afvaller is al na 20 km. Er wordt niet gewacht..... en we zien Harrie weer terug bij de koffiestop in Lennisheuvel.

Bij het 2e gedeelte van de rit vandaag begint zowaar het zonnetje te schijnen. De wind is stevig maar goed te doen. Het is vandaag sowieso redelijk te doen, want heb nog geen meter op kop gereden.

Of dit nu komt door het MTB-ritje van gistermiddag of door de biertjes van van gisteravond. Feit is dat ik vrij relaxed terug kom in m'n woonplaats. Hier ga ik zoals elke zondag-morgen nog een lekker bakkie koffie drinken bij m'n ouders.

MTB toertocht Huijbergen

2011-01-02T19:46:00.005+01:00

Zo, de eerste 40 km van 2011 zijn een feit. Vandaag de MTB toertocht in Huibergen gefietst. Samen met Dick, Cees, 2x Jeroen, Paul en John afgereist richting West Brabant voor de eerste kilometers dit jaar.

Hieronder ga ik de route zoals we die gereden hebben vandaag. Klik op het logootje van de fietser voor verder details.

Rond half 10 vertrekken we vanuit het clubhuis MFC 'De Kloek'. Het is nog glad met sneeuw- en ijsresten. Ik voel mijn MTB regelmatig onder me wegglijden en zit dus niet echt op m'n gemak. Wanneer we een pijl voorbij zijn gereden en een tijdje stil staan gebruik ik deze tijd om mijn banden wat leeg te laten lopen. Hierna gaat het meteen stukken beter......

Het parkoers is verder heel gevariëerd. Single tracks door de bossen, gevolgd door pittige korte klimmetjes, maar ook gladde stukken fietspad. Het tempo zit er aardig in. Wel blijft het goed oppassen voor de ijsresten. Het zonnetje schijnt regelmatig en hierdoor valt het met de koude reuze mee.

De revatilering (waar ik inmiddels wel aan toe ben) rijden we hard voorbij. Na zo'n 25 km krijgt Dick een 'klapband'. Flink gat in de buitenband is het gevolg. Hij legt deskundig een extra stukje canvas in de binnenband. En na 10 minuten rijden we weer. Ook altijd handig dus om bij te hebben.....
De rest is vooruit gereden en zijn we door het (te) hoge tempo al kwijt.

Dick 'draait af' richting clubhuis en Paul en ikzelf rijden langs het vliegveld van Woensdrecht. Het wordt voor mij toch wel zwaar nu. Ik kan Paul eigenlijk niet meer volgen, maar hij besluit een tempootje rustiger te doen.

De laatste 5 km zijn die van officiële parkoers veldrijden van het NK. Doordat de pijp helemaal leeg is zijn deze kilometers 'moordend'. Het ene klimmetje heb je gedaan, meteen gevolgd door weer een nieuwe beklimming. Dit zuigt de laatste krachten die je nog hebt helemaal uit je lichaam. Ik kan wel nog net op de fiets blijven maar het gaat maar net.....

Bij het clubhuis weer aangekomen kletsen we nog lekker even na. Cees trakteert vandaag op een erwtensoep en dit gaat er natuurlijk wel in bij ons. Al met al een sportief begin van 2011......

2010 alweer voorbij....

2010-12-31T11:44:00.016+01:00

2010 is sportief een leuk jaar geweest!! Hoogtepunten natuurlijk 'de Marmotte' en 'de Cinglé' geweest, maar ook de Ronde van Vlaanderen vond ik een bijzondere ervaring. Totaal ruwweg 9000 km gefietst dit jaar. Hier zitten ook de 1200 MTB-kilometers bij die ik begin/eind 2010 bij elkaar gefietst heb.

Het 'ergens naar toe trainen' beleef ik veel plezier aan. De voor- en napret met m'n 'wielervrienden' zal ik voor geen geld willen missen. Daarom hebben we nu al inmiddels met een groepje ingeschreven voor de Marmotte 2011. Daar wil ik zodra de startnummers van ons bekend zijn wat meer over gaan schrijven. Dat het in ieders geval een gemêleerd gezelschap is kan ik vast wel zeggen.

Afgelopen week ben ik zelf maar weinig aktief geweest op de fiets. Een rondje Drunense Duinen op de MTB, thats all. Dit is echter 'glibberen en glijden'geweest. En hoewel ik niet gevallen ben voel je constant òf het voorwiel, òf het achterwiel wegglijden. Best gevaarlijk, maar gelukkig weer 'heelhuids' thuis gekomen.

Afgelopen woensdag ben ik wel met Ruudje, Jan Harm en Bert Jan naar Thialf in Heerenveen geweest. Hier vond het NK Allround plaats. We hebben het nu natuurlijk over schaatsen. Hoewel ikzelf niet aktief op de schaats heb gestaan wilde ik dit sportieve evenement hier niet onvermeld laten.

De heenreis ging soepel met de snelle BMW van Jan Harm. Geen files, dus dan kun je aardig doorrijden. Onderweg net voor Heerenveen nog honderden schaatsers gezien die een toertocht op natuurijs reden. Dit is een bijzonder gezicht en hopelijk ga ik dit begin 2011 ook nog eens doen. Een elfstedentocht zou ook niet gek zijn. Rinus reist sowieso af naar Friesland .........., om mee te maken natuurlijk!!

Bij aankomst een lekker bakkie koffie en een broodje. Hierna naar onze plaatsen die we via Jan Harm hadden verkregen. Hij werkt bij Liga en deze sponsort de schaatsploeg van Marrianne Timmer. Dit alles 'marktconform' natuurlijk volgens Jan Harm op onze 'nieuwsgierige' vragen hierover. We krijgen allemaal een Liga-muts van hem als we hierover geen vragen meer stellen......

Na de 1500 meter voor dames+ heren en de huldiging hiervan te hebben gezien gaan we even naar 'KPN-house'. Het is immers al zo'n 15.00 uur en tijd dus voor het eerste bierje. Na hier een uurtje te hebben vertoefd kunnen we nog net de laatste ritten van de 3000 met dames zien.

De 10.000 meter voor heren is ook leuk om te zien. Wat gaat dat hard zeg en wat een techniek hebben die gasten. De mooiste rit vind ik die met Koen Verweij. Die jongen bouwde de rit zo op dat hij precies in de laatste bocht z'n tegenstander voorbij reed en de rit won. Heel mooi.

Qua sfeer in zo'n stadion kan ik me wel voorstellen dat en EK of WK wat gezelliger is omdat je dan veel meer kunt aanmoedigen voor een Nederlander. De dweilorkesten kwamen (terecht) ook niet voor de (ere)tribune spelen, waarschijnlijk omdat dit in de rest van de schaatshal (de echte schaatsfans) meer gewaardeerd wordt.

Zoals aangegeven, een leuke, gezellige dag gehad. Leuk om te zien hoe het er aan toe gaat in zo'n ijsstadion. Gezellig omdat we zoals gebruikelijk toch best wat 'fun' kunnen hebben met z'n allen zo op zijn tijd.

Sneeuwbiken 2e kerstdag 2010

2010-12-26T18:54:00.005+01:00

Vandaag 'die kalkoen eruit fietsen'. Dat is de bedoeling op 2e kerstdag 2010. Om 09.15 sta ik bij Dick thuis en samen met de 'twee Jeroenen' en Cindy gaan we vandaag een rondje sneeuwbiken. Eddie heeft jammer genoeg afgebeld, die heeft nog te veel last van z'n hiel.

Het heeft gisteravond nog een tijdje flink gesneeuwd dus er ligt weer een verse laag op de inmiddels meerdere ijslagen. Gelukkig is er deze morgen al een paadje gemaakt waardoor het makkelijk fietst, maar toch nog steeds redelijk zwaar.

Ik glij al vrij snel weg, maar kan toch op de been blijven. Doordat ik niet snel genoeg uit de pedalen 'klik' verdraai ik m'n knie een beetje. Dit gebeurd wel vaker maar 'dit knie-verschijnsel' blijft altijd toch weer vervelend.

We raken Cindy al vrij snel kwijt maar gelukkig heeft de 'lange Jeroen' gisteren al de route samen met haar voorbereidt . Wij gaan op lekker tempo door. Dick voorop, gevolgd door ons allen. De pijn die Dick eerder deze week aan het knie'tje had is nu niet echt veel meer van te merken en hij 'kachelt' aardig door wat mij betreft.

Enkele kilometers voorbij 'Bos en Duin' moeten we allemaal diverse keren van de fiets af. Gewoonweg omdat de sneeuw te hoog is om er doorheen te fietsen. Je rijd met een flinke snelheid zo in een halve meter sneeuw en valt dan heerlijk in de zachte witte zooi.

Bij de Rustende jager pakken we een lekker 'bakske koffie'. Dit doen we niet altijd maar vandaag (2e kerstdag) bij wijze van uitzondering gaan we voor 'de gezelligheid'.
En gezellig is het altijd met 'die gasten'. Trainen doen we wel een andere keer!!

Het laaste stuk op de fiets trap ik bij een beklimming jammerlijk door mijn ketting heen. Gelukkig helpen de jongens me met een 'missing link' en kunnen we naar een minuutje of 10-15 weer 'volle gas' richting huis.

We rijden nog langs de plaats waar ik het 'ree'tje' uit m'n vorige verslag neergelegd heb. Het diertje is in ieders geval weg. Ik ben wel benieuwd hoe het met het beestje is afgelopen. Leeft het 'uberhaupt' nog wel.

Het laatse stuk richting Roestelberg is erg glad en je voelt de wielen regelmatig onder je wegglijden. Toch probeer ik die gasten bij te houden maar het loopt allemaal maar net goed af. Bij het eindpunt (Kaatsheuvels ijsbaan) ben ik meer kapot dan de laatste weken.

Thuis aangekomen lekker meteen onder de douche. Het was zeer gezellig vandaag maar m'n knie doet wel 'verrekte pijn' nu. Hopelijk duurt dit zoals gewoonlijk maar enkele dagen voordat ik rustig aan weer kan 'peddelen'......

Rudolph .........

2010-12-24T18:18:00.010+01:00

Meerdere keren heb ik m'n fietstochtjes in de Drunense Duinen hier op de blog al beschreven. Om niet al te ééntonige berichten hier te publiceren beschrijf ik niet elk ritje.

Maar vandaag maak ik een uitzondering. Ik heb de afgelopen keren diverse 'plaatjes' gemaakt die ik jullie niet wil onthouden. Ook heb ik toch wat bijzonders meegemaakt in deze námiddag net voor kerst. Terwijl 8 van de 10 mensen aan de 'kerstborrel' zitten, maakt Rinus gewoon z'n gebruikelijke ronde in de Loonse/Drunense Duinen.

Dit onderstaande filmpje is van enkele dagen geleden. Vandaag lag hier nog veel meer sneeuw. Zelfs zoveel dat ik heerlijk onderuit ben gegaan, maar in een deken van een halve meter stuifsneeuw terecht kwam en dit dus dit keertje eens geen enkele pijn deed.

Mooi filmpje toch? In dit geval prachtig omdat er een heerlijk zonnetje doorbrak en de temperatuur wat boven het vriespunt kwam. Een mooie laag mist boven de sneeuw maakte het duinlandschap zeer bijzonder.

Vandaag (de dag vóór kerst) ga ik alleen nog een rondje maken. Er is vannacht een cm of 8 verse sneeuw over de oude laag gevallen. Zwaarder dus dan normaal, maar ook wat gevaarlijker omdat er in feite een ijslaag onder de verse sneeuw ligt.

Maar ik moet zeggen dat het me aardig af gaat de laatste tijd. Ik krijg zelfs het idee dat ik wat ervaring krijg/heb en dat het me niet echt moeilijk afgaat. Maar net als dit denkt voel je het achterwiel weer wegglijden en lig je alweer bijna op je gezicht. Dit terwijl de bandjes staan bijna leeg zodat ik meer grip op de gladde paadjes heb.

Vandaag was het wel wat gevaarlijker want het kan zomaar zijn dat er een boom of tak over het parkoers ligt. Dit komt doordat de takken geknapt zijn door de vele sneeuw die op de takken ligt. Uitkijken dus......

Het is zeer rustig vandaag in de bossen en wanneer ik na ruim 20 km bijna aan het einde ben zie ik een klein 'ree'tje' het pad oversteken. Omdat ik hier altijd gefassineerd naar kan kijken als ik zoiets tegenkom in de natuur stop ik meteen.

Het beestje blijft een meter of 10 van me vandaan staan. Normaal loopt/springt zo'n beest meteen weg maar als na enkele minuten het beest op z'n gemak gaat liggen merk ik dat er iets niet in de haak is.

Ik ga voetje voor voetje op het reetje af en probeer door heel rustig te praten het beestje op z'n gemak te stellen. Ik kan het zelfs aanraken en wanneer ik het ree'tje beet pak stribbelt het wat tegen. Ik bel m'n MTB-maot Jan Koning (hij heeft weer de juiste contacten met de boswachter) om te melden dat er hier een hertje ligt dat wel wat hulp kan gebruiken.

Ik spreek af met Jan dat ik het hertje bij de eerste de beste MTB-paal (D01 leg. Ik schuif de sneeuw van de grond en leg het kleine beestje (nog geen 10 kilo) in de 'warmere bladeren' neer. Het beestje is zo verzwakt dat hij hier rustig blijft liggen en eigenlijk als het ware op z'n dood ligt te wachten.

Hopelijk komt de boswachter snel en pikt hij dit beestje op. Dit zal dan zijn redding kunnen worden. Immers wat warmte en voedsel is het enige wat er denk ik aan ontbreekt bij dit weerloze beestje.

Thuis aangekomen kan ik het voorval niet zomaar uit m'n hoofd zetten en vind het toch eigenlijk wel zielig. Ik hoop niet dat er morgen bij m'n ouders 'gevulde herte-reet op m'n bordje ligt bij onze traditionel kerstmaaltijd.

Vragen dus op kerstavond......, heeft de boswachter het ree'tje opgepikt, of ligt het daar nu nog in de kou dood te gaan. Misschien heeft de natuur zijn werk gedaan en een vos er al een heerlijk 'maaltje' van gemaakt.

Ik wil morgen het liefst 'gewoon' kalkoen op m'n bord in ieders geval..........

Schaatsen in Biddinghuizen

2010-12-12T09:23:00.011+01:00

Het is winter en dit zullen we weten ook. Maar schaatsen op natuurijs zit er (nog) niet in. Dit hoeft in Nederland geen probleem te zijn. Biddinghuizen is de oplossing. Dit is een complete kunstijsbaan van zo'n 5 km, maar dan in de buitenlucht.

Samen met Eddie en Govert dus een dagje richting Flevopolder om ons lekker uit te sloven op de schaats. Het is een mistige dag en de temperatuur is rond het vriespunt waardoor we toch het gevoel hebben van een ouderwetse winterse schaatsdag. Op de ijsbaan zelf is het totaal niet druk waardoor we lekker de ruimte hebben.

En dat is maar goed ook. Hoewel Eddie en ikzelf enorm kunnen genieten van deze sport zijn we van nature geen beste schaatsers. En dan druk ik het eigenlijk nog zachtjes uit.
Na het eerste rondje 'krabbelen' van 5 km zijn we al aardig bekaf en rusten we bij de start weer uit.

Het tweede rondje proberen we in de rug bij Govert te blijven.Govert heeft een goede technieke en in tegenstelling tot ons kan hij wel lekker schaatsen met 'grote en lange slagen' . Je merkt wel dat het nu wat beter gaat. Met de handjes op de rug voel ik me net Evert van Benthum die naast de riet(mais)kraag de 'elfstedentocht' schaatst. Maar dat gevoel is snel weg als ik een 'bochtje met de
klok mee' moet schaatsen. Dit is echt onwennig en ziet er zeer 'onbeholpen' uit.

Na enkele rondjes besluiten we ondanks de enorme 'bloedblaar' van Eddie en de wat pijnlijke knie van mezelf om voor het laatste rondje te gaan. In het begin proberen we weer achter Govert te blijven. Die zal zonder twijfel voor het 'goud' gaan deze ronde. Ikzelf probeer voor het 'zilver' te gaan maar dit zal niet mee blijken te vallen want na zo'n drie kilometer moet ik een 'gaatje' laten.

Eddie kan nog een 500 meter volgen bij Govert, maar dan is ook hij gelost. Ik blijf in m'n eigen tempo schaatsen en zie Eddie dichterbij komen. Ik ga 'erop en erover' en in het voorbij gaan begin ik te lachen om de techniek van Eddie 'de Eagle'. Hierdoor valt hij helemaal stil en heb ik een flink gat. Eddie geeft zich niet gewonnen en gaat voor zijn laatste kans door achter mij ook weer heel hard lachen.
Hierdoor raak ik wat concentratie kwijt, wat ongecontroleerd komt m'n schaatspunt in het ijs, waardoor ik uiteindelijk een flinke smak op het ijs maak.

Daar gaat m'n 'zilver' en hoewel Eddie nog nochalant vraagt of het wel met me gaat, schaats hij me hard voorbij richting finish. Weg zilver dus, maar toch altijd nog goed voor 'brons'. Al met al een sportieve dag met veel gezelligheid. En hier gaat het toch uiteindelijk om bij ons drieën.

Na een lekker bakske koffie rijden we weer naar huis en kunnen we meteen aanschuiven aan tafel. De volgende morgen enorme rugpijn en een grote blauwe plek rijker op de heup. Eddie zal door die enorme blaar op zijn hiel voorlopig geen schoenen meer dragen denk ik. Het was een goede training en wij zijn klaar voor natuurijs!!

Mooie winterplaatjes

2010-12-05T17:46:00.009+01:00

Enorm genoten in de sneeuw. Heerlijke rondjes gereden in deze prachtige 'winterplaatjes'. Ik heb natuurlijk weer het foto-apparaatje meegenomen om de vaste lezers van Rinusbikeblog mee te kunnen laten genieten.

Met Karel van Moorsel, die het tempo goed aangaf een lekker rondje gereden. We hebben niet 'te gek' gedaan, want het blijft oppassen voor gladde stukken.
Vorig jaar nog een flinke smak gemaakt in de sneeuw. Gelukkig deze keer geen van beiden onderuit gegaan.

Als je éénmaal lekker in het bos bent dan valt het met de kou best mee. Alleen de voeten blijven toch een 'probleem' bij me. Ondanks de nieuwe winterschoenen zijn de teentjes bij thuiskomst toch nog lekker aan het tintelen.

Koude vingertjes.

2010-11-28T18:09:00.006+01:00

Vanmorgen kan ik eigenlijk uitslapen in vergelijking met ander MTB toertochten. Een thuiswedstrijd, want ik ga vandaag een rondje Drunense duinen fietsen.

Hieronder de route. Klik op het logootje met fietser voor de details.

Rond 10.15 uur vertrekken we met Eddie en Dick bij 'De Roestelberg' voor een lekker rondje 'racen' door de bossen. We kunnen lekker 'doorkachelen' omdat het parcoers bevroren is. De voorspelling van vorige week klopte. Alleen de sneeuwbuien bleven ons gelukkig bespaart. Deze week gaat dat niet lukken vrees ik.

Eddie geeft vandaag op z'n MTB het tempo aan. Dit ligt voor mijn doen vrij hoog, maar ik weet van mezelf dat ik altijd even moet 'opwarmen'. Zoals gewoonlijk stoppen we altijd even bij Bos en Duin. M'n vingers zijn harstikke koud en tintelen ernorm. Mijn voeten kan ik gelukkig vrij warm houden. Ik heb hiervoor dan ook een paar lekkere winterschoenen van 'Nordwave Celsius' aangeschaft. Hier hoop ik weer vele jaren plezier van te hebben. (aanradertje!!)

Weer op de fiets krijgen we een heerlijk stukkie fietsen. M'n vingertjes voelen na enige tijd gelukkig iets warmer en in een bocht rijden we wat 'Rabo-renners' voorbij. Ze hebben lek gereden waarschijnlijk en zijn net klaar met het verwisselen van een bandje. Bij de 'Rustende Jager' aangekomen rijden ze ons weer voorbij en op het eerste gezicht herken ik Frans Maassen.

Ze doen het rustig aan de mannen van Rabo want we halen ze op een gegeven moment in. We krijgen een kort steil stukje omhoog en ik besluit om boven te wachten zodat ik de mannen van Rabo misschien kan herkennen. Ze komen stapvoets boven en als eerste komt Frans Maassen dus boven, gevolgd door Erik Breukink, hierna even wachten op de derde Raborenner. Deze heeft een beetje het postuur van mij, dus vrij stevig. Als 4e en laatste renner komt dan Erik Dekker naar boven.

Ik besluit om lekker ff achter die mannen aan te MTB'en en vind het best leuk zo. Erik Dekker achterop maakt de grapjes:"He Frans, je houd de hele boel op joh" en "Het is geen ploegentijdrit". Ze zijn lekker op het gemakkie een rondje aan het MTB'en op dit voor hun onbekende terrein.

Wanneer het wederom steil omhoog gaat, zit de stevige Raborenner aardig kapot. Ik weet dat er nu een gevaarlijk stukkie omlaag komt en ik waarschuw de renners even.
Afgelopen week ging het bij mij hier bijna mis doordat ik te hard de afdaling in ging en bijna een boom ramde.
Dekker vraagt nog of het gevaarlijk òf hard naar beneden gaat. Ik antwoord:"Beide"

Desondanks gaat het bijna mis als de stevige Raborijder met flinke snelheid nog net dezelfde betreffende boomstam mist en daarna de fiets niet meer kan 'houden' en rechtdoor gaat. Erik Dekker zit rechts van hem en gaat ook mee rechtdoor het struikgewas in. Ikzelf kan er links mooi voorbij rijden en zie eigenlijk meteen dat het goed is afgelopen. Gelukkig maar!!

Een eindje verder gaat Eddie terug naar zijn woonplaats Drunen. Hij heeft naar eigen zeggen dit stuk vanmorgen al gereden. (hoewel Dick en ik hier aan twijfelen, maar het is koud zullen we maar zeggen)
Dick en ik 'persen' er nog ff alles uit en rijden nog met flinke snelheid richting Roestelberg.

Moe en voldaan komen we in Sprang-Capelle aan. De callorietjes worden zoals gewoonlijk weer razend snel aangevuld bij 'Opa en Oma' waar vandaag zoals elk jaar Sinterklaas weer 'langs rijdt'.....

MTB' tocht Galder.

2010-11-21T17:44:00.005+01:00

Opstaan in alle vroegte. De fiets in de auto en dan blijkt dat je voor het eerst dit jaar de ruiten moet krabben. Het gaat dus weer een beetje richting winter. De weersvoorspelling geeft zelfs sneeuw aan voor het einde van de week.
Vandaag dus met het DEWE MTB team op stap om de MTB tocht van Galder te fietsen.

Hieronder staat de route. (klik op het logo van het 'fietsertje', dan kan je alles gedetailleerd zien als je dit wil)

De start gaat zoals gewoonlijk vrij hard. Op de één of andere manier laat ik mezelf weer lekker opnaaien en probeer 'mee te gaan'. Eigenlijk stom en dit moet ik al vrij snel bekopen. Ik zie Dick, de Lange Jeroen, de Grijze Jeroen, Martijn en John al langzaam uit het zicht verdwijnen. Ik hang er een beetje tussenin. Eddie (die vandaag niet ziek was en gelukkig wel mee ging deze keer) en Cees kon ik nog achter me houden.

Het parcoers was mooi, soms wat modderig nog en veel 'single track', dit houdt dan in dat je moeilijk kan inhalen als je dit al zou willen.
Onderweg ook nog Mirjammeke voorbij gegaan. (Dat blijft toch ook een liefhebster van uitdagingen, waar het ook mag zijn). Ook nog de 'Tandje Bij' ploeg en onze plaatselijke sporter Arnold Stam gezien. (die zijn zoontje het mtb'en ook al aan het bijbrengen is)

Na zo'n 20 km gelukkig pauze. Ik vind dat altijd wel ff lekker. De anderen waren al doorgefietst. Maar ik wacht hier even op Eddie.
Moest ik nog haasten ook omdat die 'dook' meteen doorrijdt voor het 2e gedeelte van het parcoers. Na enkele kilometers heb ik 'm ingehaald en ga wat kletsend voor hem rijden (gezelligheid tijdens zo'n tochtje is ook wat waard) Ik sla linksaf een paadje in. Eddie gaat gewoon rechtdoor en snijdt 'non de jus' gewoon een stuk af.

Ik (bikkel) volg gewoon het parcoers en misschien haal ik hem later wel weer in. Na zo'n 7 kilometer heb ik Eddie weer in het zicht. Ik probeer naar een beetje extra adem te happen en als ik denk dat ik dit heb 'knal' ik hem in de bocht voorbij. Iets verder moet ik van de fiets af om over een flinke boomstam te springen. Dit alles kost me flink kracht en buiten adem val ik 100 meter verder nog net niet in een grote plas van mijn fiets af.

Achter me hoor ik een flinke vloek en het blijkt dat Edje na de sprong over de boomstam voorover van zijn fiets tuimelt. Net goed!!, moet ie maar niet afsnijden die 'dook'.

Het laatste stuk ploeteren we zowaar nog over een maisveld heen. Dit is echt het zwaarste stuk van het parcoers. De ondergrond zuigt aan de banden en bijna iedereen heeft het hier moeilijk en is blij dat dit ellendige zware stuk erop zit.

Na dit 'martelstuk' is gelukkig de finish in zicht. Bij de finish heb ik samen met Cees nog een heerlijke erwtensoep genuttigd. Dit gaat er wel in na zo'n inspanning.
Binnenkort hoop ik ook nog een filmpje van dit ritje op deze site te krijgen. Martijn had een cameraatje op zijn helm geplaatst en ik ben benieuwd naar deze beelden.

We gaan na afloop met z'n allen nog naar de Mac Donald's en hier worden de verloren calorieën weer aangevuld tot 'normale' waarden.

Modder happen

2010-11-07T18:46:00.010+01:00

Vandaag heb ik met het vaste MTB groepje de MTB-tocht van Terheijden gedaan. Hieronder staat de route.

We staan rond 09.00 uur bij de start. Het is tamelijk druk en dit is te merken aan de lange rij die er staat bij het inschrijven. Dit is eigenlijk het enige minpuntje van vandaag. Dit zouden ze iets beter kunnen organiseren. Voorbeelden genoeg bij andere toertochten.

Nog een minpuntje zou mijn eigen stuurkunst kunnen zijn want al na enkele kilometers ga ik onderuit en maakte een flinke smak in de 'droge' sloot. Ik krijg ff geen adem maar als ik van de schrik bekomen ben stap ik weer stoer en flink onder de 'bagger' op m'n fietske.

Dick houdt zoals gewoonlijk het tempo flink hoog. Omdat ik bang ben om weer te vallen neem ik minder risico. Dit betekent meteen dat ik moeite heb om het tempo bij te houden van die gasten.

Gaandeweg gaat het wat beter en op een gegeven moment ben ikzelf op kop gaan rijden en heb dit een kilometer of 10-15 vol kunnen houden. Het voordeel hiervan is dat je jouw eigen tempo kan rijden. Inhalen wannneer jou dit uitkomt. De anderen moeten daarna ook maar zien in te halen, maar moeten dan steeds het gaatje naar jou dicht rijden.

Dit kun je dan beter de bikkels laten doen dan ikzelf. Het parcours is modderig en zwaar. Maar wel enorm leuk en afwisselend.
Onderweg nog flink kloten met mijn ketting. Die is van het kleinste blad afgelopen en klemvast tussen het frame gaan zitten. Met veel 'vijven en zessen' lukt het me om de ketting los te maken. De andere jongens blijven enkele kilometers verderop wachten. Ze kunnen niet terug rijden omdat het een smal'single-track' parcours is waarbij je niet makkelijk tegen de richting in kan fietsen.

Na een kilometer of 40 moet ik Dick, John en Jeroen toch laten gaan. Ik kan ze gewoonweg niet meer bijhouden. Cees is dit enkele kilometers eerder al overkomen.
Eindelijk komen we bij de finish aan. We zien er allemaal uit als varkens die lekker in de modder hebben gespeeld.

We laten ons bij de finish de erwtensoep heerlijk smaken.
Het is weer een zware, modderige maar wel leuke toertocht geweest vandaag.....

Neus op de feiten 'Plasmolen'

2010-10-24T09:14:00.003+02:00

Vandaag voor het eerst op de MTB. Een prachtige rit welliswaar, maar wat heb ik afgezien zeg. Het vaste MTB-groepje ging meteen met aardig tempo van start.

Hierboven de route. Tijdens het eerste klimmetje blaas ik meteen mijn bovenbenen op.
het gaat me te hard en moet meteen afhaken. Hartslag constant tussen de 170 en 185 bpm. Ik zit al na 17 km te op m'n klokkie te kijken en af te tellen naar het einde.

Na zo'n 30 km raak ik de andere jongens kwijt en rijd ik het laatste stuk naar de finish alleen terug. Het blijk ook dat ik een pijl heb gemist want ik ben al na zo'n 40 km weer terug bij de finish. De andere jongens zijn er nog niet. Die gaan nog z'n 10 km extra. Hun liever als ik.

Vandaag dus met de neus op de feiten gedrukt. Gevolg van het 'bourgondische leven' de afgelopen weken. Dit in combinatie met het niet of weinig fietsen in deze weken geven niet best gevoel.

Nu langzaam aan proberen de 'fiets-draad' maar proberen op te pakken.

Rondje 'buffelen' met de A

2010-09-02T21:42:00.011+02:00

Afgelopen dinsdag een rondje gereden met A/B gezamelijk. Lekker gefietst en uiteindelijk zo'n 33.0 km/u gemiddeld.

Vanavond (donderdag) om 18.30 uur zoals gewoonlijk verzamelen we bij het schoenenmuseum. De 'snelle jongens' zijn terug van vakantie, dus dat wordt waarschijnlijk 'afzien' vanavond. Klokslag 18.30 uur vertrekken we en er blijven 2 mannen van de B-ploeg staan.

Dit is eigenlijk niet eens zo onverstandig van die gasten. Misschien had ik het beter ook kunnen doen. Hieronder de route zoals gewoonlijk. Als je de route 'narijdt' kun je de snelheden, hartslagen, etc allemaal zien.

Hierboven de route en de gegevens. Klik in het kaartje eerst op het vetgedrukte logootje met fietser. Klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles.

Om een lang verhaal kort te maken. In het begin gaat het nog vrij rustig. Toch wordt uiteindelijk na zo'n 60 kilometer een gemiddelde van 37.3 km/u gemiddeld gehaald. Niet gezond volgens mij.....

Ikzelf heb alleen kunnen 'volgen' en heb me tijdens de rit diverse keren afgevraagd waar ik in Gods naam mee bezig ben. Als ik dan weer thuis ben en een heerlijk douche heb gehad is het eigenlijk wel 'kicken' dat je dan welliswaar op je tandvlees, maar toch dit snelle groepje bij hebt kunnen houden vanavond.

Hieronder het groepje van TC Waalwijk vanavond:

Cristiaan Wagemakers (De Shadow)
Angelo Roteiro (D'n Italiaan)
Dick Hulst (Dickie Pinarello)
Thomas van der Kolk (De Vlugge Thomas)
Arie van Beek (Aai d'n Bijter)
Cees Timmermans (Cees d'n Bikkel)
Jan van Zoest (Jan d'n Stoemper)
Rini de Bie (De Bourgondier)

Rondje Col D'ey - Col de Croix Rouge

2010-08-07T22:23:00.018+02:00

"Ik raak deze vakantie geen fiets meer aan". Dat is dè gedachte die na m'n 'Cinglé-avontuur' overheerst. Maar nadat ik de volgende dag het 'uitfietsen' dus oversla, begint het 2 dagen later gelukkig weer te kriebelen om op de fiets te stappen.

Vandaag dan maar een ritje Col D'ey en Col de Croix op het programma.
Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje eerst op het vetgedrukte logootje met fietser. Klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles.

Ik vertrek vanaf camping L'Ayguette en ga met een rustig tempo 'op en af' naar Buis Les Barronies. Hier hebben we 2 jaar geleden met een gezelllige groepje 'liefhebbers' een 'midweekje' rond gefietst.

We verbleven daar in een 'Cabannes' die Loek (een kennis van...) zo'n 25 jaar geleden gekocht heeft. Dit huis in de loop der jaren opgeknapt. In z'n achtertuin een prachtige steile rotspartij waar je heerlijk naar toe kan wandelen al je dit zou willen.
Hieronder een collage van dit uitstapje.

Afin, vandaag fiets ik dus alleen door Buis-les-Barronies en ga richting ?? Wat verder sla ik linksaf de Col D'Ey op. Ik probeer m'n hartslag constant boven de 160 bpm te houden. Ik wil mezelf testen of ik dit de gehele beklimming vol kan houden.

De beklimming gaat in een heerlijke 'flow' en hijgend kom boven. Hier stop ik even het mooie uitzicht. Het is hier altijd prachtig, maar nóg mooier als je hier een week of 6 eerder komt. Dan staan die grote lavendel-velden schitterend in bloei.

Ik hervat de fietstocht weer met een prachtige afdaling die eindigd in St. Jalle.
In dit typische Franse dorpje ga ik linksaf en volg de vrij lange provinciale weg richting Les Pilles. Halverwege deze weg ga ik even de weg af voor een heerlijke amandelkoek met een koele cola.

Wanneer ik het tunneltje bij Les Pilles doorfiets ga ik meteen linksaf en begin direct met de beklimming naar Col de Croix rouge. Wederom de hartslag op 160+ bpm en ik moet zeggen: "Het gaat vandaag echt top".

Als ik boven ben meteen maar door voor de afdaling en die is mooi. Zo mooi dat ik besluit om deze een andere keer van deze zijde te beklimmen. Wederom dus een reden om volgend jaar weer terug te keren naar deze streek.

Via Mirabel-des-Barronies en Puymeras fiets ik terug naar de camping, waar ik zoals inmiddels gebruikelijk na elke fietstocht geniet van een koel biertje. Dit is typisch weer zo'n fietstochtje dat echt genieten is.
De beentjes voelen prima aan deze tocht. En zoals dit ritje verlopen is, mag het altijd gaan van me......

Officieel cinglé !! No 3363

2010-08-04T22:20:00.024+02:00

Hier dan eindelijk mijn BTBV (bocht tot bocht verhaal)
Eindelijk is het zover. Vandaag is het de bedoeling om ons 'in de boeken' te fietsen. Ik sta om 05.15 uur op. Eerst even naar het toilet. Ik 'hoor' een paar wc's naast me dat Hans ook al wakker is.

Hans is een kerel uit Groningen. Met hem heb ik vorig jaar een ritje met oa. daarin de 'Gorge de la Nesque' en de Mont Ventoux via Sault gereden.
Vergezeld toen met Jeroen en Martijn en Anne. De laatste drie zijn er dit jaar niet. Maar Hans en zijn gezin wel.
Ik vind het een prima idee om vandaag gezamelijk de Cinglé te rijden. Met z'n tweeën is namelijk niet alleen sowieso gezelliger. Je kunt je ook aan elkaar 'optrekken' en het geeft wat meer moraal.

We vertrekken om iets voor zessen met de auto van de camping in Faucon. Iets voor half zeven staan we op de gemeentelijke parkeerplaats in Malaucene.
We kleden ons om en Hans gaat z'n 'kleiwerkje' nog ff afmaken bij een openbaar toilet in Malaucene.

De bakker is al open en nadat we hier onze eerste stempel hebben gekregen starten we om 06.37 uur aan het avontuur. Zoals afgesproken beginnen we rustig aan. We worden al snel ingehaald door een Nederlander die vandaag ook 3x omhoog gaat. Hij gaat wel wat sneller als ons, maar Hans en ik glimlachen naar elkaar.

Wat later komen we al iemand tegen in de afdaling. Helemaal 'ingepakt' is die gast. Hij zal het wel koud hebben dan. Hij heeft aan ons 'cinglé-nummerplaatje' al gezien dat wij ook voor 'de Cinclé' gaan en wijst naar zijn eigen plaatje.

Maar de temperatuur valt wel mee. Het is zelfs aangenaam te noemen. De mistral wind zal vandaag aanwezig zijn, maar hier hopen we de eerste twee beklimmingen geen last van te hebben.

Voorbij de Mont Serein, gaat Hans een ietsie sneller fietsen. Ik blijf gewoon m'n eigen 'zeer rustige' tempo rijden. Maar enkele kilometers voor de top besluit ik om toch iets te versnellen en dus de hartslag wat hoger te laten worden.

Ik blijf Hans steeds in het zicht houden en loop zelfs heel langzaam in. Om iets voor negen uur zijn we boven. Uiteindelijk is Hans een minuutje of wat eerder boven als ik. Hier op de top heerst een geweldige rust op dit tijdstip. Alleen een Franse vader met zijn zoon is via Sault al naar boven gefietst. We maken een praatje en wat fotootjes natuurlijk.
De winkel boven is nog dicht. Dus die stempel gaan we de volgende keer op de top wel 'scoren' hier.

Hieronder een collage van de eerste beklimming van de MV vandaag. Rechtsboven heb ik er ook een foto bijgedaan van het Jeux de boulles kampioenschap. Hier ben ik/we natuurlijk trots op. Net als vorig jaar zijn m'n zoon Dennis en ik kampioen van de camping geworden!!! Dit is net 2 dagen geleden gebeurd dus........

1e beklimming Mont Ventoux via Malaucene.

We dalen af naar Bedoin. Hans voorop en deze moet na enkele bochten al flink in de remmen. Wat is namelijk het geval? Er steekt een kudde schapen over.... Dit is toch link als je met zo'n 70 km/u afdaalt. Maar we knijpen op tijd in de remmen en rijden er kundig omheen.

Onder in Bedoin aangekomen halen we bij de 'Office de Tourisme' (vlakbij fonteintje)
de benodigde stempel. Achteloos zet hier de mevrouw een stempel. Je ziet ze denken: "Weer zo'n stelletje mafkezen".

Hans trakteert me op een 'bakkertje' en we genieten op een bankje van onze heerlijke 'pain de abricot' en een koele cola. Jammer dat er net zo'n veegmachine langs komt. We moeten echt maken dat we weg komen anders zijn we een 'broodje stof' aan het happen.

Om 09.50 uur vertrekken we via Bedoin voor onze 2e beklimming. Vanaf deze kant ken ik de beklimming inmiddels op mijn duimpje mag ik wel zeggen. Dit komt goed uit want mijn kilometerteller en hartslagmeter werken niet meer. Met dank aan 'mijn jongens', die gewoon bij het opladen van dit apparaat de stekker uit het stopcontact gehaald hebben omdat hun eigen 'PSP' (gameding) ff voorrang had.

Wij rijden wederom het eerste stuk rustig naar boven. Maar bij de bocht van St Esteve kan ik in dit tempo de trappers amper rond krijgen. Ik besluit om nu wat meer risico te nemen en probeer in een goed en lekker ritme te komen. "Rustig aan Rini, je gaat te hard!!" waarschuwt Hans. Wij hebben steeds ongeveer dezelfde hartslag gehad dus Hans kan het wel weten......

Maar ik voel me redelijk goed en zelfverzekerd dus ga ik gewoon door. Ik denk dat dit voor Hans ook een seintje was dat hij nodig had. Hans pikt gewoon aan en gaat zelfs 'over mij heen'.

Halverwege komen onze vrouwen (Harriette en Franka) ons met de auto voorbij. "Kom op Rini!!" roepen ze. Harriette (de vrouw van Hans) is chauffeur vandaag en rijd richting Hans die ik inmiddels al niet meer zie.

3 kilometer voor Chalet Reynard staan de vrouwen en kids van Hans. Ik neem een heerlijke koele cola aan en drink deze in één keer leeg. "Hans gaat in meteen door" hoor ik. Dus ik besluit ook snel maar weer door te gaan. Hoewel het na Chalet Reynard niet echt 'soepel' gaat kom ik mede door de aanmoedigingen van kids en vrouwen in 2.10 uur boven. Wederom is Hans een minuut of 5 eerder op de top.

De vrouwen staan boven te wachten en Hans heeft al de benodigde stempels ontvangen. We rusten boven even uit en genieten van het uitzicht. Niet te lang, want we kunnen beter deze extra tijd in Sault gebruiken bij de lunch. We dalen af naar Sault. Een lastige afdaling omdat het wegdek niet al te best is. Dus toch ruim 35 minuten geconcentreerd 'sturen'.

2e beklimming Mont Ventoux via Bedoin.

In Sault nemen we het er lekker van. Het is heerlijk weer en het terras in het centrum is op dit tijdstip helemaal vol. We besluiten om binnen te gaan zitten. Het restaurant heeft een 'wielrenners-menu', maar ook 'friet met kip'!! Hans kijkt me ondeugend aan en we besluiten om gewoon Friet met kip te nemen. Het betekent dat we vrij zeker van de zaak zijn en dat we die Mont Ventoux vandaag 3x gaan 'pakken'.

We zitten ruim een uur in het restaurant en iedereen heeft zijn/haar buikje aardig vol. Om precies 14.00 vertrekken we vanuit Sault voor onze 3e beklimming.
We worden ingehaald door 2 Belgische jongens. Het toeval wil dat ook zij met hun 3e beklimming bezig zijn. Alleen zijn zij in Bedoin gestart en hebben ook beduidend snellere tijden 'geklokt'.

We rijden gezamelijk omhoog en de Belgen moeten er hartelijk om lachen dat wij net een portie 'friet met kip' naar binnen hebben gewerkt. Ze komen dan hun 'verzorging' tegen en stoppen hiervoor. Hans en ik rijden door, maar ik kan het tempo niet echt volgen en laat Hans gaan. Na een kilometer of 10-12 klimmen staat onze eigen 'verzorging' langs de kant en hier stop ik bij Franka even voor een lekkere koele cola.
Snel weer op de fiets en wat later zie ik 'de 2 Belgische jongens' weer aansluiten bij me. Ze gaan er meteen 'overheen' en nadat ik hun niet meer zie probeer ik één tempo omhoog te rijden en in de vertrouwde 'flow' te komen.

Enkele kilometers wanneer het wat vlakker is kijk ik die mannen 2 bochten verder weer in de rug. Ik schakel een 'tandje bij' en probeer toch weer bij die gasten 'aan te pikken'. Dit lukt wonderwel vrij snel en ze kijken verbaast op. Na even op adem te zijn gekomen neem ik 'de kop over' van hen.

Het gaat prima nu en ik probeer het tempo aan te houden wat ik net alleen reed. "We zien het wel", denk ik bij mezelf. De laatste 4-5 kilometer zitten er best 'vlakkere' stukken in en 'de grote plaat' gaat er warempel nog op.

Er worden snelheden van tegen de 30 km/u gehaald nu en ik waar ik op hoopte gebeurd. Ik zie Hans daar in de verte. Hup,nog een tandje erbij, want dan kan ik mooi bij Chalet Reynard met Hans naar boven rijden.

We rijden ook nog 'Cancelara' voorbij. Hij heeft tenminste een opvallend Zwitsers shirt aan, daarom deze naam voor hem. Het blijkt ook een Belg te zijn die de andere 2 jongens al eerder tegen zijn gekomen.

Voorbij Chalet Reynard rijden we met z'n vieren omhoog. Maar waar ik al bang voor was gaat gebeuren. Door de krachtinspanning van zonet kan ik omhoog niet 'volgen' en laat een gaatje van 5-10 meter vallen. Het wordt zo'n 50 meter en dan komt 'Cancelara' mij weer voorbij.

"Komaan jongen, die gasten zitten allemaal kapot. Aanpikken bij mij en volhouden", moedigd de Belg mij aan. Ik laat me weer lekker 'opnaaien' en met een uiterste inspanning rijd ik in het wiel van 'Cancelara' naar Hans en de twee Belgen toe. Gelukkig valt de 'mistral-wind' die ze voorspeld hebben vandaag enorm mee.

Uiteindelijk zijn we met z'n vijven bij elkaar. 5 mensen die waarschijnlijk binnen 20 minuten Cinglé gaan worden.
'een beetje gek!!' Nee hoor, 'harstikke gek!!' denk ik bij mezelf. 'Maar wel 'kicken' dat je dit gaat halen'.

Ik kan die gasten nog één bocht volgen en dan is het kaarsje helemaal uit bij me. het gaatje van 10 meter wordt in 'no time' 100 en zelfs 500 meter. Ik sta aardig 'geparkeerd' en alles in mijn lichaam doet pijn en zegt: "stoppen", maar ik heb geen krampverschijnselen en weet gewoon dat ik het ga halen. Ik schakel op het kleinste verzet dat ik heb en draai de pedalen rond.

Snel gaat het echt niet meer nu, maar dat doet er niet toe voor me. In de verte zie ik dat Hans ook nog bij die Belgen moet 'lossen'. Die hebben dus wel 'gewonnen'vandaag.

Uiteindelijk kom ik om 1.50 uur boven op de top bij de andere jongens. Dolgelukkig feliciteren we elkaar en er worden foto's gemaakt van ons 'Cinglé-groepje'
Ook nemen we de felicitaties van 'de vrouwen' in ontvangst. Bovenop rusten we nog wat uit en drinken nog een laatste colaatje.

Dan wordt het weer tijd om af te dalen naar Malaucene. De afdaling voelt als een overwinning nu. Veel beter als enkele dagen geleden. De pijn in mijn rug is minimaal gweest vandaag, met dank aan Paul natuurlijk. De laatste 5 kilometer van de afdaling voel je de 'mistral-wind' tegen de fiets beuken. Gelukkig hebben we er vandaag geen last van gehad.
Trots als een pauw komen we op de camping aan waar we door onze 'vakantievrienden' gefeliciteerd worden voor de geweldige prestatie die vandaag geleverd is.

Cinglé 3363, grandioos!! De volgende uitdaging in 2011 waarschijnlijk...........

3e beklimming Mont Ventoux via Sault + stempelkaart.

26e keer Mont Ventoux

2010-07-31T18:28:00.005+02:00

Grote plannen volgende week. Wat zijn die dan?? Dan wil ik officieel 'Cinglé' worden.
Wat is dat nu weer zullen jullie denken. Dit betekent dat je op één dag de Mont Ventoux van alle drie de verschillende zijden beklimt.

Als de Marmotte goed zou verlopen had ik al in gedachten om dit tijdens deze vakantie te gaan doen. Hans, mijn 'campingmaatje' geeft aan dat hij hier ook wel zin in heeft. Dus daarom meteen 'plan de campagne' gemaakt.

Hans gaat volgende week vrijdag weg. Donderdag de tent opruimen, dus dan moet de 'grote dag' woensdag 4-8-2010 worden. Maar voordat ik deze 'Cinglé' ga doen wil ik eerst de Mont Ventoux via Bedoin beklimmen. Zo krijg ik een beetje 'het gevoel' en weet ik hoe ik er voor sta.

Ik heb de Mont Ventoux de laatste jaren diverse keren 'gedaan' en deze keer gaat de 26e keer worden heb ik berekend. Misschien ga ik wel voor de 30e keer dit jaar deze 'kale berg' op.

Ik besluit om vanaf de camping te vertrekken. Dit is dan ongeveer 25 km naar Bedoin.

Ik sta vrij vroeg op. Het is wederom weer een stralende dag. Het lijkt wel of het in deze streek altijd mooi weer is. Ik sta via Entrechaux en Malaucen richting Bedoin. Ik moet ook nog even de Col de Madeleine over (kleine) en sta dan met 500 hmtr en 25.0 km/u op de teller in Bedoin. Lekker doorgereden dus voor mijn doen.

Ik ga in Bedoin nog even naar de bakker voor een heerlijke 'pain de abricots' en een koele cola. Aan de overkant van de straat staat tegen een woonhuis een bankje. Hier ga ik er eens even lekker voor zitten en geniet van al het lekkers.

Over de beklimming heb ik verder niet zo heel veel te vertellen. Behalve dan dat ik probeer om niets te 'forceren'. Dit natuurlijk allemaal voor komende woensdag.
Ondanks dat, gaat het heel moeizaam. Hoe het komt weet ik niet, maar het is 'werken'.
Eigenlijk moeten de benen het werk doen. Maar ik ben te veel met m'n lichaam aan het fietsen. Hierdoor krijg ik het halverwege 'het bos' al flinke pijn in mijn rug.

Deze pijn wordt eigenlijk niet minder. Integendeel zelfs. Maar ik ga 'gewoon' door. Twee kilometer voorbij Chalet Reynard komt een 'klein menneke' dichterbij en blijft achter me fietsen. Een 'Belgske' blijkt. Ik geef aan dat ik het ontzettend knap van hem vind wat hij aan het doen is. Hij verteld me dat zijn vader achter hem zit en dat ze de beklimming via Sault aan het doen zijn.

Even later komt zijn vader voorbij 'gepuft' : Ja, ik moet hem een beetje in toom houden hè'. Het 'Belske' heeft op zijn vader gewacht en rijden met zijn tweeën weg van mij. Een 'Mont Ventoux-fotograaf' maakt een foto. Hieronder kun je de foto's zien waar ook die jongen en zijn vader te zien zijn.

Uiteindelijk kom ik in 2.02 uur boven. Dit is niet echt goed. Maar het is de 1e keer deze vakantie en de pijn in de onderrug heeft ook wel meegespeeld.
Bovenop maakt een mevrouw nog een mooie foto van me. Dan daal ik af naar Malaucene. Zelfs tijdens deze afdaling voel ik de pijn in mijn rug. Dus uiteindelijk ben ik blij dat ik beneden ben.

Gelukkig hebben we op de camping met Paul 'onze eigen fysiotherapeut'. Wanneer ik vertel van mijn klachten bedenkt hij zich geen moment en in de vooravond krijg ik van Paul een 'behandeling'. Hij 'kraakt' het één en ander en plakt een paar 'wonderpleisters' op mijn rug.

Gelukkig heb ik nog een dag of 4 voordat we de 'Cinglé' gaan doen. Dus gewoon rustig aan nu de komende dagen.

Rondje Veaux-Brantes-Propiac

2010-07-30T15:20:00.002+02:00

Gisteren weer een gezellig avondje gehad en een heerlijk flesje rosé 'soldaat' gemaakt. Het is daarom goed om deze alcolhol er vandaag maar eens goed uit te fietsen.

Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje eerst op het vetgedrukte logootje met fietser. Klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles.

In Faucon ga ik rechtsaf voor de altijd rustige, maar snelle afdaling naar Entrechaux. Hier maak ik een fotootje, want ik kom hier elk jaar verschillende keren langs en steeds blijft dit weer een prachtig plaatje.

In het centrum van Entrecheaux ga ik linksaf en volg het glooiende landschap totaan de splitsing Malaucene en Veaux. Ik besluit linksaf richting Col de Veaux te gaan. Dit is een leuke beklimming en wanneer je afdaalt ga je het riviertje 'de Toulerenc' over. Ik vervolg de weg naar boven en hier aangekomen ga ik weer rechtsaf richting St. Leger de Ventoux.

In de verte zie ik een bekend shirt van 'wielertoerist'. Ik rijd hem achterop en het blijkt Yves te zijn. Hij zit op een camping in Vaison La Romaine en doet vandaag een ritje met z'n campingmaatje. Yves en ik kletsen tijdens het klimmen nog wat bij en uiteindelijk fiets ik alleen verder naar Brantes.

Om het 'schilderachtige ' Brantes te bereiken is een korte, maar pittige beklimming nodig. Ik merk wel dat deze beklimming me makkelijker afgaat dan enkele jaren geleden. En dat is logisch ook natuurlijk. We hebben ook enkele jaartjes meer 'klimervaring'

In het 'centrum' van Brantes is maar één terras en wie kom ik daar tegen? Jelle en Silke, dat is een verrassing! Broer en zus zitten te genieten van een colaatje en willen net dezelfde richting op rijden als ik. We gaan met z'n drieën verder.

Col de Fontaube, die we enkele dagen geleden beklommen hebben mogen we nu in deze richting afdalen. Echt een heerlijke afdaling, maar ook een paar verradelijke 'haarspeldbochten'. We komen er goed doorheen en ook Silke doet het ondanks haar geringe 'daalervaring' prima en gaat netjes de scherpe bochten door.

Aan het einde van de afdaling gaan we rechtsaf richting Buis de Barronies. Na enkele kilometers linksaf voor de beklimming van Col de Propiac. Dit is van deze kant een mooie beklimming met een enkele kilometers 'vals plat' vooraf. Hier blijven we met z'n drieën bij elkaar.

Wanneer het echt omhoog gaat besluit Jelle er vandoor te gaan. Ik laat me deze keer niet verleiden om 'mee te gaan' en besluit in de buurt van Silke te blijven. Ze doet goed haar best om te volgen en wanneer er een gat valt tussen mij en haar, lijkt ze in de 'problemen' te zijn. Maar wanneer ik het tempo een 'ietsie pietsie' laat zakken, komt ze langzaam maar steeds dichterbij.

Het is een echt 'bijtertje' en voert dan ook maar meteen de uitdrukking 'erop en erover' in de praktijk uit. Ik blijf steeds hetzelfde tempo aanhouden maar het gaatje met Silke wordt steeds groter. Ik hoop niet dat ze zichzelf 'opblaast'.

De laatste kilometer van de beklimming probeer ik toch weer naast Silke te komen. Maar ze laat dit niet zomaar gebeuren en haalt alles uit de kast om net vóór Rinus boven op de top aan te komen......

Grote klasse van deze 13 jarige meid en ik ben benieuwd of ik haar volgend jaar nog kan volgen. Afin, bovenop nog wat uitgerust en wat fotootjes gemaakt. Jelle was er natuurlijk alang. Dit is voor deze 'aankomende Sven Kramer' Natuurlijk een 'eitje'.

Wat volgde was nog een heerlijke afdaling naar de camping in Faucon toe. Want dat is toch altijd weer het mooie van een beklimming.
Resumé: het was een heerlijk ritje in mooie omgeving en goed gezelschap.

Rondje Col de Fontaube

2010-07-28T18:01:00.000+02:00

Dinsdag 27 juli aangekomen op onze inmiddels vertrouwde camping in Faucon. Alle vakantievriendjes en vriendinnetjes zijn er al. Dus nog voordat de tent opgezet is heb ik al een afspraak gemaakt om met die gasten de volgende dag te gaan fietsen. Zo gezegd, zo gedaan.

Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje eerst op het vetgedrukte logootje met fietser. Klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles.

De route is prima voorbereid door Paul. Deze heeft thuis zijn huiswerk goed gedaan en een paar mooie tochten op het programma staan deze vakantie. We vertrekken rond 10.00 uur met prima weer van onze camping L'ayguette. Ons gezelschap bestaat uit de 'schaatsers in opleiding' Jelle en Silke, zoon en dochter van Rudy. Paul, Marten, Hans en ikzelf.
We beginnen vanaf Faucon met een rustige afdaling zodat iedereen nog ff kan wennen.

Rudy en Paul nu nog 'fluitend' naar boven.

Tijdens de beklimming van Col de Fontaube gaan Jelle en Hans er vandoor. Dit zijn vandaag de betere klimmers. Ze worden gevolgd door Marten. Deze mag deze vakantie niet te hard rijden van zijn trainer want na de vakantie wil hij nog wedstrijden gaan rijden dus hij moet ná de vakantie pas 'pieken en niet nu!! Ikzelf blijf bij Silke, Rudy en Paul. Onderweg maak ik nog wat fotootjes.

Silke op top van Col de Fontaube

Op een gegeven moment kan ik het toch niet laten en probeer Marten die ik in de verte nog kan zien nog in te halen. Dit lukt uiteindelijk maar hier moet ik wel flink m'n best voor doen. Met een vrij hoge hartslag kom ik boven en maak nog snel een mooie foto voor m'n blog.

Bovenop de Col de Fontaube, een 'plaatje'

Even later komt de rest. Silke zit ook aardig kapot en gaat meteen onder een boompje in de schaduw zitten. Wanneer iedereen een beetje 'uitgepuft' is gaan we weer verder richting Brantes. Dit dorp rijden we voorbij om Col des Aires te beklimmen. Dit stelt eigenlijk niet veel voor, maar ze noemen het wel een Col. Hier hebben we vorig jaar een hele dag gestaan toen de Tour de France langs is 'geraced'.

Hans en Jelle

Wanneer we zijn afgedaald gaan we rechts richting Pas de Ventoux. Het tempo gaat aardig omhoog. Marten demareert uit de groep en Jelle gaat hier achteraan. Daarna is het 'erop en erover' voor Jelle en ik probeer samen met Hans één tempo omhoog te rijden. Wanneer we bij elkaar zijn gaat Jelle langzaam versnellen totdat echt iedereen 'eraf' ligt. Ik probeer steeds bij te houden. Maar Jelle gaat steeds harder en harder. Uiteindelijk kan ik niet meer volgen en 'blaas mezelf helemaal op'. Hans komt even later 'hard over mij heen' en uiteindelijk ben ik blij dat ik boven ben.

Marten, Paul, Rinus zelf, Rudy en Jelle.

Uiteindelijk komen we moe en voldaan op de camping aan. We hebben wel een pilsje verdiend vind Rudy en nodigd ons uit voor een heerlijke 'halve liter' Paul geeft ons nog wel aan dat het allemaal wel wat minder mag en kan. We zijn hier namelijk wel op vakantie!!

Marmotte uitgereden!!!

2010-07-04T20:52:00.047+02:00

Missie volbracht voor Rinus. De marmotte uitgereden op zaterdag 03-07-2010. Dat het een 'makkie' was wil ik niet zeggen, maar eigenlijk relatief makkelijk mijn éérste Marmotte uitgereden.

UPDATE DAG 4!! D-Day (de dag van de Marmotte)

Woensdag 30-6-2010 Dag 1
Eindelijk is het dan zover. De reis kan beginnen. Na een dag nog ff flink zwoegen op het werk ging ik vroeg in de avond de tas nog inpakken.
Om 21.00 uur afscheid genomen van vrouw en kids, daarna m'n broer Arnoud. (Nolleke voor bekenden) opgehaald.

Om 21.30 vertrokken naar Limburg. In Elsloo afgesproken met Orbi en Niels. We zullen gezamelijk afreizen in de nacht naar Oz-en-Oisans. In de ochternd staan we bij Grenoble in de file. Hierdoor verliezen we wat kostbare fietstijd voor deze dag. We komen rond 10.00 uur aan in Ozz. Dit is met de auto al een serieuze beklimming, laat staan met de fiets.

Bij aankomst melden we ons bij Chalet Beyond. Omdat het chalet dat we eigenlijk gehuurd hadden brandschade had opgelopen hadden we een ander chalet kunnen krijgen.
Net zo lux, maar wel 10 minuten lopen en klauteren naar het chalet waar we lunch en ontbijt zullen krijgen. Het chalet zelf is wel mooi. Arnoud en ik hebben echter wel de pech dat net wij dat kamertje (2x3 mtr)hebben zonder balkon en zonder wastafel en douche op de kamer. Ook een tafeltje of stoeltje om wat spulletjes op te leggen ontbreekt.
Dit is een tegenvaller dus......, zeker als je kijkt wat voor prijs je hiervoor moet neerleggen voor enkele dagen logeren.

Na ons te hebben geinstalleerd drinken we eerst gezamelijk een lekker koel drankje. Daarna omkleden om onze eerste rit te maken. Hieronder kun je de route zien van dit ritje. We dalen eerst af richting het stuwmeer onderaan de Glandon. Hier kun je als je wilt al een enorme snelheid halen.

Ik moet zelf eerst ff wennen. Maar Erik en Niels gaan hier al als een 'speer'.
Daarna begint de beklimming richting de Alpe d'Huez via Villa Riculas.
Ik voel me toch wat 'dizzy' van de reis en besluit rustig aan te doen. Niels ben ik al naar 2 bochten kwijt en bij Erik duurt het een paar bochten langer voordat ik hem 'kwijt' ben. Eindelijk komen we bij het dorpje Huez uit. We besluiten om nog de laaste bochten te maken om de top van Alpe d'Huez te bereiken.
Bovenop nog een paar fotootjes gemaakt. Voor het thuisfront en m'n weblog natuurlijk.

We besluiten om de Alpe d'Huez af te dalen en daarna via Rochetaillee terug te gaan naar ons chaletje. Wanneer we bij het stuwmeer zijn begint de beklimming naar ons chalet. 'Non de jus' zeg wat een steile k#..*beklimming. Zo'n 7 km met zo'n 600 hoogtemeters. De laatste 2 kilometer valt er nog wat 'warme' regen. Heerlijk zeg!!
Bekaf en ontgoocheld kom ik boven. Totaal zo'n 1800 hoogtemeters vandaag. De twijfel voor komende zaterdag is alleen maar groter geworden. "Dit ga ik niet redden", spookt het door mijn hoofd. Bovendien voel ik alle spieren in mijn lijf. Vooral mijn rug en kuiten voel ik enorm.

Na een heerlijke douche klauteren we naar boven naar het chalet waar we de komende dagen ontbijten en van onze maaltijden 'genieten'
Deze wandeling is ook weer een inspanning van zeker 10 minuten. Eenmaal aangeschoven aan tafel krijgen we een 'vispasta' voorgeschoteld. M'n broer kijkt me bedenkelijk aan. Niels neemt er zelfs geen hap van en laat alles staan. Erik en ikzelf 'duwen' alles naar binnen zonder er al te veel bij na te denken.
Je moet immers toch koolhydraten 'stapelen' de komende dagen.

Één ding weet ik zeker. Deze beklimming naar het chalet in Oz doet Rinus deze paar dagen echt niet meer.
Ik krijg nog een heerlijke 'diepe' massage van m'n broer en daarna val ik als een blok in slaap.

Donderdag 01-07-2010 Dag 2
Rond een uurtje of 8 worden we wakker. Het ontbijt in 'koolhydratenchalet' is eenvoudig, maar wel te doen. Wat stokbrood met kaas en ham en daarna een yoghurt met muesli.
Na het ontbijt en meteen omkleden maar weer. Voor vandaag hebben we het volgende programma: De eerste 3 bochten van de Alpe d'Huez, daarna bij La Gare rechtsaf een klein weggetje in. Deze volg je dan tot aan Les Deux Alpes. Dit is de zogenaamde 'balkonroute'. Hierna willen we La Berarde nog omhoog fietsen. Een flinke klus dus vandaag!
Ikzelf heb niet zo'n zin om weer kapot thuis te komen vandaag, dus ik besluit om alleen La Berarde te fietsen. Dick en Eddie (2 clubgenoten) zijn vroeg deze morgen ook aangekomen op de camping onderaan bij Rochetaillee.
Zij willen vandaag (samen met een ploeg van Fietsenmaker Post in Kaatsheuvel) ook deze berg gaan bedwingen. Dit lijkt me voor vandaag dan ook genoeg.

Hieronder de route van vandaag.

Samen met Niels en Erik dalen we af naar de camping van Dick en Eddie. Die gasten zijn in alle vroegte aangekomen en hebben een paar uurtjes geslapen. Eerst een lekker bakkie koffie dus.....
Na de koffie vertrekken Niels en Erik alvast. Die zullen we misschien later op La Berarde nog tegenkomen.
Rond een uurtje of 11 vertrekken we richting Bourg d'oissans. Onderweg komen we de groep van Tom Post tegen. Zij logeren boven op de Alpe d'Huez. Ze draaien om en we gaan gezamelijk richting La Berarde. De groep Tom Post bevat de volgende personen.
Tom Post, Peter, Henk en Ad van Dongen (broers) Emiel, Karel Timmermans. Jos de Brouwer en Jasper. Gezellige mannen en ook redelijk goed getraind.

De beklimming van La Berarde is een hele mooie. Het gaat ook een stuk beter als gisteren heb ik het idee. Al fiets ik wel bijna achteraan maar dat maakt niet uit. Als ik mijn helm af doe vanwege de hitte wacht ik nog even op Ed. Maar deze maakt me duidelijk vooral niet te wachten op hem want dit heeft voor hem en mij geen zin.

Tijdens de beklimming wordt nog diverse keren op elkaar gewacht om de boel bij elkaar te laten komen. Dit komt mooi uit want dan kan ik nog mooi ff een fotootje maken hier van die mooie uitzichten

Halverwege de beklimming gaan we in het dorpje (8 huisjes) nog een heerlijke verfrissing pakken. Die gaat er wel in met deze temperatuur. Na het colaatje gaan we verder omhoog. Ze zijn een eindje verder omhoog aan de weg aan het werken. Het wegdek is nog nat van de teer en pek maar toch gaan we erdoor heen.

Na enkele honderden meters is de weg weer normaal en beklimmen we 'en groupe' omhoog zover dat we niet meer verder kunnen. (bij de waterval)

In het begin van de afdaling was het nog ff uitkijken natuurlijk. Het was goed dat we een helm op hadden want de steentjes (die aan de banden bleven plakken) vlogen werkelijk 'om je oren'.
Na twee km kwam ik Niels ook nog tegen. Hij had bijna de top van Berarde bereikt.
De lekke band deze rit kon niet uitblijven natuurlijk, maar Tommy had deze in 'no time' verwisseld.
Hierna kreeg je het mooiste gedeelte van de afdaling. Met de hele groep achter elkaar afdalen met een vaartje tussen de 60-70 km/u. Geweldig!!
Ik hoorde nog een 'fluitje' vanaf terras. Het was Erik die besloten had om zich met zijn fiets niet op het 'nieuwe natte wekdek' te begeven.

Uiteindelijk hebben we onderaan weer verzameld. Gezamelijk naar een 'ijsterras' gereden om een lekkere koele cola te drinken. De sfeer onderling is prima en er wordt flink gelachen hier.

Bij de camping van Dick en Ed aangekomen bel ik Arnoud op. Hij komt me ophalen hier want ik ga echt niet meer voor een 2e keer die beklimming naar Oz-en-Oissans doen. Geen denken aan, maar Niels (die ook net weer terug is van La Berarde) besluit dit dan toch wel te doen. Achteraf vertelde hij dat de beklimming nu 2x zo goed als gisteren ging.

Arnoud haalt mij op en we rijden naar boven bij Oz. Hij heeft vandaag de Alpe d'Huez opgefietst en heeft een nieuw PR gereden voor zichzelf. 1 uur en 50 minuten. Een verbetering van 5 minuten een paar jaar geleden. Zo zie je maar waartoe je in staat bent na een trainingsperiode van enkele maanden 'spinnen'.
Na een heerlijke douche in ons chalet weer met z'n vieren retour naar de camping om lekker te gaan eten hier.
Lekker gegeten hier. Geen koolhydraten, maar gewoon een groot bord met frieten en een paar heerlijk 'potten bier' Heerlijk!!
Mede door de biertjes hebben we het gezellig gehad hier. Flink gelachen, zo hard zelfs dat Erik op het laatst bijna in zijn koffie 'stikte'.

We hadden voor de volgende dag ondanks dat we niet zullen fietsen een 'druk' programma, waaronder 'de verkenning' van de Glandon.
Ikzelf heb deze al een jaar of 4/5 geleden al eens gefietst. Niels en Erik echter nog niet en willen deze graag eens verkennen met de auto.

We besluiten om dit vanavond te gaan doen. Omdat het anders morgen te druk wordt om dit alles voor elkaar te krijgen. We willen immers morgen ook de kwartfinale Brazillië-Nederland zien.

We rijden om een uur of 20.30 uur de Glandon naar boven. Vooral de eerste afdaling in de 'badkuip' en meteen daarop de korte steile beklimming van 12-14% geeft ons ontzag hiervoor. Voor mezelf heb ik al wel een idee hoe ik dit ga aanpakken. Vooral niet gaan 'forceren' hier en rustig eigen tempo omhoog.

In het donker komen we terug en bedanken Arnoud voor dit 'verken-ritje' dat ook bijzonder mooie plaatjes heeft opgeleverd. In het chaletje kijken we nog wat WK-voetbal en dan ga ik naar bed. Ditmaal probeer ik eerder dan Arnoud te gaan slapen. Deze snurkt enorm en als ik maar eenmaal slaap, word ik niet meer hiervan wakker.

Vrijdag 02-07-2010 Dag 3
Na het gebruikelijke ontbijtje. Alhoewel dit keer met gekookt eitje. Welliswaar gisteren gekookt maar toch .......Bij het terug wandelen maak ik nog een fotootje van het afgebrande chaletje waar we eigenlijk naast zouden logeren. Dit chaletje heeft echter ook brandschade. Hieronder kun je dat goede zien.

Arnoud en ikzelf rijden weer naar Dick en Eddie om onze startkaarten op te halen. Bijhet stuwmeer stoppen we nog even om hier wat 'plaatjes' te schieten. Hier staan ook veel fietsers die hier hun auto parkeren om de Glandon nog een keertje op te fietsen. Wij hebben besloten om vandaag niet te gaan fietsen maar een 'rustdag' te nemen. Een dag met veel 'stapelen'. Veel eten en drinken.

Bij Dick en Eddie eerst nog een lekker bakkie en dan de Alpe d'Huez op. Als je hier met de auto omhoog rijdt dan krijg je ook de kriebels hoor.
Hier rijden we als het goed is morgen ook, maar dan hebben we het 'taaier' vermoed ik.
Helemaal bovenop moeten we nog wat zoeken om uiteindelijk toch de 'sporthal' vinden waar we onze startkaarten kunnen ophalen.
Er staat wel een flinke rij met wachtende mensen, maar op zich verloopt het vrij snel. Binnen een half uurtje hebben we onze kaarten 4001 voor Dick,4002 voor Eddie en 4132 voor mezelf. Bij de uitgang checken we onze chip nog dat deze goed werkt.

Rond 13.00 uur rijden we weer naar beneden. We laten nog ff zien waar Arnoud morgen staat met de auto. Hier zal hij ons een laatste koel blikje cola aan kunnen geven of een banaantje als dat nodig is.

Op het terras in Bourg D'oissans pakken we nog een lekker colaatje en Arnoud probeert nog een foto te scoren van 'zijn' beklimming van de Alpe d'Huez. Uiteindelijk lukt dat niet, maar hij kan deze dan mooi morgen op zaterdag ophalen.

Om 15.00 uur zijn Arnoud en ik weer bij Dick en Eddie op de camping om de kwartfinale Brazilië-Nederland te bekijken.
De 'ploeg Post' heeft zich ook al genesteld voor de tv van Eddie. Deze mannen hebben er voor gekozen een vlak ritje te rijden en de beentjes toch wat beweging gegeven.
Na afloop hiervan worden de fietsen allemaal stuk voor stuk nagekeken door Peter, de vast mecanichien van de Post-ploeg. Bij de fiets van Eddie gaat het (buiten de schuld van Peter) mis. De 'pad' staat niet recht op de fiets en op moment dat Peter deze een beetje bij buigt breekt deze spontaan af.
Wat nu??. Omdat ik de enige ben met auto ben ik 'de lul'. Rinus gaat samen met Peter naar Bourg d'Oissans. Na alle winkels 'non, desolee' te hebben aangehoord gaan we naar winkel 2 nog eens terug. Deze fietsenmaker had immers nog iets wat er op lijkt.
Na mijn vraag of hij ons op een andere manier kan helpen, zie ik ineens bij hem zijn gezicht veranderen en volgens mij gaat er er een lichtje branden bij hem.

Hij gaat bellen naar een bevriende FM van hem in Grenoble. Deze heeft nog wel een Pinarello Dogma pad liggen. Na wat heen en weer sms'sen met fotootjes is het goede nieuws een feit. Omdat 'de pa' van de FM nog een boodschap moet doen in Grenoble zal hij de nieuwe 'pad' mee terug nemen naar Bourg d'Oissans.

We horen een gejuich en kunnen nog snel in een café de herhaling zien van de 1-0 voor Brazilië. Shit jammer, maar snel terug naar de camping zodat we de 2e helft nog kunnen zien...
Dit wordt een waar spektakelstuk. Een helft om nooit meer te vergeten. Dit was zo'n moment van: "Waar was jij op dat moment". Nou, wij zaten met z'n allen voor de buis bij de camper van Eddie. En een lol dat we hebben gehad, geweldig!!...

Sneijder geeft een voorzet en wordt finaal gemist door de keeper van Brazilië. 1-1!!
En als dan wat later dezelfde speler de 1-2 binnenkopt is het een gekkenhuis daar op die camping bij Rochetaillee.

Zaterdag 03-07-2010 Dag 4 (De Marmotte)
Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje eerst op het vetgedrukte logootje met fietser. Klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles.

Ik sta rond 04.45 uur op. Het lijkt wel een normale werkdag want rond deze tijd opstaan ben ik wel gewend. Ik was al eerder wakker geworden van Niels en Erik. Deze mannen waren al om 04.00 uur opgestaan. Dit vind ik echter iets tè enthousiast.

Bij het opstaan merk ik meteen dat de 'diepe' massage van mijn broer me gisteravond goed heeft gedaan. We gaan om 05.00 uur gezamelijk ontbijten bij dat 'verdomde' chalet Beyond, dat steeds verder weg lijkt te staan. Ik stop me aardig vol met stokbrood besmeerd met jam en kaas. De resterende 'gaatjes' laat ik vol lopen met muesli-yoghurt.

Om 06.15 uur ga ik samen met Niels helemaal 'bepakt' naar beneden. Bij de camping aangekomen gaat Niels alleen verder zodat hij een zo goed mogelijk startplekje heeft.
Hier ga ik Dick en Eddie ophalen. Dick staat er helemaal klaar voor, maar kijkt bedenkelijk........"Hij gaat niet mee hoor,....ligt met migraine in bed"
"Sjonge Eddie, wat maak je me nou man". Ik kijk in de camper en zie Eddie nog niet eens liggen. Helemaal onder de dekens heeft hij zichzelf verstopt!! Wat een domper zeg!!
"Een half jaar getraind en dan dit....."

Dick en ik fietsen richting Bourg d'Oissans en hoe dichterbij dat we komen hoe drukker het wordt. Wanneer we het dorp in fietsen staat het eerste peloton klaar voor vertrek. Langzaam en rustig fietsen we ons startvak 4000 t/m 7000 in.

Het is nu 06.45 uur en dit betekent dus dat het nog een dik uur wachten is. Dick ontmoet zijn 'vakantiemaatje' uit Spanje. Ze praten lekker bij maar intussen wordt een uur op die schoenen met plaatjes staan toch wel vervelend. Hierop heb ik niet getraind het afgelopen half jaar. (verbeterpuntje)
In de smalle straatjes wordt nog een 'wave' uitgevoerd. Dit is dus wel een geinig moment.
Ik maak nog wat fotootjes en om 07.50 is het dan eindelijk zover. We mogen van start!!

We gaan meteen met snelheid tussen de 35-40 km/u richting Rochetaillee. Dick en zijn maatje gaan net iets vlotter en sneller dan ik. Zelf doe iets voorzichtiger omdat ze links en rechts langs me heen vliegen.
Als we rechtaf gaan zie ik ze al 50 meter voor me uit rijden en achterom kijken. Dick wil het liefst zolang mogelijk bij elkaar blijven. Maar ik geef aan dat hij gerust door kan en mag rijden.

Maar net voorbij het stuwmeer rijd ik Dick en zijn maatje weer voorbij er vanuit gaande dat ze mij opgemerkt hebben. Dit is dus echter niet het geval en als de beklimming van de Glandon echt gaat beginnen komen ze me voorbij.
"Oh, ben je hier man, wij zaten al te wachten op je". Ik maak de jongens duidelijk dat ze niet meer hoeven te wachten. Dit is naar mijn mening niet goed voor het 'ritme' voor zowel Dick en zijn maatje, als voor mezelf. Ik ben in ieders geval niet van plan om mezelf 'op te blazen' in deze eerste beklimming.

Nu ik geheel op mezelf aangewezen ben, kan ik ook mijn 'eigen rit' gaan rijden. De hartslag steeds rond de 155 bpm en deze wil ik als het even kan niet (veel) hoger laten komen tijdens deze eerste beklimming. Ik heb het gevoel dat 7 van de 10 renners mij inhalen. Zelf haal ik af en toe ook wat wielrenners in. Dit zijn dan wel de 'mindere goden' en de 'zwaargewichten'.
Er passeren mij ook mensen waarbij ik toch vraagtekens bij zet. Hijgend als een paard. Ai, ai zeg!
Sommige komen zelfs al terug lopen. Waarschijnlijk materiaalpech. Ik laat me echter niet 'opnaaien' en blijf steeds rond de 150-155 bpm rijden.

Bij River d'Allemond, het kleinde dorpje waar je doorheen gaat, wil iemand naar het toilet aldaar. Hij remt dus plotseling, maar valt lelijk op zijn 'plaat'. Ik kan er maar net omheen fietsen. Dit loopt goed af.
Dan volgt de 'badkuip'. Eerst een korte felle afdaling gevolgd door dezelfde korte felle beklimming van zo'n 12-14%. Hier is het aardig stil geworden rondom me heen.

Net voor de top staat Arnoud op de afgesproken plaats. Hij heeft zich hier in het 'Oranje shirt' geïnstalleerd. Door de overwinning van Nederland op Brazilië gisteren avond krijgt hij leuke reacties.
Ik pak een lekker koel colaatje en een banaantje. Dit is echt heerlijk. Ondanks dat het perfect weer is pak ik mijn windjackie uit de auto voor de afdaling.

Bovenop de Glandon kan ik meteen beginnen met de afdaling. Ik hoef immers niet in de rij te staan voor een hapje en een drankje. De afdaling kan rustig aan uitgevoerd worden.
Er wordt voor iedereen dezelfde tijd afgetrokken van je eindtijd. Het maakt dus niet uit of je snel of langzaam afdaalt. Dit hebben ze gedaan voor de veiligheid van de mensen.
Wielrennertjes willen hun 'verloren' minuten tijdens de eerste beklimming nog wel eens terug proberen te 'winnen' in deze gevaarlijke afdaling van Glandon, met alle gevolgen van dien.

In elke bocht van de afdaling staan minstens 4 mensen met kapotte banden, wielen en/of andere mankementen. Waarschijnlijk de remmen te veel en te lang ingeknepen, waardoor de velgen zó warm worden dat de binnenbanden spontaan 'klappen' of leeglopen.

Ook komen renners met hun fietsje op de schouder terug omhoog gelopen.
'Liever hun dan ik' denk ik bij mezelf. Veel fietsers zijn egoïsten; vandaag ben ik dus één van hen.

De afdaling van Glandon loopt verder goed. Mijn fiets voelt goed aan en ik krijg steeds méér vertrouwen in m'n Orcaatje. voordat ik onderaan over de 'tijdmat' rijd stop ik nog even om een 'reepje en een flesje AA-drink naar binnen te werken. Ik heb me laten vertellen dat het toch niet uitmaakt hoe lang je over de afdaling doet dus.....

Dan krijgen we een lang saai stuk langs industriegebied en een grote snelweg, het Maurienne-dal. Ondertussen rijd ik nog Elsemieke van 'chalet Beyond' voorbij. Ze verteld me dat ze permanent in Frankrijk woont en in de organisatie van Chalet Beyond zit. Deze Marmotte is voor haar de bekende 'krent in de pap'

Er rijdt een grote groep voorbij en ik probeer hier 'aan te pikken'. Er wordt stevig doorgereden. Eigenlijk net iets te hard, maar mijn hartslag blijft rond de 150 bpm en ik wil liever in deze grote groep blijven dan afhaken en alleen of in een klein groepje verder 'harken'.

Om 11.20 uur begin ik met de beklimming van de Télégraphe. Het begint aardig warm te worden nu. Bij een bevoorrading vul ik nog even de bidonnen en werk een hand vol rozijnen naar binnen. De beklimming gaat eigenlijk best goed en nadat ik nog even stop om mijn blaas te 'legen', sta ik eigenlijk zonder al te veel problemen om ongeveer 12.30 uur boven.
Ruim 2000 hoogtemeters op mijn tellertje dus er staat me nog wel één en ander te wachten. Op de top ga ik meteen door voor de afdaling. Mijn windjackie doe ik niet aan want de temperatuur is bij de afdaling van Télégraphe zelfs aangenaam.

Na de eerste kilometers 'vals plat' omhoog van de Galibier wederom gestopt bij de bevoorrading. Hier een paar stukken stokbrood met Camenbert verorbert. Verrassend!!
Nooit meegemaakt: broodje Camenbert en een 'handje' rozijnen. Ik had een Fransman kunnen zijn. Het smaakt me goed, zoals alles me goed heeft gesmaakt de afgelopen maand!!

Dan verder maar weer met de beklimming van de Galibier. Het 'vals plat' gaat eigenlijk niet zo lekker en ik merk dat het allemaal niet meer zo 'van harte' gaat. Elsemieke komt samen met haar vriendin in een soepele tred voorbij en na een paar bochten is ze al 'uit het zicht' verdwenen.
Het is nog niet eens zó erg steil, maar zo makkelijk als de Télégraphe ging, zo moeilijk heb ik het nu.

In de verte zie ik weer een bevoorrading en ik weet zeker dat ik hier gebruik van ga maken. Ik ga ook nog ff 'plassen' en maak beslist nog een paar mooie fotootjes. Want het uitzicht is hier werkelijk geweldig!! En we moeten er ook van genieten vandaag dus.....

Na een minuut of 5 rust terug 'op de fiets' maar weer voor het 'echte werk' van de Galibier.
Schitterende 'haarspeldbochten' met fantastische uitzichten. Ik kom warempel in een 'flow' en ga best redelijk omhoog. Het is één lint van wielrenners tot aan de top van de Galibier. Ik haal nu toch menig 'wielrenner' in. Ook zie ik 'materiaalman' Peter van 'Team Tommy Post' langs de kant staan. Hij geeft aan dat hij enorm last heeft van zijn rug maar dat ik gewoon door kan rijden en niet hoef te stoppen.
'Dat zal ik zeker ook niet doen hoor Peter', alhoewel voor hem zou ik wel een uitzondering hebben gemaakt.

Net voor de top van Galibier stop ik nog even. Hier staat de organisatie van Chalet Beyond met genummerde tassen. Deze liggen netjes op volgorde klaar. Ik heb er een paar 'verse' bidonnen in zitten. Ook 'werk' ik nog een banaantje en een wafel naar binnen voordat ik verder ga voor de laatste en steilste kilometer van deze beklimming.

Door de korte rustpauze die ik net heb gehad is deze laatste kilometer nog wel te doen. Het is prachtig om tussen de sneeuw te rijden. Het smeltwater loopt over de weg zodat je over een 'zeiknatte' weg rijdt. Als ik om 14.30 uur op de top ben doe ik wederom mijn windjackie aan en ga meteen door voor een prachtige afdaling.

De eerste kilometers gaan nog wel wat voorzichtig, mede door het smeltwater en grind op de weg. Maar daarna daal ik heerlijk af. Ondertussen haal ik nog Karel van 'Team Tommy Post' in. Wanneer ik op de splitsing rechtsaf ga richting Bourg d'Oissans zit ik in een groepje van 4 dalers. De afdaling gaat geweldig en er worden hoge snelheden 'geklokt'.

De tunnels zijn zeer donker en gevaarlijk. Mijn zonnebril doe ik dan omhoog en probeer in het wiel te blijven van mijn voorganger zonder links of rechts naast me te kijken. Richting Bourg d'Oissans gaat het af en toe nog omhoog. Desondanks blijft het tempo nog best redelijk hoog. We moeten ook nog stoppen omdat er een ongeluk is gebeurd aan andere kant van de weg. Na enkele minuten, wanneer de persoon in de ziekenauto is, kunnen wij weer verder.

Enkele kilometers verderop net vóór de Alpe d'Huez staat 'Nolleke' weer klaar met een heerlijk koel colaatje. Ik probeer nog een banaan naar binnen te proppen. Maar meer dan een halve gaat er echt niet meer in. Dan weer verder voor het laatste gedeelte. De beklimming van de Alpe d'Huez.

Normaal gesproken goed te doen, maar nu is de situatie iets anders. Na zo'n 160 km en 4000 hoogtemeters doen de beentjes niet meer wat ze normaal behoren te doen.
Toch heb ik een redelijk gevoel over een goede afloop. Ik heb immers nog geen krampverschijnselen en voel me naar omstandigheden 'vrij fris'

Arnoud wenst me nog succes en ik draai om ongeveer 16.30 uur de Alpe d'Huez op. Het is achter in de 30 graden en in de eerste bocht stop ik even om mijn helm af te doen. Enkele dames vragen bezorgd of het wel goed met me gaat en ofdat ik soms water wil. Ik sla het af en ga weer verder.

Alhoewel het allemaal niet echt soepel meer gaat bij me, valt dat 'in het niet' bij vele andere wielrenners. Vele lopen omhoog en sommige liggen meer dood dan levend op een muurtje. Renners staan met hun bidon langs een rots om druppelend water op te vangen en drinken dit dan op. Ook zie ik een eindje verderop menig renner met de voetjes in een stroompje water zitten. Die doen dit om hun brandige voeten proberen te blussen.

Hier heb ik ook wel last van maar het is niet zo erg dat ik er voor af ga stappen. Nee, ik probeer nu tot aan de finish op de fiets te blijven zitten.
Af en toe rijd ik onder een soort van douche door. Deze besproeit de gehele breedte van de weg. Heerlijk!!

Om 18.00 uur is het dan zover. Ik ga het halen hoor!! Onder het bruggetje, nog een paar bochten door en dan is het zover. Een moment schiet er van alles door me heen. De vele uren training het afgelopen half jaar. Het vele 'afzien' tijdens de regenachtige toerritten. De 'karakter-kilometers' die gemaakt zijn in de regen en wind.

Met een brok in mijn keel ga ik over de finish. Het eerste wat ik doe is proberen naar huis te bellen om te vertellen dat ik het heb gehaald. Wanneer ik mijn vrouw aan de telefoon krijg kan ik echter niet veel meer uitbrengen dan: 'ik heb het gehaald' en 'ik bel je later wel terug'.

Enkele minuten later kom ik Ed en Dick tegen. Ze feliciteren me van harte. Met Eddie gaat het redelijk goed nu. Hij heeft de Alpe d'Huez samen met Dick opgefietst. Dick heeft vanaf de Galibier last van 'kramp in zijn benen' gehad. Hij baalde wel, want hij kwam met zijn 50 jaren 16 seconden te kort voor 'Oude lullen-goud'.

Achteraf blijkt dat Niels er 7.45 uur over heeft gedaan!! Fantastische prestatie!
Ook Erik heeft het keurig gedaan. Hij is echter niet helemaal tevreden want komt net 5 minuten te kort voor 'goud'. Jammer voor hem, maar toch een prima prestatie.
Ikzelf heb er 10.10 uur over gedaan en dit komt nog niet in de buurt van 'goud'. Toch ben ik uitermate tevreden met deze 'zilveren' prestatie.

Misschien ooit nog eens.......

Twijfel of excuses..??

2010-06-27T19:27:00.007+02:00

Heb weer een weekendje fietsen achter de rug. Het is nu een week vóór de Marmotte en ondanks dat ik vrij nuchter ben gaan de zenuwen nu toch wel 'opspelen' merk ikzelf (en mijn omgeving.....)

Ben afgelopen donderdag nog even naar de fietsenmaker geweest en heb nog gauw het volgende gekocht:
- Allereerst nieuwe ketting. (géén garantie op de vorige!!)
- isostar tabletten (voor extra voeding in bidon, géén geknoei met poeder)
- isostar (kleine kalktabletten) zorgt voor zout, zodat kramp uit zou moeten blijven.
- Een nieuw CO2-pompje. De vorige niet 'happy' mee en hier absoluut geen risico.
- 2 extra binnenbandjes. (Je weet nooit, wat daar in Frankrijk allemaal gaat gebeuren)
- 2 nieuwe buitenbanden (uit voorzorg..., moet goed zijn)
- Extra CO2 patronen. (Beter mee verlegen dan om verlegen)
- Nieuwe 'hielverhogers', deze zijn versleten onder mijn huidige schoentjes.

Vrijdag ben ik vanuit werk naar huis gefiets. Prachtig weer en omdat er vanuit Utrecht altijd file staat op vrijdagmiddag maar eens mooi op het fietsie gegaan.
Het tempo was toch vrij aardig. Ruim 30 gemiddeld maar er stond dan ook vrijwel geen wind.

De volgende morgen om 07.00 uur uit het 'mandje' en om 07.30 uur weer richting Utrecht. Wederom prachtig weer. Het is echt genieten op deze vroege zaterdagmorgen en hoop natuurlijk dat dit exact een week later (D-day) ook zo is.

In de avond (tijdens VS-Ghana) nog mijn twee nieuwe buitenbanden erop. In 20 minuten ben ik klaar hiermee. Verder beginnen de zenuwen wat op te spelen merk ik.
Ga samen met mijn broer dit avontuur tegemoet. Hij doet 'zijn eigen ding' volgende week, en ik ga met Niels en Erik (Orbi) van 'Wielertoerist' in 'Chalet Beyond' (OZ) overnachten.

Niels heeft zijn 'huiswerk' al gedaan en heeft wat 'stevige' ritten voorgesteld. Dit is echter te veel van het goede voor mij deze dagen. Het mag ook wel een ietsie minder zijn. Maar ja; zoveel mensen, zoveel wensen.

Ik heb er in ieders geval ontzettend veel zin in. Over enkele dagen is het zover en weten we hoe het me is vergaan....

TCW 2-daagse Ardennen/Eifel

2010-06-20T08:51:00.010+02:00

Zó, het TCW-weekend zit er weer op. Een mooi fietsevenement dat voor mij wat teleurstellend eingdigde. Hieronder mijn relaas.

Vrijdagmorgen om 06.00 uur gaat het wekkertje. Nog ff checken of ik alle spulletjes in de tas heb. Mijn fiets heb ik in dit geval in een fietstas gedaan. Wieltjes ernaast gestoken. Dit is wel handig. Franka brengt me een uurtje later naar het schoenenmuseum van Waalwijk. Hier verzamelen we zoals gewoonlijk en gaan dan met 24 clubleden richting Baraque Michel; het hoogste punt van Belgie.

Ik zit in de auto bij Jurgen, Jan Donders en Jan van Ravenstein. De verhalen van die mannen maken het gezellig in de auto en de tijd vliegt. In één ruk rijden we via de A76 richting Aken en dan richting Eupen. Om 09.45 zijn we aangekomen. Ik zet meteen mijn fietsie in elkaar. Hopelijk gaan ze niet 'haasten en jakkeren' want ik moet me ook nog omkleden. De meeste clubleden zijn al in hun 'fietskloffie' in de auto gaan zitten. Ikzelf vind dit nooit zo prettig en kleed me liever ter plekke om.

Gelukkig gaan we eerst een bakkie koffie pakken voor vertrek. Om 10.45 uur vertrekken we richting Mettendorf. Dit is het eindbestemming vandaag.

Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje eerst op het vetgedrukte logootje met fietser. Klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles

De dikke mist bij aankomst is bijna weggetrokken en we starten met een flinke afdaling en zodoende komen we zonder al te veel moeite met een acceptabel gemiddelde aan in Bleialf. Hier pakken we een 'kanchen kaffee' mit ein 'Apfelkuchen' und naturlich 'zhane'

Dan weer door voor het 2e gedeelte. We rijden over een soort van 'halve zolenpad', voormalige spoortrajecten die nu mooi geasfalteerd zijn. De uitzichten onderweg zijn zeer mooi hier in de Eifel. Jan en Rigo hebben zo'n 85 km nog een 'leuke' klim in petto. Wat een steil ding zeg. Ik denk wel 'Putscheid-waardig' (zie JNC vorige week)
Vooraf denk ik er iets te makkelijk over en begin 'staand' de klim maar na de eerste steile bocht zie ik dat ie nog steiler wordt. Ik zie onderweg 17% op het tellertje staan. De beklimming is 2 kilometer lang en is volgens mij nooit onder 10% geweest. Ik schat dit ding toch zo'n 11-12% gemiddeld.

In de afdaling begint de ellende voor mij. Mijn ketting loopt achter steeds van het tandwiel af (ketting slaat over). Gelukkig zijn we bijna thuis. Fietstechneut Henri Binken wrikt wat aan de ketting zodat de schakeltjes weer loskomen. Ik fiets nog wat rond en het 'euvel' lijkt verholpen.

We zitten om 16.00 uur al op het terras aan een lekker biertje. Hoewel de weersvoorspelling twijfelachtig was voor deze 2 dagen zitten we nog tot het avondeten in een heerlijk zonnntje buiten op terras. Dit is wel genieten natuurlijk.

Na het gezamelijke eten. (Soep vooraf, een lekker snitzel met frites en een ijsgerecht na) hebben we nog lekker in de bar wat gedronken en de WK-wedstrijd Engeland-Algerije gekeken. Om elf uur in het 'mandje' Samen met de 2 Jannen hebben we voordat we gingen 'snurken' nog een uutje heerlijk gelachen.

De volgende dag om 08.00 uur aan de ontbijttafel. Wederom goed verzorgt. Bij vertrek om 09.00 uur rijd ik eerst wat nabij het hotel. Wat blijkt. Alweer blijft die K#^*%ketting 'overslaan'. Weer 'wrikken' en zelf met schroevendraaier aan de gang om dit mankement te verhelpen.

Ons clublid Jurgen wordt wat ongeduldig en vind dat we maar moeten starten en dat de hele club niet hoeft te wachten op dit soort 'kleinigheden'. De eerste irritatie mijnerzijds ontstaat en ik zeg dat hij en wie er wil van mij gerust vooruit kunnen/mogen fietsen. Niemand doet dit echter en 5 minuten later dan gepland vertrekken we vanuit Mettendorf voor onze 2e fietsdag retour naar het noorden.

De ketting doet het goed. Ik hoor wel een regelmatig 'tikkend' geluid, maar toch gaat het wel. Ook de beklimmingen onderweg gaan lekker. Totdat we een bui krijgen onderweg. Het koelt dan meteen goed af en ik haal bovenop mijn regenjasje en beenstukken uit de auto.

Na de regenbui begint het 'overslaan' weer en na wat wrikken gaat het redelijk totaan de koffiepauze in Bleialf. Gelukkig blijft het nu droog en zonnig, het wachten bovenop de klimmen duurt wat langer ivm vermoeidheid van sommige clubleden voor wie dit de eerste hoogtemeters zijn dit jaar.

Na zo'n 80 kilometer weer hetzelfde 'gezeik'. Maar nu krijg ik bijna geen beweging meer in de schakeltjes. In de beklimming wordt het nu wel heel lastig en ik zie zelfs mijn derrailleur elke keer mee omhoog bewegen. Op 85 km besluit ik om gebruik te maken van de 'bezemwagen'. Omdat de fiets van Nico al plat bovenop ligt, doe ik de fiets meteen maar in de fietstas. Wieltjes eruit, 'inpakken en wegwezen'. Ik ben trots en zuinig op mijn fietsie en wil deze niet beschadigen natuurlijk.
Deze aktie zal misschien 2 minuten extra hebben gekost. Schijnbaar loopt hierdoor het één en ander in de soep. Rigo wacht enkele kilometers verder op de bezemwagen. De groep is verder gegaan zodat Rigo en de groep elkaar kwijt zijn geraakt.

Wij rijden alleen terug. Rigo 'stayert' achter de bus tot aan Baraque Michel. Hier aangekomen is het nog 20 minuten voordat de eerste clubleden binnen komen 'druppelen'. Henri Binken natuurlijk voorop. Zoals elke klim deze twee dagen. Wat kan die vent op een groot verzet omhoog 'stampen' zeg!!
Als laatste komt Jan Pullens (dé organisator) aan en rijdt direct op mijn persoontje af en begint Rinus eens eventjes flink de les te lezen.
Het komt er op neer dat ze iedereen zijn kwijtgeraakt en dat de boel op het laatst nog 'in de soep' is gelopen. Dit alles omdat ik mijn fiets in de tas had gedaan en niet meteen in de 'bezemwagen' bovenop die andere fiets had gelegd.

Ik heb mijn reactie naar Jan nog maar ingehouden. Ik had liefst niets willen zeggen en hem een paar 'tikken' willen geven. Maar ik heb het bij wat 'verbaal geweld' gehouden. Ik weet namelijk hoe Jan is, en elk woord dat ik (hier)op m'n blog aan hem vuil maak is er eigenlijk één teveel.

Al met al toch een leuk weekend gehad. Vooral de eerste dag lekker gefietst. De 2e dag door materiaalpech was natuurlijk wat minder met uiteindelijk voor mij de teleurstellende afloop.....

Jean Nelissen Classic 2010

2010-06-13T14:54:00.001+02:00

Vrijdagavond vertrokken met de camper om samen met Ed en Dik de Jean Nelissen Classic te fietsen. Het plan is om de 135 km-versie te fietsen.
We vertrekken rond 17.00 uur. Onderweg hebben we het best gezellig. Dick zit voorin, dus ben ik verantwoordelijk voor de koelkast onderweg.
Bij Maastricht pakken we nog een 'Mac' en daarna rijden we Via Luik richting Verviers. Als we de snelweg af zijn rijden we daarna in een uurtje over een provinciale weg richting Luxemburg.

Om 21.00 uur zijn we in Vianden en zoeken we de 'camping am er deich' op. We maken we er nog een gezellig avondje van onder het genot van een lekker 'Jupke'.
Als we de 'buienradar' bekijken worden we iets minder positief gestemd. Het gaat waarschijnklijk regenen morgen. Ikzelf heb de JNC als eens gereden in de regen en me eigenlijk voorgenomen om dit nooit meer te doen........

Rond 12.30 gaan we in 'ons mandje' en in de morgen gaat om 06.10 de wekker. Ik hoor de regen op ons dak klateren en blijf dus lekker liggen. Om 07.00 uur is het toch droog maar de wolken zijn wel zeer 'dreigend'. We besluiten om toch een poging te wagen. Dus eerst een 'lekker bakske' met 'ontbijtje'

Om 08.10 vertrekken we voor de 135 km-versie. De '29' die ik erop heb gezet wordt meteen maar uitgeprobeerd bij Bivels. Deze heb ik onderaan de 'Putscheid' meteen weer nodig. En wat ben ik hier blij mee. Het is een stevige beklimming van ruim 2 km met een gemiddelde stijging van 10%. Tijdens deze beklimming ga ik Sandra van 'Wielertoerist' nog voorbij hier. Maar ik word ook door velen zelf ingehaald.

Bovenop wordt het wachten op Eddie. En deze heeft vandaag 'slechte benen' dus zal het niet de laatste keer zijn dat Dick en ik zullen wachten. De route is verder harstikke mooi en het is totaal niet koud. Wel is de lucht dreigend, maar we houden het gewoon droog.

Bij de eerste bevoorrading besluiten we om de 85km-route verder te gaan volgen. Eddie blij natuurlijk. Ikzelf eigenlijk ook want ik heb deze middag en avond nog een 'familiedag' in de planning staan. Voor Dick is het jammer. Hij fietst gewoon lekker op dit moment en heeft gewoon zin in kilometers makken. Terecht natuurlijk maar we hebben van te voren afgesproken om ongeveer 14.00 uur op de camping te zijn. Als we de 135 km versie gaan doen gaat dit absoluut niet lukken.
De route blijft echter wel leuk en mooi. Op het einde fietsen we rond het stuwmeer
Als verrassing besluiten we nog de Muur van Vianden te doen. Eddie zeggen we van te voren niets (die rijd deze dan absoluut niet)
De muur wordt echter door ons allen zonder af te stappen 'beslecht'. Dick vond het nog wel meevallen zelfs. Ik ben altijd blij als ik hier boven ben hoor. Wat een steil 'kreng' zeg!!

Op de camping aangekomen snel nog ff lekker douchen. Om 14.00 uur zitten we weer in 'ons campertje' richting huis. Onderweg natuurlijk nog lekker een paar 'Juupkes' op. We rijden lekker door zodat ik mooi om 18.00 uur al op het familiefeest kan zijn.

Conclusie: Mooie dag gehad. Mooie omgeving daar. Maar door strakke schema/planning er te weinig van kunnen genieten. Je zit voor mijn gevoel iets te veel op de klok te kijken.

Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje eerst op het vetgedrukte logootje met fietser. Klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles

Route Marmotte

2010-06-06T22:40:00.004+02:00

Ik krijg de laatste tijd wat vragen van kennissen/familie hoe de route van Marmotte nu eigenlijk loopt en waar precies in Frankrijk 'die marmot' nu eigenlijk is.
Via het forum 'wielertoerist' heb ik van een forumlid de route gekregen zoals hij die vorig jaar gereden heeft. Een vrij snelle jongen dus!!

Ik ben zo vrij geweest om deze route te gebruiken voor de lezers van deze blog, maar ook voor mezelf om de informatie van de route hieruit vandaan te halen.

Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje eerst op het vetgedrukte logootje met fietser. Klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles

TCW-tocht 2010

2010-06-05T21:17:00.007+02:00

Vandaag de jaarlijkse TCW-tocht. Ieder jaar wordt dit organiseerd door iemand van onze club. Dit jaar hebben Karel en ikzelf deze klus op ons genomen.
We hebben de tocht (of gedeelten hiervan) van te voren enkele keren nagereden. Ook de 'aanleg- rustplaatsen' verkend. Bij één hiervan in Zevenbergen heeft Karel nog getrakteerd op een heerlijk etentje. Karel, nogmaals bij deze bedankt!!

Om kwart voor 8 op deze nu al zonnnige zaterdagmorgen aanwezig bij het schoenenmuseum in Waalwijk. Er stonden al twee leden, maar bij vertrek om 08.00 uur zaten er 21 leden op hun 'fietske'

Om de rit een 'Sprangs' tintje te geven nog even door wat afgelegen, maar mooie weggetjes gereden. Voordat we al in Waspik waren al de eerste lekke band. Onze voorzitter Martijn was aan de beurt. Je kon goed zien dat het al een tijdje geleden was dat hij een bandje verwisseld had.
Weer op weg richting Drimmelen en Zevenbergen. Dit ging allemaal goed. Bij Klundert weer een lekke band, dit keer is Hans Konings aan de beurt. Concentratie eventjes weg bij vertrek daardoor klein foutje gemaakt. Via Oude Molen watextra omgereden. Het was de bedoeling om via dijkje te rijden maar helaas. (Gelukkig heeft niemand dit gemerkt behalve Karel in ik)
We komen een half uur later dan gepland aan in Willemstad. Hier pakken we een lekker bakske koffie met een heerlijke appelpunt.

Om 11.00 uur (Nadat Hans zijn 2e lekke band gemaakt heeft) weer op pad voor het 2e gedeelte. We rijden over het fietspad. Naast ons rijd één file richting de stranden Oude Tonge. Hun liever als ik. "wij genieten vandaag op ons fietske"

We draaien richting Achthuizen, en via mooie 'tussendoorwegen' richting Oude Tonge. Over de Philipsdam slaan we een eindje verder linksaf een weggetje in. We komen nu bij een oude sluis. Hier kun je via een 'ouderwets' meganische manier éénmaal per 15 minuten het water over. Ons oudste actieve clublid Toon Beurskens was speciaal hier naartoe gekomen om ons te verrassen met wat koel drinken en banaantje en krentebol. Ook Mirjam was met Toontje meegekomen om de laatst70 km met ons mee te rijden. Mirjam kan altijd wat extra moraal geven wanneer er enkele van ons er 'doorheen' zitten.

Na een klein half uurtje weer verder voor het 3e gedeelte richting Zevenbergen. We zitten rond de 30 km/u gemiddeld en dit kunnen we als groep goed volhouden. Al merk je wel dat het sommige mensen meer moeite kost om na een bocht kort bij de groep te blijven. De 4e lekke band vandaag kwam enkele van ons dus niet slecht uit.
Hierna probeerden sommige rijders die nu voorop komen ongemerkt het tempo wat omhoog te krijgen. Ze hebben zich de gehele dag al 'ingehouden' en wat moeite met het tempo dat voor hun eigenlijk wat laag is.

Uiteindelijk bij Zevenbergen aangekomen voor de laatste rustpauze. Hier wederom een lekker 'bakske' op met ditmaal een aardbeienvlaaitje. Al deze consumpties kwamen geheel voor rekening van TC-Waalwijk vandaag. Bedankt hiervoor namens alle deelnemers vandaag!!

Om 14.45 vertrokken we voor het 4e en laatste gedeelte van deze mooie, warme en zonnige toertocht. Door wat mooie weggetjes waaronder (als je nog zin had) enkele kilometers kasseinenstroken. Het tempo bleef gelukkig (hier was wel een 'laatste waarschuwing' voor Eddie nodig (:) zo rond de 30 km/u.

Via het 'Halve Zolenpad' weer terug richting Waalwijk en rond 16.00 uur waren de meeste leden weer thuis met vermoeide beentjes. Wel heeft iedereen lekkere bruin koppie en armpjes gekregen vandaag.
Resumé: Geweldige dag gehad, met veel zon. Weinig wind en goed gezelschap. Topdag!!!

Rondje Oude Tonge

2010-05-30T11:03:00.007+02:00

Vrijdagavond een trouwfeest van een neef waarbij het bier rijkelijk had gevloeid. Hier ook nog 'plaatselijke bekendheid' Arnold Stam gesproken. "Probeer je eigen tempo te blijven rijden tijdens de Marmotte", was de tip die ik meekreeg van deze ervaringsdeskundige.
Desondanks zaterdagmorgen toch om iets over 08.00 uur vertrokken voor een lange rit richting Zeeland.
Het is de bedoeling om 8-10 uur op de fiets te zitten. Dit allemaal ter voorbereiding voor de Marmotte die steeds dichterbij gaat komen.

Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje op details weergeven (rechtsonder) en klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles

Het is een mooie dag. De zon schijnt al en praktisch geen wind. Ik fiets over Moerdijkbrug richting Kiltunnel. Tunnels krijg ik ook bij de Marmotte. Maar niet zo mooi glad als deze. Omlaag gaat lekker, maar omhoog is een serieus 'klimmetje'

De wind gaat iets aanwakkeren, maar ik houd het gemiddelde op 29.0 km/u. Op 60 km ben ik bij Numansdorp. Doordat ik nu naar het zuiden rijd krijg ik de wind flink tegen. Ik besluit richting Willemstad te gaan om een bakkie koffie te drinken. Hier op terras nog kennis gemaakt met wat mensen uit Barendrecht die ook Tilff-Bastogne-Tilff gereden hadden. Zij vertelden de hele 250 km te hebben gereden en dat ze ook die man die verongelukt was hadden zien liggen.

Verder maar weer van Willemstad richting Oude Tonge op het eiland Goeree Overflakkee.
Dan over de Philipsdam richting. De wind is nu echt lastig. Ik probeer toch tempo vast te houden en mijn hartslag tikt de 170bpm aan. Het kwade stuk heb ik nu achter de rug. Ik rijd weer naar het oosten richting Stampersgat. Het tempo kan ik lekker hoog houden tot Zevenbergen. Hier 'pak' ik weer een terrasje en bestel een heerlijk 'witbiertje'.

Het laatst stuk naar huis gaat niet slecht. Misschien komt het door de 'doping' in Zevenbergen. Uiteindelijk ben ik toch blij dat ik weer thuis ben want ik voel de beentjes best wel. Heb toch nog 28 km/u gemideld kunnen rijden.
Vanavond lekker met de beentjes op de bank zal het wel gaan worden denk ik.........

Tilff-Bastogne-Tilff

2010-05-23T22:16:00.007+02:00

Zoveel mogelijk hoogtemeters moeten er gemaakt worden de komende weken. Daarom deze toertocht Tilff-Bastogne-Tilff in de planning vandaag. Een rit op papier 136 km met 2100 hoogtemeters.
Samen met Dick en Ed (2 clubgenoten die ook de Marmotte gaan rijden) stonden we om 07.00 uur al in het bos van Tilff. Omdat Ed altijd heel enthousiast over zijn ‘wildpoep-ervaringen’ kan vertellen heb ook ik eerst nog een mooi figuurtje in het bos ‘gekleid’ zodat ik hier onderweg geen last van zou hebben.

Bij de start was het al best druk, maar om 08.00 uur precies vertrokken we vanuit het frisse en wat mistige Tilff. Je begon met een afdaling, reed dan door een dorpje, kreeg dan een knip in je startkaart. Nu begon eigenlijk de rit. Rond 09.00 uur trekt de mist weg en rijden we verder de gehele dag in het zonnetje. Heerlijk!!!
Dick ging meteen voorop en gaf het tempo aan. In begin haalden we veel groepen in.

Bij de beklimmingen ging Dick meestal vooruit. Hoewel ik het liefste met Dick mee wil, probeer ik gewoon mijn eigen tempo te houden. Alles is de komende weken ‘gefixeerd’ op de Marmotte dus dit zal een belangrijk onderdeel van deze dag worden.
Je niet gek laten maken door andere renners en vooral je eigen tempo blijven rijden. Dat heb ik dus de gehele rit gedaan. Ook Eddie doet dit goed. Gewoon eigen tempo omhoog. Deze volgorde houden we de hele rit aan. Dick als eerste boven, gevolgd door mezelf en even later Ed. Deze wil meestal boven aangekomen meteen doorfietsen zonder af te stappen. Dit doen we dan ook, zodat de vaart er goed in blijft deze dag.

Onderweg nog een lekker bakkie koffie op in het mooie Stavelot. Weer op de fiets komen we een ziekenauto tegen met loeiende sirene’s op volle snelheid.
We zeggen meteen al tegen elkaar. “Waarschijnlijk iemand bij gevaarlijke afdaling bij de Wanne gevallen”. Bij thuiskomst blijkt dit waar te zijn. Een man uit Breda is in de afdaling gevallen en met zijn hoofd tegen een steen aangekomen. Hij is bij deze valpartij dodelijk gewond geraakt.

Net voor Le Rosier komen we nog de ‘Lange Jeroen’ tegen. Hij complimenteerd me nog met m’n nieuwe fiets. Bij deze vrij lange beklimming van enkele kilometers fietst hij langzaam bij me vandaan. Ik zie hem ook niet meer terug deze dag.

Rond de 130 kilometer krijgt Dick ineens een krampaanval. Hij moet acuut van zijn fiets af om de beentjes te ‘rekken’ en te ‘strekken’. Waarschijnlijk toch te weinig gedronken op deze warme dag. “Heb je vaatwastabletten op Dick?” vraag ik plagerig aan Dick, die ik toch onderweg van die ‘zouttabletten’ naar binnen heb zien werken. Als we wat later weer op de fiets zitten zeg ik. “ik denk dat ik eens even een demarage ga plaatsen”. Waarop Dick antwoord:” K..Bie, is dit nu mijn dank voor 125 km kopwerk??”
Ook dit is een goede les voor ons allemaal tijdens de Marmotte. Goed blijven eten en drinken. Wanneer je dit niet doet, kan het zomaar ‘gebeurd’ zijn met je.

Uiteindelijk rijden we met een grote groep mee naar de finish. Hier aangekomen moet je altijd nog de beklimming rijden naar de parkeerplaats van de auto.
Moe, maar wel voldaan komen we na 143 km en ruim 2200 hoogtemeters bij de auto aan. Lekker omkleden en weer naar huis. Al met al een zonnige, gezellige en dus geweldige dag gehad.

Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje op details weergeven (rechtsonder) en klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles

Steven Rooks Classic 2010

2010-05-13T18:54:00.017+02:00

Vandaag zou ik met de 'DEWE' ploeg de SRC rijden. Deze gasten zitten bij de Camerig op een camping en we hadden om 08.30 uur uur afgesproken om te vertrekken. Toen ik de mannen belde rond dit tijdstip lagen ze nog te 'snurken'. Ze hadden een feestje gehad gisterenavond en het was vrij laat geworden. (gelijk hebben ze)

Besloten dus om samen met Thomas (clubmaatje) om deze rit vandaag gezamelijk te rijden. Ik had mijn startkaart via forumlid JohanF 'geregeld'. (dank hiervoor)
Het plaatje etc, kon ik zo afhalen bij de afdeling 'Teaminschrijving'. Raborenner Laurens ten Dam stond naast ons zijn 'tijdregistratie-chip' aan de fiets te bevestigen.

Om 08.30 uur vertrekken we. De TCWT-ploeg achter ons start wat later. De eerste kilometers doen we wat rustig aan. Moet ook wel, want op de smalle fietspaden is het best wel druk. Ook wil ik mezelf niet al te vroeg gaan 'uitputten'.

De eerste ravitaillering na een kilometer of 35 slaan we over. We hebben immers onze zakken vol zitten met bananen en krentebollen. Het tempo gaat wat omhoog en Thomas is de vaste kopman vandaag zal blijken. Kundig loodst hij ons samen langs de groepen die we passeren tijdens de afdalingen. Wanneer we gaan klimmen rijd Thomas bij me weg en bovenop houdt hij dan wat in, zodat ik er weer bij kan komen.

Tijdens een kilometers lange afdaling worden we vergezeld door een lange/brede vent die ons voorop gaat. We nemen af en toe over van elkaar en we pikken de ene naar de andere groep op. Schijnbaar was deze rijder dit goed bevallen want hij heeft de gehele verdere rit met ons meegereden. En ik kon hem goed gebruiken, want om uit de wind te zitten, zat ik liever achter Wijnand (naam van deze reus), dan achter onze 'kleine' Thomas.

De Redoute (77 km) was weer enkele jaren geleden dat ik die heb gedaan. Wat een zware 'pukkel' zeg! De tijd werd per persoon gemeten tijdens deze beklimming. Maar ik was al lang blij dat ik op mijn fiets kon blijven zitten zonder af te stappen. Soms slipte tijdens het aanzetten op het natte wegdek mijn achterwiel weg.

Bovenop ff uitgehijgd en nog wat fotootjes gemaakt voor RinusBikeblog. Hierboven ook al enkele CTWT-ers gezien die ons dus ingehaald hadden. Verder maar weer en hoe. Het tempo werd zeker niet minder dus Rinus kon flink aan de bak. Gelukkig kon ik regelmatig bij Thomas en Wijnand in het wiel blijven zitten. Ik had eigenlijk niet de kracht om lang op kop te rijden (en dit mocht ik ook niet van mijn ploegmaat)

Tijdens beklimmingen werd de afstand tussen ons drieën bovenop steeds minder. Dat wilde zeggen dat ook Thomas zijn beentjes begon te voelen.
De volgende tijdmeting bij de klim van Bois d'Oine ging van start. Net als bij de Redoute was ik hier weer blij dat ik bovenkwam. Er liepen er best veel omhoog hier.

Na de laatste klim was het nog 35 km 'vlak' naar Maastricht toe. Aangesloten bij een 'Gaul-mannetje' werd het tempo draaien naar de finish. Hartslag constant boven de 160 bpm en en snelheid niet onder de 37 km/u. En dat na zo'n 125 km. Niet slecht toch??

Rond 14.00 uur kwamen we aan bij de finish in Maastricht. Ik was blij dat ik er was. Hier nog wat CTWT-ers gesproken van het wielerforum. De beentjes waren vermoeid en voeten en handen koud. Vrij snel naar huis toe en om 16.30 uur lag Rinus lekker in een warm bad. Heerlijk, dit hadden 'we' wel verdiend vandaag.

Hieronder de route en de gegevens. Klik in het kaartje op details weergeven (rechtsonder) en klik daarna rechtboven onder 'help' weergeven in metrisch . Dan zie je alles in kilometers ipv miles

Hier weer onder een link van de filmpjes waar je me omhoog kan zien 'harken'
Even het geheel 'kopieren'plakken' en dan kun je het 'mannetje in witte pakje met rode helm' zien ploeteren.

http://www.stevenrooksclassic.nl/cyclotv/?e=SC10160K&l=NL&n=Johan%20Fidom&r=3572&ct_s1=08:10:45&nt_s1=NULL&ct_s2=12:04:59&nt_s2=03:54:15&ct_s3=10:58:35&nt_s3=02:47:51&ct_f=14:06:52&nt_f=05:56:08&player=1&random=8241&k=finish&index=0&index=1&cct=1000000000000000000000000000000000000000&player=1

Zuid-Veluwe Klimtoer

2010-05-08T19:33:00.009+02:00

Ik heb voor bovenstaande titel gekozen, maar het had ook 'eerste valpartij nieuwe Orca' kunnen zijn.
Weersvoorspelling is vrijdagavond nog prima. Droog en in de middag kans op regen. De 'jongens' hoeven zaterdag niet te voetballen dus de nieuwe Orca maar even proberen en dan vooral wat hoogtemetertjes maken.
Hiervoor de Zuid-Veluwe Klimtoer uitgekozen. De tocht start in Ede en ik vertrek om 09.30 uur. Het droge weer dat dus voorspelt is gaat vandaag niet door. Het is een 'miezerregen' waar je al naar 10 km zeiknat en koud van bent.

Jammer dan, dat wordt dus lekker poetsen vanavond. We gaan richting Arhem en ik heb besloten om niet te gek te doen. Ik krijg onderweg complimenten over mijn fiets. 'Waanzinnig vet' is natuurlijk een leuke reactie om te horen.

Dan kom ik richting Posbank. Net andersom als bij Veenendaal-Veenendaal heb ik het gevoel. Het klimmen gaat niet echt geweldig, maar ik haal toch verschillende mensen in. Dan zie ik een wildrooster liggen. Ik rij er vrij rustig naar toe, maar ondanks dat voel ik de fiets onder mijn kont uit glijden!!
Ik heb de fiets nog geen 100 uur, en ik lig al op 'm'n bakkes'!!!
Ik durf amper naar mijn fiets te kijken maar doe het toch maar. Behalve het stuurlint kapot en wat kleine beschadigingen viel het op eerste gezicht wel mee gelukkig.

Zonder moraal fiets ik verder. Ik baal natuurlijk enorm. Maar goed. Vallen doe je uiteindelijk altijd. Alleen de één wat meer als de ander en ik had het graag dit keer zo lang mogelijk uitgesteld natuurlijk.

Bij de 90 km is er de mogelijkheid om ff een bakkie koffie te doen. Ik pak er een lekker puntje appeltaart bij. Hier zie ik ook nog Gerard (wielertoerist) en we kletsen nog ff wat bij. Z'n maat heeft nog een positieve reactie op mijn valpartij.
"Brand is erger" en hier kan ik dan wel weer om lachen. (iets met boer en kiespijn)

Na deze koffie word het gelukkig droog. Ik voer het tempo voor mezelf wat op en merk dat het ook wat lekkerder gaat. De laatste 20 km haal ik toch diverse mensen in. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk weer bij de finish zijn.

Om 15.00 uur ben ik bij het clubhuis van Ede. Na een biertje te hebben gepakt ga ik naar de auto mijn zeiknatte kleren uit doen. Windjasje is kapot. De andere kleding licht beschadigd. Ikzelf heb ook wat kleine schaafwonden. Ik denk doordat de weg vrij nat was dat de glijpartij niet al te veel schade heeft veroorzaakt.

Thuis aangekomen meteen mijn Orcaatje schoonmaken. Zoals ik had gehoopt valt inderdaad de schade enorm mee. Er moet wel een nieuw stuurlintje op. Wat krasjes op de de snelspanners. Dus gelukkig valt het allemaal reuze mee.

Eerste rit nieuwe Orca

2010-05-04T22:26:00.005+02:00

Zo!!!, net weer thuis van mijn eerste rit met m'n nieuwe Orca. Na lang wachten was het dan zover. Het wachten was nog op de zadelpen en die kwam om 16.00 uur binnen met DHL bij mijn fietsenmakertje. Dus om 17.00 uur stond Rinus in Dussen om zijn nieuwe Orbea Orca op te halen.

Om 18.00 uur thuis en meteen omkleden om dan het eerste ritje te gaan doen met TC-Waalwijk. Trots als een pauw en met veel moraal gingen we van start bij het schoenenmuseum. De reacties over mijn fiets waren (zoals verwacht)positief natuurlijk. Het is natuurlijk ook een mooi geheel. De wielen zijn hartikke 'vet' en passen volgens mij goed bij het geheel. Feit is wel dat ze 60 mm hoog zijn en daardoor is het met wat harde wind ook wat gevoeliger bij het sturen. (windvangers). Nou, dan kunnen we vanavond meteen testen, want wind stond er genoeg!!

Het ging zoals gewoonlijk de laatste tijd meteen vrij hard bij de A-ploeg. Met wind tegen is voor mij dit maar net 'bij te benen' de laatste tijd. Ook al heb je dan een nieuwe fiets, trappen moet je toch zelf.
Zoals gezegd vanaf de brug bij Geertruidenberg tot Sleeuwijk windje tegen. Er werd 'kop over kop' gereden en al vrij snel sloeg ik mijn beurtje over omdat ik het gewoonweg niet op kon brengen om dit tempo te volgen.

Nu kregen we windje mee tot aan 'de Andelse Sluis', maar het tempo werd dus nog hoger. Nadat we heuvelop flink door moesten trekken werd bovenop de dijk meteen het harde tempo voortgezet. Dit betekende voor Rinus 'de eerste keer eraf'. En dit zou vanavond niet de laatste keer zijn.

Die gasten vonden het wel mooi natuurlijk dat Rinus op zijn nieuwe fietsie er al snel af lag. Gelukkig hielden ze wat in zodat ik er toch weer bij kon komen.

Dit 'erafgaan' herhaalde zich nog enkele malen, waardoor ik moet zeggen dat ik mijn eerste fietstochtje met mijn nieuwe Orcaatje toch wel wat anders voorgesteld had.
De opmerkingen die ik kreeg waren natuurlijk wel lachen (voor hun dan, maar ook ikzelf natuurlijk)
"Hoe bevalt ie Rinus, de nieuwe fiets??"
"Die hoge velgen vangen veel wind hè!!"
"Nu nog leren fietsen Rinus!!"

Ja, die kon ik allemaal in mijn zak steken natuurlijk. En terecht. Wat er aan de hand is weet ik niet, maar feit is dat ik het de laatste weken vrij moeilijk heb.
Waarom??. Ik weet het eigenlijk niet.
Vorige week bij een 'eindsprintje' wel iets te gek gedaan, waardoor ik wel wat last van mijn knie heb. Maar ik kan misschien ook wel teveel getraind hebben de afgelopen maan April. Excuses en vragen genoeg, maar we zien het wel de komende dagen.

Feit is wel dat ik nu flinke spierpijn heb. Kuiten en rug (waarschijnlijk iets andere afstelling)
Technisch gezien mankeerde er niets aan de fiets. Mario (FM) had weer goed werk geleverd.

Hieronder een foto van mijn nieuwe 'trots'. Hopelijk ga ik met deze fiets voorlopig niet mee 'op mijn plaat'.

Specs:
Frame: Orbea Orca 2010
Groep: Campagnolo Chorus (11 speed) met Record remhoeven
Wielen: Edco Albis (carbon/alu) 58 mm
Stuurpen: Richey
Zadelpen: Richey Pro
Zadel: San Marco

Klimmen-Banneux-Klimmen

2010-04-25T21:39:00.012+02:00

Vandaag een zeer mooie maar ook zware tocht op het programma. 'Mooi' omdat het een prachtige zonnige dag belooft te worden. 'Zwaar', niet zozeer door de afstand, maar meer doordat gisteren de Sprangse voetbalderby SSC-Neo met 1-2 in het voordeel van Neo is uitgevallen. Degradatie voorkomen en dit is natuurlijk gevierd in de kantine van SSC. Later die avond ook nog een 'suprise-verjaardag' met een BBQ'tje. Gezellig is het natuurlijk wel maar als dan het wekkertje om 05.30 uur gaat doet het toch wel zeer.

Om 06.45 vertrokken met m'n broer en onze vrouwen richting Klimmen. 'Nolleke' ging rond Gulpen z'n 'eigen' rondje fietsen. De vrouwen gingen een dagje wandelen in de omgeving van Keutenberg. Iedereen blij natuurlijk en ik zeker!!

We hadden besloten om de auto in Schin op Geul bij het 'stationnnetje' te zetten. Dit was voor ons allen een mooie centrale plaats voor vertrek voor de activiteiten.
Achteraf een goede beslissing want in Klimmen was het een drukte van jawelste.

Toch vrij makkelijk en snel in kunnen schrijven. Later zou blijken dat de tocht 'vol' zou zijn (limiet). Dit betekent dan dat je dan gewoon zelf gaat rijden, maar je hebt dan geen proviand voor onderweg.

Om 09.10 vertrokken met forumgroepje. De snelle groep waren we al voor de eerste klim uit het oog verloren. Geen probleem, want dan blijven we met een kleiner groepje over om het vandaag 'iets rustiger aan' te doen.
Mooi weer, gezellig groepje dus ook tijd om wat bij te kletsen.
Op de 'klimmetjes' vandaag hebben we ons allemaal flink uit kunnen leven. Martin en Erik en ikzelf klimmen ongeveer hetzelfde tempo, daar net achter komen Bas, Rene en Ramon. Bovenop rijden we dan wat langzamer zodat iedereen 'bij kan sluiten'

SUST noemen ze dat. Samen Uit, Samen Thuis. Dit gebeurd niet altijd, maar zo hoort en/of kan het ook wel eens te gaan vind ik.
Eigenlijk ging het de gehele dag vrij goed. Geen krampverschijnselen en zelfs de Eijserbosweg ging redelijk goed.

Weer in Klimmen aangekomen natuurlijk eerst een heerlijk Limburgs 'Suuske' gepakt. Een lekkere pot gemixed bier (bruin/normaal). Toen we wilden vertrekken wel een enorme domper op deze dag omdat van Rob (student en forumlid) zijn fiets bleek te zijn gestolen. Ongelooflijk zeg, wat een klojo's. Daar heb je dan ik weet niet hoe lang voor gespaard.....Het is een speciale fiets en hopelijk krijgt de dief berouw en zet ie het fietsie nog ergens terug zodat deze weer terug komt bij de eigenaar.

Uiteindelijk weer terug naar Schin op Geul. Hier stonden de vrouwen en mijn broer al bij de auto. Ze waren net terug van de wandeling en hebben het ook reuze naar hun zin gehad. Nolleke heeft zo'n 45 km gefietst. Wat terrasjes 'gepikt' en nadien nog lekker in 'het zonneke' liggen 'pitten'.

Nadat we nog een 'lekker frietje' op hadden in de friettent van Klimmen bij 'het Koppelke' zijn we naar huis gereden. De file bij Eindhoven hebben we redelijk kunnen omzeilen omdat we dwars door Valkenswaard zijn gereden.
Conclusie: Schitterende dag gehad!!!!!

Totaal 140 km. met zo'n 2000 hoogtemeters vandaag. Zo'n 26 km/u gemiddeld.

5-bruggenrit

2010-04-11T19:49:00.002+02:00

Na gisteren Veenendaal toch maar meegegaan met TC Waalwijk voor de 5-bruggenrit. En man of 14 vandaag. En deze gasten hadden er allemaal wel zin in zou blijken.

Als snel had ik al door dat het voor mij een zware dag zou worden. Kon dus sowieso bijna of geen kopwerk doen. Maar moest ook steeds achteraan blijven in de groep. Hierdoor moest je bij het 'aanzetten' in de bochten steeds een gaatje dichten.

Dit moest ik bij de brug bij Tiel bekopen en werd 'gelost' Alleen reed ik door naar Wamel. Hier zou de rest van de ploeg koffie gaan drinken. Gelukkig bleven Cristiaan en Dick nog eventjes wachten op me.

Na een lekker bakske koffie weer op pad. Ik kon nu vrij goed blijven volgen. Dit kwam ook doordat het tempo iets 'normaler' was. Ook hadden we windje mee.
Maar na even stil te hebben gestaan bij Bokhovense sluis gingen die mannen als 'gekken' er vandoor.

Dit was vandaag iets te veel van het goede voor mij. En wederom werd ik 'gelost' Ik was niet de enige. Ook Dick deed rustig aan. Samen met hem en Hans Konings nog naar 2 anderen toe gereden en verder relatief rustig naar huis gepeddeld.
115 km met een gemiddelde van 32.0 km/u en bpm gemid. van 130.

Achteraf gezien ben ik denk ik niet goed hersteld van de rit van gisteren. Ik zal mijn 'rustpols' dus de komende week in de gaten houden. Want rust is net zo belangrijk als trainen. En ik heb natuurlijk in 8 dagen bijna 700 km gefiets.

Veenendaal-Veenendaal

2010-04-10T22:51:00.005+02:00

Net als vorig jaar stond ook dit keer Veenendaal-Veenendaal op het programma. Een toertocht met ongeveer 1100 hoogtemeters. Een populaire tocht voor wielerliefhebbers die de Amstel Goldrace willen rijden of misschien andere plannen hebben. Dit jaar met wat clubgenoten van TC-Waalwijk om ongeveer 09.00 uur vertrokken.

Bij de start stond de (ct)wt-trein al klaar voor vertrek. Had normaal gesproken ook graag hiermee van start gegaan. Maar Rinus moet hierin keuze's maken en vandaag dus met Dick, Thomas, Angelo en Arie aan V-V begonnen.

In het begin was het vrij druk maar met wat geduld konden we toch vrij makkelijk passeren. We werden zeker in het begin ook regelmatig zelf gepasseerd doordat we vrij rustig begonnen. Op de Amerongse berg kregen we meteen te zien hoe het de hele rit zou gaan. Angelo voorop, Dick en Thomas vlak achter elkaar en Ikzelf + Arie achteraan.

Er werd steeds bergop vrij snel geklommen en nadat we op 50 kilometer op de foto gezet waren door ReboundRien (forumlid wielertoerist) was het mooi tijd om mijn bidon te gaan vullen bij de 'koffiepauze'. Wat schetste mijn verbazing. Het was zo druk schijnbaar dat die gasten besloten door te rijden. Daar reed ik dan zonder drinken. Gelukkig kreeg ik van Arie en van Thomas wat van hun drinken. (Want daar hadden ze toch geen tijd voor gehad)

Doordat mijn 'Edge' regelmatig uitviel had ik een totaal verkeerde inschatting toen ik op de Posbank was. Ik reed lekker in een groep omhoog. Maar ik dacht dat het nooit ver kon zijn. Dus ik probeerde om op het grote blad te blijven en tempo te maken. Zoveel tempo dat ik op kop van die groep ging rijden en zelfs ervoor.
"Laat 'm maar gaan", hoorde ik nog wel achter me. "Zover kan het nooit meer zijn" zei een stemmetje in mijn hoofd. Maar zover was het dus nog wel en al snel liepen de beentjes al snel helemaal 'vol'. Met als gevolg dat de hele groep met Dick en Thomas 'over mij heen ging'.

Op de '34' verder naar boven en 2 bochten later zag ik niemand meer. Zo snel kan dat gaan dan!! Bij de afdaling stak er nog een paard over. (Die lopen daar zomaar los) en dit liep net goed af omdat er 2 mensen bij stonden. Ik dacht dat dit de 2 ruiters waren. Niet dus en vol in de remmen. Het leek wel of dat paard het expres deed.

Ik had zo onderhand wel zin in een bakkie koffie, maar elk pannekoekenrestaurant was nog dicht deze dag. Ongelooflijk maar waar. Dus maar naar de finish 'gekacheld' Angelo zoals 80% van deze rit op kop. Deze gast kan echt goed rijden. Je ziet aan zijn gezichtuitdrukking totaal niet dat hij hier nou wel of geen moeite mee heeft.

Wij hebben de laatste 30 km in ieders met dit tempo geen behoefte om 'over te nemen'.
En Angelo brengt ons naar de finish. Met ruim 30 km/u gemid en een bpm 140 gemid. komen we bij onze 'kleedkamer' aan.

Na afloop bij de 'Goudrenet' nog een lekkere uitsmijter op. Aardig moe, maar voldaan van deze fraaie tocht met droog en mooi weer gaan we weer richting huis.

Werk/Woon + Training

2010-04-08T22:51:00.002+02:00

Vandaag weer een ritje Werk/Woon gedaan. De kortste route van Utrecht naar Sprang genomen. Ik wou immers ook nog de training met onze club meemaken vanavond.

Dus met windje mee lekker gefietst 31 km/u gemid met 134 bpm/m. Niet slecht.
Thuis gekomen ff lekker wat koolhydraten gegeten. Ja, mijn vrouwtje denkt/werkt mee met 'de Marmottevoorbereiding'

Om 18.30 uur weer present bij Schoenenmuseum Waalwijk voor de training van vanavond.
En die mannen hadden er zin in. Net voor het 'uitrijden' hadden we 36 gemiddeld op de teller staan. 63 km gereden en bpm gemid was 154. Afzien voor Rinus dus.

En ik heb niet veel kopwerk kunnen doen. En toen ik een keer op kop zat, volgde ik het fietspad en de groep bleef mooi op de weg. Ik moest alleen een kilometer op dat fietspad rijden. "Rinus, wel erbij blijven hè", riepen die kl#@%#zakken. Maar af en toe lachen mag ook wel in ons groepje. Veel 'geluld' is er in ieders geval niet.
Het tempo was gewoonweg (te) hoog voor de meeste van ons.

Maar al met al 134 kilometertjes vandaag. Na het vele 'duurvermogen' trainen zullen er de komende weken hopelijk wat 100+ ritjes komen met flink wat hoogtemeters erin.

Ronde v Vlaanderen 150km

2010-04-03T21:32:00.014+02:00

Vandaag stond voor mij de Ronde van Vlaanderen op het programma. Het weerbericht gaf een droge en een natte versie van deze dag aan. Ik kan u verklappen dat de natte versie heeft gewonnen.

Voor mij was dit de eerste keer om de RVV te rijden. En moet eerlijk bekennen dat ik er wel een beetje huiverig voor was. De heuvels met stijgingspercentage's van meer dan 20% in combinatie met de bekende kasseien. Hoe zou ik dit gaan 'verteren'

Hieronder een kaartje met de route. Klik erop voor vergroting.

Rond 09.00 uur kom ik in een toen nog zonnig Ninove aan. Te laat zie ik dat ik rechts langs de snelweg moet parkeren en rijdt rechtdoor en daardoor sta ik ruim 25 minuten in de file om Ninove binnen te rijden. Ik besluit om iets verder te blijven rijden en hier de auto te parkeren.

Het inschrijven ter plaatse kan hier gelukkig nog en ook nog eens vrij snel. Om 09.45 uur zit ik op de fiets voor 'mijn' Ronde van Vlaanderen.

Meteen vanaf de start gaat het 'miezeren' en de eerste kilometers gaan we in een lange rij op een slakkengangetje achter elkaar aan. Als we in de rustige polders komen ontstaan de eerst groepen. Ik probeer in een leuk groepje te komen en zeker niet te veel 'kopwerk' gaan verrichten met de stevige tegenwind.

Het miezeren veranderd in serieuze regen en ik maak kennis met de eerste kasseienstroken. Apart zeg! Als je in Nederland 100 meter tegenkomt probeer je uit alle macht hier omheen te rijden. Hier kan dat gewoonweg niet.
Overal liggen er bidonnen op de weg. Eruit getrild door de kasseien. Niemand die er voor omdraaid. Die van mij blijft gelukkig zitten......

De eerste rustpauze is na 45 km. Je rijd een hal in en hier is het tenminste droog. Na een hapje en drankje kom ik buiten en het zonnetje begint nog te schijnen ook.
Nu gaat de RVV echt beginnen. Bij de 'Oude Kwaremont' is een voorproefje op de klimmen met kasseien die daarna te wachten staan.

Na 72 km de Paterberg. Kort kasseienklimmetje, met '20%' erin. Er is één lint van fietsers dat naar boven loopt. Rinus heeft geluk en kan net op de fiets blijven zitten zonder af te stappen. Hier moet je ook echt 'geluk' bij hebben hoor. Want je moet sowieso op de 'rug' van de weg blijven. De buitenzijdes van de weg zijn zo slecht dat je amper kan inhalen. Als dan iemand net voor je wegglijdt of afstapt en niet meteen naar rechts gaat, dan moet je er zelf ook meteen af.

Op 80 km de 'koppenberg'. Deze is net zo. Alleen 2x zo lang. Rondom me gesteun en gekreun. Ik heb de neiging om staand te trappen. Je achterwiel begint dan te slippen op de modderige en natta kasseien en je bent 'gezien'. Dus ik blijf zitten en ook hier kan ik dus bovenkomen zonder eraf te hoeven. Soms lachwekkend want de spleten tussen de kasseien zijn zo groot dat je je wiel erin kan parkeren. Als je dan afstapt zal de fiets er mooi recht in blijven staan.

Na 85 km de 2e rustplaats. Er staat hier een rij van 100 meter. Voetje voor voetje schuifelen we vooruit voor een wafeltje, wat stroopwafels en banaantje.

Op de fiets voor het laatste gedeelte. Meteen weer bergop. Pff, dit valt niet mee. Ik moet altijd ff 'warm' worden. En omdat het alweer is gaan regenen, zal dit niet zo snel gaan.
Taaienberg, Eikenberg en Molenberg zijn ook van die kasseienklimmetjes. Gaaf hoor en je ziet dat steeds meer mensen 'problemen' hebben op de gladde/modderige steentjes.

Ik maak me op voor de 'Kapelmuur'. Net vooraf hieraan zit een flinke steile klim. Maar niet op kasseien, dus dat scheelt dan weer. Ik rij hier toch op reserve want ik weet niet wat er komen gaat. Dan zie ik de kasseien en gaat de 'Muur' beginnen. De mensen die langs de kant staan moedigen iedereen flink aan. Het geeft een extra 'kick' waardoor ik net ff wat harder door kan trappen en eigenlijk voordat ik het weet bovenop ben.

Bij de afdaling van de Kapelmuur kijk onderaan de scherpe splitsing naar rechts een agent verschrikt en maant om rustig te doen. Ik kijk om me heen en naast me komt een jongen voorbij geraast. Zijn remmen zijn defect volgens mij en hij probeert met zijn voeten te remmen (half van zijn fiets hangend)
Uiteindelijk stuitert hij tegen de stoeprand en komt nog 'vrij gunstig' tegen de muur van het woonhuis tot stilstand. Dat was even schrikken.

Het laatste heuveltje is de Bosberg. Hier wordt nog een foto gemaakt. Daarna is het nog 12 km met windje in de rug en 'zeikende' regen naar Ninove. Doornat, moe maar wel voldaan kom ik rond 17.00 uur aan bij de finish.
Geweldige en aparte 'zware' ervaring vandaag. Mooi om een keer mee te maken.
158 km op de teller met 24 km/u gemiddeld. Ik ben dus ook weer een echte 'wielertoerist' geweest vandaag.

Camerig Classic 2010

2010-03-22T20:44:00.011+01:00

Net thuis van een hersteltraining. En die was nodig ook. De gehele dag 'zere poten' gehad van de Camerig Classic die ik gisteren heb gereden. Een 'kort' verslag hieronder.

Rond 09.30 uur sta ik onder aan de Camerig in Limburg. Vandaag wordt weer de jaarlijkse forumrit van 'wielertoerist' gereden. Deze rit staat elk jaar bij mij op het programma want hier worden de eerste 'hoogtemeters' gemaakt. Hieronder de route.

Je rijd dit rondje één keer gezamelijk en 4 rondes ieder voor zich. Alleen als je de rondes uitrijdt komt in het eindklassement te staan.

Hoe ik deze hoogtemeters ga verteren is elk jaar weer een vraag. Vorig jaar ging het me goed af, maar toen was ik dan ook een kilootje of 4 lichter. Gewicht is belangrijk bij het 'klimmen'. Immers hoe zwaarder je bent, hoe meer je mee omhoog moet sjouwen. Dit lijkt me logisch.

Dit jaar zou het ondanks gewicht goed moeten gaan. Want inmiddels heb ik zo'n 1500 km. gefietst. Ik verwacht dan ook vandaag redelijk 'met de mannen' mee omhoog te kunnen.

Ik kleed me om bij de 'ijstent' onder aan de Camerig. De auto zet ik hier 'strategisch' neer. Mocht ik 'pech' krijgen heb ik hier alles in liggen. Een extra reservewiel, bandje en gereedschapskoffertje. Korte broek en shirtje korte mouwen voor het geval dat....
Maar omdat de weersvoorspelling niet echt rooskleurig is, vind ik het gewoon handig als ik zeiknat geregend ben, dat ik dan snel om kan kleden en naar huis kan gaan.

Ik stap om 10.00 uur op mijn fiets en ben iets voor 10.30 uur bij het zwembad in Gulpen. Hier staan de meeste forumleden te wachten voor vertrek. Er worden over en weer wat handjes geschud en zoals altijd zijn ook hier mensen die te laat komen.

Om 10.45 uur rijden we met een man of 25 (schat ik) via de Loorberg richting Camerig.
Het 'miezert' een beetje dus dat valt wel mee. De eerste lekke band is een feit. Gelukkig niet bij mij. Een gedeelte van de groep (waaronder ikzelf) rijd door. Immers er zal vandaag best vaak lek gereden worden met al die natte troep/steentjes op de weg. En om dan voor elke lekke band te stoppen word je ook niet vrolijk van.
Op de eerste 'beklimming' voel ik al dat het niet echt lekker gaat. Ik kom bij de laatste 5 boven en dit belooft niet veel goeds.

Bij de Camerig aangekomen gauw nog even wat eten en drinken uit de auto halen. Er staat ook al een groep forumleden (CTWT) te wachten die hier een fietsweekend van hebben gemaakt. We wachten hier gezamelijk totdat de groep compleet is. Het 'miezeren' wordt lichte regen en door het wachten krijgen de meesten het al wat koud.

Om ongeveer half twaalf vertrekken we voor het rondje SUST (Samen Uit, Samen Thuis)
Ik zit al vrij snel in het laatste groepje en dit valt me eigenlijk een beetje tegen. Maar goed, het is nu nog het begin en ik ben een 'dieseltje'

Ik praat ondertussen met wat forumleden wat bij. De voorste renners zal ik echter weer bij de start gaan zien. Na een kilometertje of 10 dacht ik dat het wat beter ging. Wederom bij de start aangekomen ging het 'echte' gedeelte beginnen. Er waren inmiddels alweer mensen met lekke banden dus weer wachten......

Eindelijk. Startsignaal...... En weer zit ik meteen achterin. Dus echt spannend zal dit verslag niet zijn. Het is een 'achterhoedeverslag'. Ik probeer mijn eigen tempo te draaien maar het wil wederom nog niet lukken. 'Dingo' (forumlid) haald me in en rijdt enkele tientallen meters weg van me. Wanneer het iets vlakker word 'pak' ik hem terug en rijdt weer weg van hem.

Bovenop de Camerig zie ik in de verte een groepje van 5 rijden. Die kan ik 'pakken' als ik mijn best doe. Na enkele kilometers heb ik dit gat dichtgereden. Het begint wat steviger te regenen heb ik het gevoel. Maakt niet uit, we zijn nu toch nat.
Ik kan me niet inhouden en ga vrijwel meteen op kop rijden van dit groepje. Niet slim van me maar ja....We rijden Rob T en Corniel (toch 2'topper's) eraf. Ze kunnen niet volgen. Later zal blijken dat ze door het nat zo koud zijn geworden dat ze geen 'moraal' meer hadden.

We pikken El Loco op en met zijn vieren rijden we weer stevig door naar wederom het begin van de Camerig. Meteen weer hetzelfde liedje. De drie rijden net te hard voor mij omhoog en ik moet al snel 'lossen' Bij het bovenkomen zie ik de verte het rode shirtje van El Loco en die ga ik dan maar weer proberen in te halen.

En verrek, dit gaat me weer lukken (dacht ik) Na de beklimming van De Pas van Wolfhaag zie ik hem steeds dichterbij. Als zometeen de afdaling komt haal ik hem zeker in. Ik ben immers minimaal een kilootje of 20 zwaarder dan El Loco.

Als ik op volle snelheid ben in een afdaling zie ik in de verte een tractor die achteruit de weg wil oversteken. Een tegemoetkomende auto is zeer vriendelijk en stopt voor deze tracktor. Het zal toch niet waar zijn??... Die 'gek' zal toch ook wel mijn richting uitkijken. Nee hoor, hij komt door!!

Ik knijp vol in mijn remmen, maar door het nat gebeurt er niet veel met deze snelheid. Gelukkig rijd hij ver genoeg achteruit de weg op, zodat ik er aan de binnenkant langs kan. De mensen in de tegemoetkomende auto kijken verschrikt. Ik kan het niet laten om mijn vingers naar m'n voorhoofd te wijzen naar dat 'jochie'(die zeker nog geen 15 jaar was) en er valt een flinke vloek. Gelukkig loopt het allemaal goed af.

Eigenlijk heb ik dit hele rondje alleen gereden en nog vrij hard ook voor m'n doen. Op het einde haal ik El Loco toch in. Dan vertelt hij me dat hij het niet meer verantwoord vind om verder te rijden. Ik bedenk dan dat ik toch niet nog een ronde alleen ga rijden en rijdt ook meteen naar m'n auto. Die staat daar toch mooi op zijn plekkie!!

Ik ben door- en doornat en door de kou krijg ik m'n kleren amper uit. Wanneer het toch gelukt is rijd ik meteen door naar huis en ga daar genieten van een heerlijk warm bad. Na het bad nog even mijn fietsie schoonmaken dan hebben we dit ook weer gehad.

Jammer van deze dag. Ik had er enorm naar uitgezien. Het fietsen (de eerste hoogtemeters) gingen niet echt top. Laten we het zo zeggen. Ik had er meer van verwacht. Wel vond ik het leuk om die gasten te zien en te spreken die een heel jaar op het wielerforum zitten.

Het is eigenlijk wel een enorm 'bocht naar bocht-verhaal' geworden. Ik zal proberen het in de toekomst wat 'beknopter' te houden. Maar ik doe het allemaal voor de lezers van Rinus Bikeblog. (hahaha)

Training Maart 2010

2010-03-16T19:15:00.010+01:00

Dinsdag--------16-03-2010--> training TCW 50 km met 33.4 km/u gemiddeld

Donderdag----18-03-2010--> Werk/Woon via schoonhovens pontje 88 km met 26.4 gemiddeld. De gehele rit wind tegen. 'stoempen en harken'

Maandag------22-03-2010--> hersteltraining na de Camerig Classic 2010. Samen met Dick en Ed de gehele rit lekker 'in het wieltje' gezeten tijdens rondje 'Klaai'.
53 km met 29.2 km/u gemiddeld.

Dinsdag------23-03-2010--> Training met TCW. Bijna hetzelfde rondje als gisteren, maar nu met een man of 10. Ging vrij pittig. Ik kon het wel bijhouden en op het laatst kon ik de sprinters in het wiel blijven. 50 km met 33.1 km/u gemiddeld.

Rondje Jacobushof TCW

2010-03-14T21:59:00.012+01:00

Vandaag de eerste officiele route gereden met TC Waalwijk. Start is om 09.00 uur bij Schoenenmuseum. De A- en B groep vertrekken apart en de bedoeling is dat we elkaar ontmoeten bij de koffiestop 'De Jacobushof' in Boxtel---http://www.jacobushof.com/
Hieronder is de gehele route te zien. Klik erop voor vergroting.

Ik heb besloten om dit seizoen met de A-ploeg mee te rijden. Zo lang ik het bij kan houden natuurlijk. Je komt wat meer 'aan de beurt' bij deze groep. Letterlijk en figuurlijk. Je rijd gemiddeld harder, maar dit doe je ook door vaker te wisselen van kop.
Je komt vanzelf automatisch vaker op kop. Hier word je dan weer wat 'harder' van en krijg je uiteindelijk meer conditie. Althans dat hoop ik, want ik zal dit wel nodig hebben op 3 Juli.

Met de B-groep heb je wat meer tijd voor een praatje. Het is iets 'socialer', maar soms kan ook 'de verveling' wat toeslaan in deze groep. Hierdoor rijd je automatisch iets minder geconcentreerd. Daardoor weer wat meer kans op valpartijen.

Maar ook in het begin van seizoen wordt er bij ons in de A-groep 'rustiger' gereden. Immers niet iedereen heeft al dik 1000 km gemaakt op de fiets. Er zijn er ook die minmaal 2000 km hebben.
Die moeten dan iets afgeremd worden. Vooral voor Cees Timmers (onze keurslager uit Sprang-Capelle) is het moeilijk om rustig aan te doen.
Hij wil het liefst nu al met een gemiddelde van 33-34 km/u thuiskomen.

Het eerste uur regent/motregent het wel, de straten zijn glad en ik heb moeite om tempo bij te houden wanneer we uit de bochten komen. Er zit wat angst om weer te vallen. Dit hoop ik dit seizoen niet mee te maken, maar je weet het nooit natuurlijk. Toch moet je het wel proberen bij te houden want anders moet je steeds bij elke bocht een gaatje dichtrijden.

Dit is nu nog wel te doen, maar als het over enkele weken harder gaat dan kan je dit uiteindelijk aardig opbreken.

Verder tot aan de koffie in Boxtel rustig aan 'meegepeddeld' met de groep.
Het was de bedoeling dat A- en B-ploeg hier elkaar zouden ontmoeten. Door miscommunicatie was dit echter helaas niet het geval. De andere groep zat waarschijnlijk in een koffietent bij Lennisheuvel een eindje verderop. Wij besloten om op afgesproken plaats een lekker bakske met een heerlijke appelpunt te pakken. Het was er in ieders geval niet minder gezellig om. Er word altijd best gelachen tijdens de een koffiestop.

Na de 'brake' meteen de wind aardig 'op de kop'. Dit betekent dat we met z'n allen wat meer beurten op kop komen. Er wordt lekker rond gedraaid met z'n allen en zodoende komen we redelijk moe maar voldaan weer in Sprang-Capelle aan.

Het rondje was 91 km met een gemiddelde van 30.6 k'm/u gemiddeld.

Rondje Baarle Nassau

2010-03-12T19:03:00.004+01:00

Vanmiddag een 'snippermiddag' gepakt om een tochtje te gaan maken met de 'vrijdagmiddagploeg'van TC Waalwijk. Dit zijn 'vutters' 65+'ers (maar dat kun je bijna niet zien hoor) die elke vrijdagmiddag-weer of geen weer-,een tochtje gaan maken.

Bij het schoenenmuseum van Waalwijk aangekomen om 12.30 uur. Dit is de vaste vertrekplaats van onze club. Je moet wel altijd op tijd zijn, want anders zijn die gasten al weg. En gelijk hebben ze want 'tijd is tijd'.
Na overleg werd besloten om een rondje Baarle Nassau te gaan doen.
Hieronder het kaartje hiervan. Klik erop voor vergroting.

We begonnen met 6 renners redelijk rustig. Gelukkig maar, want ik voelde de beentjes nog van gisteravond. Toen hadden we met een groepje een klein rondje gereden van ruim 40 km. Met een gemiddelde van 30+.

Nu dus wat rustiger gestart. Af en toe wat kopwerk gedaan, zodat de hartslag wat langere tijd boven de 150 bpm kwam. Dit is na dik 1000 km 'duurwerk' niet verkeerd denk ik. Je zult rond deze periode wat snelheid en hardheid moeten gaan trainen. Immers over een paar weken komen de eerste toertochten alweer met de venijnige 'klimmetjes' erin.

Na zo'n 55 km in Baarle Nassau aangekomen. Die mannnen komen daar bijna wekelijks en zijn daar 'kind aan huis'. Dat kun je ook wel zien want ze rijden zo hun fiets het restaurant binnen en parkeren deze op de gang.
Hier pakken we een lekker bakske koffie en na wat 'fietsgeleuter' springen we weer op de fiets.

Nog ff lekker tempo gemaakt zodat we rond 16.00 uur thuis waren met een voldaan gevoel. 92 km met een gemiddelde van 29.4 km/u

Wrk/Wn via Schoonhoven

2010-03-09T20:09:00.012+01:00

Vandaag 'werk/woon' ritje gedaan. Met m'n collega Marcel in de vroege morgen naar Utrecht gereden. Fiets + kleding gaat dan achterin. Dit keer via Oudewater (aanbevolen woonplaats van de collega's Dave en Jeroen). Bij Shoonhoven de veerpont over en dan via Langerak rechtdoor naar Schelluinen. Uiteindelijk via Gorinchem rechtstreeks terug.
Hieronder kaartje (klik erop voor vergroting)

Wat een wonderschone omgeving daar in het 'Utrechtse'. Echt een karakteristieke omgeving. Veelal langs een geultje/riviertje of slootjes.
Opvallend was ook dat ik de eerste wielrenner in korte broek tegen kwam. 'Wat een gek, zei de gek'. Ondanks het zonnetje was het toch nog koud hoor!
Ook zeer opvallend was dit keer dat de boeren de 'strontkelders' die harstikke vol zitten van de hele winter deze aan het leegmaken zijn.
Hoe ik dit weet??? Dat kun je wel ruiken denk ik!!

Totaal zo'n 97 km en 27.6 km/u gemiddeld.

1e toerritje TC Waalwijk

2010-03-07T18:38:00.013+01:00

Ik heb er naar uitgekeken hoor! Weer het eerste ritje met TC Waalwijk. Na de jaarlijkse feestavond in Oktober hebben ik de meeste gasteb enkele maanden niet meer gezien.
Vandaag was het dus gelukkig zover en wederom was ik winters aangekleed. Er stond een prima voorjaarszonnetje. Desondanks vond ik het toch nog flink koud. Ik ben denk ik daarom een enorme 'koukleum'.
Hieronder gegevens en route. (klik op kaartje voor vergroting)

Om half 10 vertrokken we dus met een mannetje of 20 denk ik. Wel een flinke opkomst gelukkig. Hopelijk blijft dit de komende weken zo.
De afspraak was dat zowel de A-groep en de B-groep bij elkaar zouden blijven. En ik moet zeggen: de eerste 10 kilometer was dit ook het geval.
Maar bij windje tegen was dit tempo vooral voor de 'oude garde' iets te langzaam. Deze mannen die al minimaal 1000-2000 km in de benen hebben, zijn niet beroerd om er nog een 'tandje bij' doen.
Dit werd weer niet in dank afgenomen enkele van de B-groep. Dus het 'gesteggel' waar het vorig seizoen mee geëindigd is, gaat gewoon bij de eerste rit in het nieuwe seizoen weer verder.
Meerde mensen waaronder ikzelf kunnen hier (nog) wel om lachen. Dit komt mede omdat we het zelf op zich lekker bij kunnen houden.
En echt hard word er ook niet gereden, maar voor een eerste ritje is het sommige al te hard. Nu moet ikzelf ook wel bekennen dat het in mijn ogen altijd dezelfde mensen zijn die lopen te zeuren over de snelheid, maar goed.....

Na ruim 50 km zijn we aangekomen bij Lennisheuvel. Hier hebben we in een gezellig 'boerencafé' een lekker bakske koffie op. Lekker 'geouwehoerd' met de jongens. Ik heb m'n schoenen bij de kachel gezet omdat ik natuurlijk weer koude voeten had gekregen.

Na de koffie ging het meteen enorm mis wat betreft 'het bij elkaar blijven'. De eerste waren al aan het rijden en de laatste moesten nog uit het café komen. Je raad het al. De groep viel meteen uit elkaar.
Wachten-Niet wachten, langzaam rijden en er werd zelfs door enkele fietsers omgedraaid.
Maar na een tiental minuten langzaam rijden toch met een man of twaalf doorgereden richting huis. Het tempo ging weer automatisch omhoog en ikzelf vond het wederom eigenlijk niet erg. Ik bleef het namelijk vrij koud houden.

Ik bleef wel een beetje achterin hangen zodat ik in de gaten kon houden dat iedereen erbij kon blijven. Dit lukte enkele van ons niet waaronder 'onze Toon de Vlaai'. (74 jaar inmiddels)

Ongelooflijk bewonderingswaardig dat deze man gewoon elke week zijn kilometers met de groep mee fietst. Heb af en toe nog een duwtje gegeven aan Toon en uiteindelijk met ongeveer 80 km thuis gekomen.

Utrecht-Sprang Capelle

2010-03-03T19:46:00.004+01:00

Vandaag een ritje Werk/Woon gedaan. Hieronder het kaartje. (volgt later nog)

Vanuit Utrecht vertrokken met een heerlijk zonnetje. Onder het station door en proberen om langs het Amsterdam Rijnkanaal te komen. Het is de eerste keer dit jaar dat ik dit ritje doe en om over de snelweg te komen is altijd weer ff zoeken. Vorig jaar ook enkele keren gedaan en nu zijn er alweer nieuwe wegen en fietspaden bijgelegd.

Zoals gezegd scheen de zon vandaag gelukkig weer eens een keertje. Dus dan moeten we er van profiteren ook. Er op uit!! Zeker omdat ze na donderdag weer sneeuw aangeven.

In Nieuwegein een iets andere route genomen dan normaal. Dit was wel een beetje draaien en keren en niet goed voor het gemiddelde. Want dat was wel een voordeel vandaag. De wind komt uit het Noord/Oosten zodat het tempo er wel lekker in zit.

Bij Lexmond nog een stuk over de dijk gereden. Een volgende keer zal ik hier nog wat verder gaan zodat ik bij Nieuwpoort recht naar beneden naar Gorinchem kan. Nu kwam ik weer bij Meerkerk terecht en zo ben ik langs het Merwedekanaal naar Gorinchem gegaan.

Over de brug meteen links aanhouden langs de Merwede richting Woudrichem. Dan over de dijk langs 'aftakking Maas' richting Veen - Wijk en Aalburg en dan via de Heusdense brug weer terug naar huis.

Lekker gefietst. Een mooie 87 km en 28.9 km/u gemiddeld. Wel vaak windje mee. Deze rit is echt voor herhaling vatbaar.

TDBD training

2010-02-27T17:58:00.004+01:00

Leuk zo'n bikeblog, maar je moet wel elke keer een verhaal verzinnen. En elk verhaal heeft een titel. Maar 'TDBD-Training' , waar slaat dat nu weer op.

Zo'n titel mag niet te lang zijn. Anders past die niet op één regel hiernaast. Daarom heb ik het maar afgekort. Maar zeg nou zelf: Wat is nu een TDBD-Training.
Omdat het de afgelopen week steeds maar regende en regende is het gewoon moeilijk om een lekker rondje te gaan fietsen. Om nog maar te zwijgen van een 100+ training. Die moet er in deze maand ook eigenlijk zeker in zitten.

Ik noem dit vandaag een 'Tussen De Buien Door' training. Gewoon buienradar in de gaten houden, fiets pakken en 'go'!!

Vanmorgen al verschrikkelijk veel kou gehad tijdens de voetbalwedstrijd van mijn jongste zoon. (13 jaar) Zeiknat geregend en nog verloren ook!! Ik krijg steed minder moeite om niet meer bij 'het voetballen' betrokken te zijn.
Thuisgekomen meteen buienradar bekeken en hier waren nog wel 'fietskansen' voor Rinus. Nog even contact gehad met Dick (die ook de Marmotte gaat fietsen) en daarom om 14.30 uur afgesproken voor een rondje 'peddelen'.

We fietsten richting Well met 'windje mee', daarna via Hedel en Den Bosch terug en via Drongels Kanaal weer richting huis. Dick had wat last van knieholte dus daarom het laatste stuk wat rustiger aan gedaan. Toch 28 km/u gemiddeld. Niet slecht met z'n tweeën naast elkaar. Je kunt samen lekker babbelen over alles en nog wat en voor je het weet ben je alweer thuis.

Heb wel vanmiddag 2km voor thuiskomst m'n eerste lekke band gehad. Ik zei tegen Dick dat ie maar door moest rijden naar huis, maar daar wou deze niet van weten.
Snel een nieuw bandje erin maar het 'patroonpompje' werkte niet goed. Uiteindelijk lukte het wel en kon ik toch nog het laatste stukkie naar huis fietsen.

Ik heb deze keer geen kaartje van de route erbij gedaan. Deze is dezelfde als Den Bosch-Hedel-Well, maar dan andersom........
60 km in 2 uur en 8 minuten. Het was een lekker ritje en we hebben onderweg echt maar enkele spatjes van regen gevoeld. De rest was droog en zonder al te veel wind.

Rondje Tilburg-Dongen

2010-02-25T18:47:00.008+01:00

Vandaag maar weer een rondje gedaan. Ik probeer zoveel mogelijk 'tussen de buien door' te fietsen. Komend weekend voorspellen ze weer regenachtige dagen dus.......
De wind kwam vanuit het zuiden dus maar richting Tilburg gereden. De route kun je hieronder zien.

In het begin lukte het allemaal wel. Tempo zat er lekker in. Maar gaandeweg voelde ik zoiets als 'hongerklop'. Ik had niet echt 'power' en kreeg ook mijn hartslag niet echt omhoog. Misschien een beginnend griepje, wie weet. Laatste stuk op het halvezolenpad nog wat natgeregend, maar dat mag geen naam hebben.

Uiteindelijk toch weer mooi 57 km met een gemiddelde van 26.3 km/u (Ai)

Ritje Den Bosch-Hedel-Well

2010-02-23T18:36:00.009+01:00

Vandaag weer ruim 58 kilometertjes gemaakt. Ik dacht te beginnen met wat wind tegen dus eerst via het Drongels Kanaal richting Den Bosch. Dan langs de Brabanthallen richting Hedel en dan via Well weer terug naar huis.

Tegen wind in kan ik toch het tempo er redelijk vasthouden. Af en toe een stoplicht en oversteken in Den Bosch zelf was iets minder, maar de terugweg via Well ging weer lekker met de wind vol in de rug.

Hierdoor heb ik het gemiddelde naar 28.3 km/u kunnen krijgen.Het gemiddelde doet er eigenlijk helemaal niet toe op dit moment, ik moet immers nu alleen maar 'duurkilometers' maken.

Maar af en toe de benen prikkelen is ook niet slecht lijkt me. Zoals eerder gezegd: ik probeer met trainingen mijn gevoel te volgen. Ik ga nu niet voluit. Ik krijg dan last van m'n knieën de volgende dag. Ook heb ik de 'power' op dit moment nog niet.
Al heb ik vandaag het gevoel dat ik weer een stapje voorwaarts heb gemaakt.

Heb meteen mijn Orbeaatje met een emmertje water schoongemaakt. Kan die er weer tegenaan voor een volgend ritje. Hopelijk blijft het weer zoals vanmiddag.
Vanavond lekker ontspannen op de bank en dan naar naar Olympische spelen kijken hoe Sven Kramer het goud op de 10 kilometer binnenhaald.

4 bruggenrit

2010-02-20T18:15:00.006+01:00

Speciaal opgestaan voor het fietsen. Bij het opstaan zag ik al wat zonnestralen de slaapkamer binnenkomen. Dus hup eruit en de fietsspulletjes pakken en gaan voor een lekkere, wat langere tocht.
Vandaag dan de '4-bruggenrit'. Deze route komt dus respectiefelijk over de brug van Geertruidenberg, Gorinchem, Zaltbommen en Hedel.

Om half tien vertrek ik. Het was wat wittig op de weg. Dus oppassen geblazen om niet al meteen 'op mijn bek' te gaan. De eerste 10 kilometers wat wind tegen dus de snelheid zat er nog niet in. Maar richting Geertruidenberg ging het vrij vlot. Net voor Gorinchem wordt het aardig donker en ik ben bang voor sneeuw. Maar dit valt gelukkig mee en door Gorinchem centrum gaat het tempo er wel een beetje uit. Ik ben bij Walem nog ff afgestapt om wat fotootjes te maken. Ik ben tenslotte ook een 'wielertoerist'.
Dit blijven toch hele mooie plaatjes vind ikzelf. Vind het ook leuk om deze hier te kunnen laten zien voor anderen hoe ik de route ervaar. Ook vind het leuk om ze zelf terug te zien.

Bij de brug van Zaltbommel nog de 28.0 gemiddeld aangetikt, maar vanaf hier wat tegenwind dus dit kon ik zeker niet vasthouden. Soms ging de snelheid onder de 25 km/u. In s-Hertogenbosch nog wat lopen zoeken om de juiste weg te vinden.

Via Vught langs het Drongelse kanaal weer terug gekomen. Ik had hier wat windvoordeel verwacht omdat ik dan door de beschutte bossen fietste. Maar voor mijn gevoel was dit niet het geval.

Uiteindelijk net geen 100 km. 98 om precies te zijn. Conditioneel voel ik me wat sterker, maar het gaat nog niet zoals ik het helemaal wil. Maar niet te ongeduldig want de weg naar de Marmotte is nog lang.

98 km--26.8 gemiddeld--Wind ZW4

Rondje 'klaai'

2010-02-19T22:20:00.005+01:00

Ik noem het rondje 'klaai' en dit is het favoriete rondje van 'vroeger' toen ik altijd alleen reed. Hoewel hierboven 19 Februari staat heb ik dit rondje gisteren gefietst.

Ik probeer zoveel mogelijk de momenten te kiezen om toch 'kilometers' te kunnen maken. Het weer voor de komende dagen ziet er somber uit dus.......

Waarom ik dit doe?? Ik moet sowieso een goede basis hebben om 'een Marmotte' te fietsen. Moraal is er zeker. Want wie is er anders zo gek om midden in de nacht naar Utrecht te rijden. Hier zijn 'dagtaak' vervult. En dan bij thuiskomst meteen op zijn fietske stapt om uiteindelijk nog net voor het donker thuis te komen.

Maar ik kom nog 'gekkere' tegen, want wanneer ik bijna thuis ben kom ik een clubgenoot van me tegen die nu nog gaat beginnen met zijn training. Hij heeft zelfs lampjes op zijn fiets dus.......valt het nog wel mee met Rinus.

Wat me opgevallen is deze rit, zijn de vele buizerds die langs de fietspaden en wegen rustig op een paaltje zitten. Ik vind dit altijd weer facinerend om te zien. Ik heb het idee dat die beesten ook steeds tammer worden want ze blijven gewoon zitten als je minder dan 10 meter langs ze heen fietst.
Ik kijk altijd wel uit want vorige jaren hebben ze fietsers en joggers aangevallen die hier op het 'Halvezolenpad' fietsten. Ze beschermden op deze manier dan hun 'jongen'

Voor zaterdag hopen op redelijk weer zodat ik weer flink wat kilometers kan gaan maken.

'Halvezolenpad'-training

2010-02-16T18:44:00.003+01:00

Toen ik om 3 uur van het werk (Utrecht) naar huis reed, kwam ik nog een CTWT-er tegen op de Gorinchemse brug. Hij was lekker aan het trainen denk ik. En ik zit in die duffe auto. Wel in het zonnetje welliswaar. "Weet je wat ik doe. Ik geef wat gas bij en probeer om 16.15 uur op mijn fietsie te zitten".

De rest van de week zal het somber en winters zijn. Dus als het zou kunnen dan is het nu. Zo gezegd, zo gedaan.
Als ik thuis kom nog gauw even een lekker bakske met Franka. Dan snel op de fiets en lekker peddelen op het halvezolenpad.
Het is lekker in het winterzonnetje en ik hoop dit snel wat vaker mee te maken. Na zo'n 40 km begint het toch wat kouder te worden en krijg natuurlijk ook weer koude voeten.

Ik ben iets over zessen (net voor het donker) weer terug en kan meteen aan tafel voor het eten. Heerlijk!!
Zowel het eten als het fietsen. Een klein beetje last van buitenkant knie gehad, maar ik kan er weer mooi ruim 50 km bijschrijven.

Nieuwe Orbea Orca

2010-02-13T19:41:00.016+01:00

Geen aktieve dingen gedaan vandaag. En al helemaal niet gefietst. Door het dunne laagje sneeuw dat vandaag gevallen is geen zin om op mijn 'gezicht/bakkes' te gaan.
De bossen ga ik morgen (zondag) in en 2x achter elkaar is te veel voor me in één weekend.

Dus al mijn energie die ik had maar in de aanschaf van de nieuwe fiets gestoken. Die moet er dit seizoen ook komen natuurlijk! Want nieuwe bikeblog -> nieuwe fiets!!
In mijn hoofd had ik al maanden een idee, maar het moet natuurlijk ook allemaal maar lukken!! Vandaag dus 'witte rook', het teken waar ik zo naar verlangt heb.

En het gaat wederom weer een Orbea worden. Ik heb over meerdere (ook beter bekende) merken mijn hoofd gebogen, maar uiteindelijk toch voor de vernieuwde Orbea Orca gegaan. Het is toch wat anders .......

Ik heb nog geen foto's maar voorlopig zal ik deze op RinusBikeBlog zetten.

Mijn nieuwe Orcaatje word afgemonteerd met Campagnolo Chorus 11-speed.
Wit zadeltje en stuurlintje erop. Ongeveer zoals hierboven, maar dan nog mooier vind ik. En wat denk je van deze in mijn ogen prachtige wielen?

In de toekomst wordt het geen straf dus als m'n fietsie gepoetst moet gaan worden.
Meerdere/andere foto's volgen nog wanneer de fiets afgeleverd is bij Rinus

Kiltunnel heen en weer

2010-02-07T08:43:00.010+01:00

Ondanks dat het vandaag de hele dag enorm mistig is heb ik toch een flinke rit gemaakt. 90 km en weer een nieuw stukje van van CTW-route ontdekt. Ik ben namelijk door de Kiltunnel gefietst. Nu weet ik tenminste ook waar die is. Het is nog een lekker klimmetje ook maar je kunt volgens mij ook nog kiezen om met een roltrap de helling omhoog te gaan als je zin hebt.

Hieronder het beeld wat ik vandaag constant voor ogen heb. Hoewel zeer mistig, toch kon ik ruim 100 meter voor me uit kijken. Ik heb mijn fluoriserende jasje aan zodat automibilisten mij altijd goed kunnen zien. Ik heb eigenlijk maar 10 auto's tegengekomen in de polder. Doordat het zo mistig is, rijden ze denk ik niet zo graag hier. Ik vind dit niet erg natuurlijk.

Op de terugweg besluit ik toch nog maar een fotootje te maken. Ik moet toch even piesen dus dat komt dan goed uit. Maak ook maar een foto van mijn oude en vertrouwde Orbeaatje. Hier zal een nieuwe voor moeten gaan komen. Na lang wikken en wegen heb ik het frame vanmorgen alvast besteld. Wat voor spullen er verder op gaan komen is nog niet helemaal bekend. Ik heb wel een idee, maar we zullen het gaan afwachten.

90 km dus vandaag!! Niet slecht en hoewel de knie nog een beetje pijnlijk aanvoelde ging het alweer beter als afgelopen woensdag. Als ik echt kracht ga zetten voel ik de pijn, maar zoals gezegd veel minder nu. Dus ook dat gaat de goede kant op. Moraal is ook goed want op 88 km besluit ik zelfs nog om een eindje verder een extra lusje te doen op het Halvezolenpad om de 90 km vol te maken.
Het Halvezolenpad was deze week zeer negatief in het nieuws. Een vrouw wordt zomaar van haar fiets afgeschoten. Met zo'n gast mogen ze van mij maar één ding doen!!

Moerdijk heen en weer

2010-02-03T18:28:00.005+01:00

Vandaag lekker ruim 70 km gefiets. Moerdijkbrug heen en weer gedaan. Op mijn oude en vertrouwde 'Orbeaatje'. Hoewel deze nog als een zonnetje rijdt, heb ik de fiets op Marktplaats gezet. Het is de bedoeling dat ik een nieuwe ga bestellen dus.....

In een lekker zonnetje gepeddeld. Weersomstandigheden zijn prima vandaag. Ik voel wel bij het aanzetten of als ik 'ga staan' wat pijn aan de buitenkant van de knie. Als dit voort blijft duren dan volgende week maar eens naar m'n dokter gaan voor advies. Ik denk zelf dat het een spier of aanhechting van een spier is die geïrriteerd is. Rust zal dan wel een goede oplossing zijn.
Maar rust heb ik naar mijn gevoel al genoeg gehad afgelopen maanden. Ik wil een goede voorbereiding en daar hoort naar mijn gevoel fietsen bij. Hopelijk gaat dit 'pijntje' snel weg.

Heb nog wel een paar foto's gemaakt op de Moerdijkbrug. Als je op deze enorme brug staat vind ik dit uitzicht altijd mooi om te zien.

Ik zal hier de komende maand(en) wat vaker in de buurt gaan komen want ik ga samen met een clubgenoot een jaarlijkse toertocht organiseren voor onze club. We denken erover om richting zeeland te gaan. Tot aan Moerdijkbrug is 33 km. Ik heb dus vanaf hier nog een mooi rondje uit te zetten van ongeveer 100 km.

MTB'en in winterse omgeving

2010-01-25T22:44:00.014+01:00

Afgelopen zaterdagavond is er bij ons in Brabant nog een laagje sneeuw gevallen. Dit betekent dus geen 'racekilometers' maken deze zondag. Het is voor mij de bedoeling om ook in Januari al wat 'duurkilometers' te maken. Niet echt super veel maar toch wel een paar honderd.
Ik zal hieronder een beetje de planning geven van het aantal kilometers dat ik wil rijden om een 'de Marmotte' uit te gaan rijden.

Januari---300 km>>>221 km uiteindelijk gereden deze maand.
Februari--600 km
Maart-----750 km
April-----1000 km
Mei------1100 km
Juni------1100 km

Totaal dus ongeveer een 5000 km om 'De Marmotte' te rijden. Met dit aantal kilometers moet dat toch te doen zijn. Ik heb nu niet echt een strak schema, (ik doe wat ik denk wat het beste voor mij is)

Maar je kunt het hier wel makkelijk ff intikken. Het zal dan toch wel op de fiets moeten gebeuren.
En voor Januari kan ik al wel zeggen dat ik de 300 km niet haal. (Maar ik kom er wel in de buurt)

Zondag dus niet op de racefiets, veel te gevaarlijk met al die sneeuw. Dan is het voor mij niet moeilijk, want dan pak ik gewoon de MTB. Zit binnen een kwartier in de bossen van de Drunese duinen.

En wat was het supermooi in de bossen zeg! Het paadje was mooi 'zwart' en geen plassen dus heel goed te rijden. Rondom me heen was alles wit. PRACHTIG!!

De banden waren zacht (eigenlijk te zacht) en daardoor werd het toch nog best een 'zwaar' rondje duinen. En omdat ik er zo van genoten heb, ben ik vandaag na het werk nog maar een rondje gegaan. Het lusje extra heb ik niet gedaan, en dit was achteraf maar goed ook, want ik kwam in het donker thuis.

Ik heb wel enorme koude voeten gehad. Ondanks dat ik het 'rooi spul' op mijn voeten had gesmeerd. Wel begonnen ze te gloeien toen ik thuis onder de douche stond. Dit is voor mij dus ook geen oplossing voor koude voeten

Eerst volgende keer niet vergeten om de banden op te pompen. Dan zal het voor mijn gevoel wel wat beter gaan.......hoop ik.

Rondje ijzeren man

2010-01-20T20:51:00.007+01:00

Vandaag eindelijk mijn eerste kilometers op de racefiets gemaakt. Vanuit het werk gauw de fietskleren aan en meteen op de fiets. Hieronder het kaartje met de route die ik heb gefietst.

Ik probeerde met een licht verzetje te peddelen vandaag. Het hoeft ook vooral niet hard te gaan. Door de bossen over de fietspaden was het nog niet echt prettig rijden. Wat nattig en viezigheid op de weg. Maar in het zonnetje waren de paden mooi schoon. Kreeg op het laats toch nog koude voeten. Verder heb ik van de koude geen enkele last gehad. Ik zal de volgende keer mijn voeten insmeren met 'rooi spul'. Deze tip kreeg ik van de 'DEWE-Bikers' Hieronder de gegevens:

Rondje Drunense duinen

2010-01-16T15:01:00.020+01:00

Vandaag mijn favoriete rondje Drunense duinen gefietst met de MTB. Hieronder het kaartje met de route. De route is ongeveer 25 km lang. Het is een 'gepijlde' route. Je moet wel een sticker kopen om hier te mogen fietsen. Deze kun je halen bij de De Roestelberg of De Rustende Jager.

Deze morgen rond een uurtje of 10 vertrokken op mijn MTB. Op de route lag nog sneeuw. Door het vele rijden was de sneeuw op de fietspaadjes veranderd in ijs. Dus het was oppassen voor een valpartij. Ook lagen er wat bomen dwars over de paadjes Dit komt doordat de boomtoppen te zwaar zijn geworden van de sneeuw denk ik.
Ik wou vandaag lekker rustig aan doen, lekker 'peddelen' zoals ze dat noemen en wat fotootjes nemen van de prachtige omgeving hier.

Na ongeveer 15 km ben ik bij Bos en Duin aangekomen. Vanaf hier is het altijd genieten geblazen vind ik. In de zomer is dit het stuk met het meeste losse zand en moet je ook regelmatig afstappen. Dit zal denk ik alleen maar erger worden omdat ze een heel stuk bos hebben gekapt.

Ondanks dat hier regelmatig kom, herken ik het bijna niet meer terug hier.
Lekker verder gefietst dus en op het gemakkie naar de 'Rustende jager'

Vanaf hier kun je nog een 'extra lusje' doen. Dit doe ik natuurlijk want ik moet toch wat kilometertjes maken deze maand. Ik ben immers in training voor 'de Marmotte'. Hier zal ik toch zeker zo'n 4000 km voor moeten trainen voor de 3e Juli. Liefst nog meer....
Onder weg word ik nog ingehaald door 2 Specialized mannen. Ziet er 'gelikt' uit en ze rijden flink hard op die ijsbaan. Het lijkt wel of ik stil sta. Als ze een eindje verderop stil staan maak ik nog een praatje met ze. Ze blijken van die 'spikes' in hun banden te hebben waardoor ze meer grip hebben.

Uiteindelijk ben ik aangekomen bij 'de Roestelberg'. Hier was het fantastisch de afgelopen weken. Wat hebben de kinderen toch kunnen sleeën hier.

De route is ook te zien bij onderstaande link

MTB'en met de DEWE bikers!!

2010-01-10T16:08:00.001+01:00

Vandaag op pad geweest met de DEWE bikers. Voor mij de eerste training dit jaar. En was dus benieuwd hoe het mij zou vergaan vandaag.

Om 09.00 uur verzamelen bij Govert. Hier krijgen we altijd eerst een lekker bakske. Om half 10 vertrokken in de sneeuw voor een mooie rit door de Drunense duinen.
In het begin ging het vrij aardig. We hadden redelijk veel grip. Meer dan enkele weken geleden. Toen was ik samen met Dick omgedraaid omdat het zo glad en dus te gevaarlijk was.
We reden mooi achter elkaar, al glibberde soms iemand weg met het achterwieltje. Daarom hield ik wat afstand zodat ik het wat beter kon zien waar de bevroren sporen waren. John van de Reijt (fietsenwinkel in Gorinchem) ging aardig onderuit. Maar huilde niet.
We reden de hele route, en begon de beentjes toch wel te voelen. Dick kreeg het 'zalige idee' om halverwege door de duinen terug naar Bos en Duin te gaan. Iedereen reageerde instemmend. Ik zei niets dus wie zwijgt stemt toe.

Dit rijdt echt enorm zwaar en ik voelde langzaam de krachten uit de beentjes vloeien. God zij dank eindelijk weer bij Bos en Duin en hier besloten we om bovenlangs door de sneeuw te gaan. Dit is vrij technisch en naar blijkt 'niets voor Rinus'.

Ik moest best vaak afstappen en dit kwam niet alleen door de techniek maar ook omdat ik door vermoeidheid stuurfoutjes maakte. Maar goed, het gat werd groter en groter. De mannen bleven na enkele kilometers ook steeds wachten.

Dat was lang geleden dat dit gebeurd was, maar vandaag was het echt zover. Wat een k#&#te gevoel is dat!! Uiteindelijk was ik blij dat ik weer thuis was.

Hier werd meteen een heerlijke kom erwtensoep voor me neergezet. Mijn zoon Dennis vond het wel leuk om hiervan een foto te maken.